Το θολό τοπίο με την ξεκάθαρη ματιά.

Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη γη μας...

2012-02-02T19:16:00.000+02:00

Βλέποντας ο Θεός το τεράστιο πρόβλημα της Ελλάδας και τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πιστός ελληνικός λαός, αποφασίζει να στείλει τον Υιό Του και πάλι στη Γη για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες.

Ο Ιησούς εμφανίζεται ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων και μετά από μια θερμή ομιλία
συμπαράστασης και υποστήριξης της Ελλάδας, ανακοινώνει ότι "διαγράφει όλα τα χρέη της χώρας, φέρνει μεγάλες επενδύσεις, παρέχει αυξήσεις 100% σε όλους τους Έλληνες και διαγράφει τα δάνειά τους".
Όλοι οι Βουλευτές όρθιοι ζητωκραυγάζουν. Αλαλαγμοί χαράς και ικανοποίησης από όλες τις πτέρυγες. Ακόμα και η Παπαρήγα. σταυροκοπιέται.
Τότε ο Ιησούς προσθέτει: «Υπό έναν όρο!».
Όλοι ησυχάζουν και περιμένουν να ακούσουν. «Όλοι σας θα παραιτηθείτε και κανείς σας δεν θα είναι του λοιπού υποψήφιος βουλευτής».
Νεκρική σιγή στην αίθουσα. Κάποιοι του απαντούν ότι θα πρέπει να συνέλθουν τα κόμματα για να αποφασίσουν. «Πολύ καλά. Θα περιμένω την απάντησή σας αύριο το πρωί» λέει ο Ιησούς.
Την επομένη ο Πρόεδρος δίνει στον Ιησού την ομόφωνη απάντηση όλων των πτερύγων της Βουλής, με την οποία «καταγγέλλεται η απαράδεκτη παρέμβαση του Θεού στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας» !!!

Γιατί η Ελλάδα είναι η Apple της Μεσογείου

2012-02-01T14:26:00.000+02:00

Πιστεύω ότι η σημερινή ανάρτηση είναι ότι πιο αισιόδοξο μοιράζομαι μαζί σας. Οι στιγμές που ζούμε σαν έθνος, το καλούν. Το παρακάτω βίντεο μου το έστειλε μια φίλη.Το είδα, και ξαφνικά ένιωσα μια ηλιαχτίδα να ξεγλιστράει ανάμεσα από τα κλειστά παραθυρόφυλλα.

Χαιρετίζουμε τους τρελούς
τους απροσάρμοστους
τους ταραχοποιούς
τους κυλινδρικούς πασσάλους σε τετράγωνες οπές.
Εκείνους που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά.
Δεν αγαπούν τους κανόνες και δεν σέβονται το καθεστώς.
Μπορείς να επαναλάβεις τα λεγομενά τους, να διαφωνήσεις μαζί τους.
Να τους δοξάσεις ή να τους δαιμονοποιήσεις.
ΑΛΛΑ δεν μπορείς να τους αγνοήσεις, επειδή ΑΛΛΑΖΟΥΝ τα πράγματα.Ωθούν το ανθρώπινο γένος μπροστά, ενώ κάποιοι τους βλέπουν σαν τρελούς.Εμείς βλέπουμε ιδιοφυΐες.

Επειδή όσοι ΕΙΝΑΙ αρκετά τρελοί, ΩΣΤΕ να πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο,είναι ΕΚΕΙΝΟΙ που το ΚΑΤΟΡΘΩΝΟΥΝ.
Ας ΕΙΜΑΣΤΕ τρελοί.

Όλα ξεκινάνε από το ΓΙΑΤΙ.
Και το ΓΙΑΤΙ έχει να κάνει με τους τρελούς.

Η Apple της Μεσογείου είναι η Ελλάδα.
Δόξα το Θεό, άφησε το φως αναμμένο.

Γιατί η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα είναι παιδί χωρίς πιστοποιητικό γεννήσεως.

" Όσα σκέφτεται και αισθάνεται ένα έθνος( για τον εαυτό του) καθορίζει όσα σκέφτεται και αισθάνεται ο κόσμος (για το έθνος αυτό)"Peter Economides.
Δείτε το αξίζει τον κόπο. Είναι από τα καλύτερα βίντεο που έχω δεί.

Tο σώμα φωνάζει αυτό που σωπαίνει το στόμα

2012-01-30T00:52:00.000+02:00

Πολλές φορές ...
Το κρυολόγημα "στάζει" όταν ο οργανισμός δεν κλαίει.
Ο πονόλαιμος «φράζει», όταν δεν μπορεί να επικοινωνήσει τις αγωνίες.
Το στομάχι καίει όταν ο θυμός δεν μπορεί να
βγει.
Ο διαβήτης εισβάλει όταν η μοναξιά πονάει.
Το σώμα παχαίνει όταν η δυσαρέσκεια πιέζει.
Ο πονοκέφαλος καταθλίβει όταν αυξάνουν οι αμφιβολίες.
Η καρδιά χαλαρώνει όταν το νόημα της ζωής φαίνεται να τελειώνει.
Οι αλλεργίες συμβαίνουν όταν η τελειομανία είναι ανυπόφορη.
Τα νύχια σπάνε όταν απειλούνται οι άμυνες.
Το στήθος σφίγγει όταν η υπερηφάνεια εγλωβίζεται.
Η πίεση αυξάνεται όταν ο φόβος φυλακίζει.
Οι νευρώσεις παραλύουν όταν το εσωτερικό παιδί τυραννιέται.
Ο πυρετός θερμαίνει όταν οι άμυνες εκρήγνυνται.
Ο καρκίνος σκοτώνει εάν δεν συγχωρείς ή / και έχεις κουραστεί να «ζεις».
Και οι σιωπηλοί σου πόνοι; Πώς μιλάνε στο σώμα σου;
Η ασθένεια δεν είναι κακό, θα σου πει ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο.
Φαίνεται ωραίο να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα:

Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.
Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ,
φανάρια που λέγονται ΦΙΛΟΙ,
φώτα που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,
και όλα γίνονται, αν έχεις ένα ανταλλακτικό που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ,
μια ισχυρή μηχανή που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ,
άφθονο καύσιμο που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΗ,
αλλά πάνω απ 'όλα έναν έμπειρο οδηγό που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ.

πηγή

Με όντα εγώ παράλογα... και για αλήτες δεν μιλώ

2012-01-28T15:52:00.000+02:00

Εγώ μιλώ με τ`άλογα τον σπίνο τον κορυδαλλό,
με όντα εγώ παράλογα και με αλήτες (πολιτικούς) δεν μιλώ... για να παραφράσω το καταπληκτικό τραγούδι του μεγάλου ( κατ`εμέ) τροβαδούρου Κ. Χατζή.
Άσχημα ξύπνησα σήμερα. Με γυρισμένο μάτι. Για όλη αυτή την κατάντια που βιώνω σαν άνθρωπος και πολίτης αυτής της χώρας.Και θέλω να βρίσω να εκτονωθώ η γυναίκα. Μην πάθω και κανένα εγκεφαλικό λόγω πίεσης. Όποτε βλέπω ειδήσεις κι ακούω τα λαμόγια των μέσων μαζικής εξόντωσης που σερβίρουν τόσο έξυπνα της π@π@ριές περί κρίσης και χρεωκοπίας, νάτη η πιεσάρα. Σαν ασανσέρ ανεβοκατεβαίνει.18 με 9. Μόλις κλείσω την τηλεόραση ξανα επανέρχεται στα ίσα της.

Οχι, δεν θα πεθάνω εγώ, αγάπη μου! Δεν θα διαλυθώ εγώ με τί-πο-τα όμως! Που από το στρες, το άγχος και το αχ βαχ, θα με στείλουν μια ώρα αρχύτερα. Πήγα να κάνω τσεκάπ, βγήκαν οι αιματολογικές μου ένα σίχαμα. Χάλια οι μετρήσεις όλες. «Εχετε πολύ στρες, να το μετριάσετε», λέει ο γιατρός. Ναι, γιατρέ μου, αμέσως. Όταν μετριάσουν αυτοί τις μαλακίες, θα δεις μια πιεσάρα θεά 11-7 στην επόμενη μέτρηση.

Λέω στην παθολόγο «γιατρέ μου, στα καλά του καθουμένου εδώ στη μέση του στήθους με πιάνει ξαφνικά ένας έντονος πόνος, σαν σφίξιμο, σαν μέγγενη ένα πράγμα».
" Να κόψετε την τηλεόραση" μου απαντάει.Κι έχει δίκιο η γυναίκα. Γιατί έχω την αίσθηση ότι όλα αυτά που μας σερβίρουν είναι κουραφέξαλα; Γιατί νομίζω ότι όλα είναι ένα καλοστρωμένο σχέδιο για να ξεπουλήσουν την Ελλάδα;
Γυρίζω στο @χωρο σαν το αδέσποτο σκυλί και προσπαθώ να βουτήξω κανένα κόκκαλο (πληροφορία) μπας και καταλάβω, όσα μου επιτρέπει ο πλατινέ εγκέφαλός μου. ΚΑΙ επειδή όποιος γυρίζει, μυρίζει, που έλεγε κι η πάνσοφη γιαγιά μου, ΝΑΣΟΥ πετιέται η πληροφορία και μάλιστα από τον Καναδά.
«Εκείνες οι προηγμένες χώρες που καταφέρνουν να δανείζονται με πολύ χαμηλά επιτόκια, ή έχουν γενικά περιθώριο για να αυξήσουν τον δανεισμό τους, συμπεριλαμβανομένων χωρών της ευρωζώνης (σημ. αναφέρεται καθαρότατα στην Γερμανία), πρέπει να ξανασκεφτούν τον ρυθμό της μείωσης των ελλειμμάτων τους. Αν παρακάνουν την μείωση αυτή, βραχυπρόθεσμα, ώστε να αντισταθμίσουν απώλειες φόρων, τότε θα καταφέρουν να μειώσουν την οικονομική δραστηριότητα, να χάσουν την λαϊκή υποστήριξη για προσαρμογή και να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη των αγορών.»Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ΔΝΤ συνεχίζει: «Η σφικτή δημοσιονομική πολιτική χρειάζεται για να αντιμετωπιστεί το χρέος που δημιουργήθηκε τα χρόνια των παχιών αγελάδων. Όμως πρέπει να ασκηθεί με αργούς ρυθμούς που να δίνουν την ευκαιρία για αύξηση της παραγωγής και της απασχόλησης.»Παρακάτω το κείμενο του ΔΝΤ.
εδώ
Το παρακάτω κείμενο είναι από μια πολύ καλή ανάλυση που βρήκα εδώ
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, ποια σκοπιμότητα ( Εδώ πάει το τι κάνει νιάου- νιάου στα κεραμίδια) εξυπηρετούν τα νέα μέτρα που προτείνει η Τρόϊκα για περικοπές μισθών στον ιδιωτικό τομέα, για νέες μειώσεις συντάξεων κ.λ.π.;Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτά τα μέτρα θα παρατείνουν την ύφεση επειδή αφαιρούν ζήτηση από την αγορά;Πολύ φοβούμαι ότι η Τρόϊκα, σε τεχνοκρατικό επίπεδο, και οι ηγέτες της Ευρωζώνης, σε πολιτικό, έχουν τόσο ανεπανόρθωτα εκτεθεί με το σχέδιο «σωτηρίας» της Ελλάδος, που τρέμουν στην ιδέα να πουν την αλήθεια. Αρχίζουν να σκέφτονται και να λειτουργούν υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους!Τον τελευταίο καιρό, είναι αλήθεια, τους ξεφεύγουν μερικά λόγια ενδεικτικά της αποτυχίας τους, αλλά πόρρω απέχουν από το να αντικρίσουν την σκληρή πραγματικότητα.Και επιμένουν σ’ ένα πρόγραμμα, απλά και μόνο για να δείχνουν ότι κάτι κάνουν, ενώ στην ουσία έχουν χάσει το μπούσουλα!Δεν θα βρείτε ούτε έναν σοβαρό άνθρωπο που να πιστεύει ότι το μνημόνιο θα βελτιώσει την κατάσταση.Απλώς η πολιτική ηγεσία της Ευρωζώνης αγοράζει χρόνο και ελπίζει σ’ ένα θαύμα.Εμείς, όμως, γιατί επιμένουμε να τα ανεχόμαστε όλα αυτά.
Αλλά για να μη γίνουν τα κακά χειρότερα, τέρμα, το αποφάσισα: σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπάκια για τον κάθε ηλίθιο... Από αυτά που προσωρινά έχουμε βάλει στα στούντιο(τάφους που έχουμε ανοίξει με έναν φίλο μου), να κολυμπάνε περιμένοντας τα λαμόγια να σκάσουν μύτη. Αλλά προς το παρόν τα γεμίσαμε νερό και βάλαμε τα παπάκια, να κάνουν τις σημαδούρες,για να μην πέσει κανένας αθώος περαστικός μέσα.
Δεν θα τρελαθώ εγώ αγάπη μου! Άλλωστε μου έχουν βγάλει απαγορευτικό εισόδου σε όλα τα φρενοκομεία της χώρας, χαρακτηρίζοντας την νόσο μου ( τρέλα ) μη αναστρέψιμη.
Με αγνοούν; Τους γράφω! Σφίγγω τα δόντια, βάζω για λίγο κάβα εφορίες κι αγωνίες...

Κλείνω την τηλεόραση και ψάχνω να βρω ένα χαμόγελο... Οπου κι αν έχει τρυπώσει... Κάτω απ' το χαλί, πίσω απ' το περβάζι, στο συρτάρι του ψυγείου. Ψάχνω να βρω ένα χαμόγελο βλέποντας τις κούκλες μου να παίζουν...

Στο σινεμά με το ποπ κορν αγκαλιά... Στο σπίτι των παιδιών μου που θα μαζευτούμε άνθρωποι που αγαπάς και σ' αγαπάνε, ρε γαμώτο. Σε μια τηγανιά πατάτες με τυρί φετούλα... Οπου το βρω... Οπως το βρω... Κι όσο αντέχω...
Σκασίλα μου λοιπόν μεγάλη και δέκα παπάκια...
Μέχρι λοιπόν να γεμίσουν τα στούντιο και να μεταναστεύσουν τα παπάκια σε πιο θερμά κλίματα...
Και να μείνω με τη τρέλα... Τη σκέτη... κλείνω με αυτό το πολύ όμορφο βίντεο εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους εσάς που με επισκέπτεστε.

Κάτι...

2012-01-25T23:49:00.001+02:00

Αφιερωμένο στην φιλενάδα που ξέρει πάντα να είναι δίπλα μου,

την στιγμή που πρέπει!

Να είναι πάντα καλά!!!

Ντίνος Χριστιανόπουλος... γιατί υπάρχουν ακόμη αξίες

2012-01-24T12:57:00.000+02:00

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος -μόλις έμαθε ότι θα τιμηθεί με το φετινό μεγάλο βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού- έκανε την εξής δήλωση:
«Ούτε θα εμφανιστώ, ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους». Άξιος, κύριε Χριστιανόπουλε, κι ας μη θεωρηθεί αυτό επιβράβευση εκ μέρους μας

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται…Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου – και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά – και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας…

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.
Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.
Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους· όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες – όλες το ίδιο σκατό…

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. Xαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν.
Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;

Περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ,αρ. 1, Ιανουάριος – Απρίλιος 1979

Πηγή

Χαίρε Καίσαρ οι μελλοθάνατοι σας χαιρετούν!

2012-01-22T16:16:00.000+02:00

Η Ελλάδα κατάντησε ένα απέραντο ALTER.
Κι η παροιμία της γιαγιάς μου "Δούλευέ μου βρε φτωχέ να μην γενώ σαν και σε", επίκαιρη όσο ποτέ.
Επικαλούμενοι την κρίση πολλοί εργοδότες δεν πληρώνουν, ή δίνουν έναντι. Νέα Μόδα που
φοριέται πολύ τελευταία και βολεύει. Δεν τους νοιάζει αν έχεις να βάλεις πετρέλαιο για να ζεσταθείς, βενζίνη για να πας στην δουλειά σου, ή να ψωνίσεις τα απαραίτητα στο super-market. Πολύ θα ήθελα να μάθω αν στο σπίτι τους στερούνται τα βασικά αγαθά, όπως έχουν απαίτηση να κάνουν οι υπάλληλοί τους. Μας κατάντησαν ζήτουλες των δεδουλευμένων μας.
Κι έρχεται κι αυτή η ριμάδα αξιοπρέπεια και σε μπουρδουκλώνει και δεν σε αφήνει να απαιτήσεις το αυτονόητο (που έλεγε κι ένας ασυγχώρητος εθνοσωτήρας).
"Τα μισθά μου ρε..." σαν την αείμνηστη Σαπφώ Νοταρά. Και να του βάλεις κι ένα μπουρλότο να ευφρανθεί η ψυχούλα σου που την έφαγε το σαράκι της αβεβαιότητας του αύριο, που ντρέπεσαι να αντικρίσεις τον ιδιοκτήτη σου, κι όσους ανθρώπους σου δάνεισαν για να μπορείς να επιβιώσεις.
Πρόσφατα γνώρισα κάποιον από αυτό το είδος. Από αυτούς τους αναρριχώμενους κισσούς που προσπαθούν να γραπωθούν σε διαθέσιμους τοίχους. Κι αν είχαμε τοίχους δεν θα το είχα σκασίλα! Καθόταν απέναντί μου σοβαρός, πεντακάθαρος, ντυμένος στην τρίχα, με το κλασικό παπούτσι του νεόκοπου επιχειρηματία...
Ναι, ναι υπάρχει "παπούτσι νεόκοπου επιχειρηματία" -Trendy casoual...
Να το κουνάει χαριτωμένα πέρα δώθε σαν κάποιον που λέει ευφυέστατες κουβέντες...
Και βέβαια υπάρχει τρόπος ειδικός που κουνάς το πόδι όταν θεωρείς ότι λες έξυπνα πράγματα.
«Ξέρεις τι πληρώνω αγαπητή μου;»,
«Τι;» ρώτησα και 'γω,
«Το γεγονός ότι ζω σ`ένα μπουρδέλο κράτος που λέγεται Ελλάδα και δεν αφήνει τις αξίες να αναπτυχθούν. Και είμαι υποχρεωμένος να ζήσω έναν πόλεμο εν "καιρώ ειρήνης". Οπότε δεν καταφέρνω ούτε καν να φιλοσοφήσω».
Έμεινα κόκαλο.
«Πόλεμος σημαίνει χαμένες ζωές και αίμα»,
«Πόλεμος σημαίνει νέα ρότα, νέα τάξη πραγμάτων» η απάντηση.
Άγαλμα η δικιά σου!
Και μετά η βιογραφία του ποιος είναι και με τι ασχολείται και πόσο ευυπόληπτος κι οικογενειάρχης επιχειρηματίας είναι και μπλα, μπλα, όλα προς άγρα εντυπωσιασμού και για να κερδίσει την εμπιστοσύνη σου.. Χωρίς να το ζητήσεις. Ερήμην σου.
Κι έρχεται αθέλητα στο μυαλό η παροιμία "Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι." που επιβεβαιώνεται ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΑΝΤΑ, όταν κάνεις το λάθος και συνεργαστείς με τέτοιους ανθρώπους.
Πώς καταντήσαμε;
Πόσο χάσαμε τη διαδρομή;
Πόσο αρρώστησε τα μυαλά το χρήμα;
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
Το μυαλό δραπέτευσε στην Λούτσα... Εκεί τρέχει λαχανιασμένο όταν θέλει ανάσα. Στην Θάλασσα. Κι ας είμαι απελπιστικά κρυουλιάρα. Τέτοια ώρα, πρωί πρωί θα ξεμυτάει τα πρώτα καΐκια με την ψαριά τους. Ένα βήμα ακριβώς παραπέρα από το σπίτι μου. Σακούλα. Τι βγήκε σήμερα; Θα τα διάλεγα, θα τα μύριζα. Μια σακούλα το φαΐ της μέρας και αύριο πάλι έχει ο δικός μου Θεός! Και γύρω μια φύση απλόχερη, τεράστια, μεγαλειώδης! Τα πουλιά, οι περιστερεώνες, τα βράχια, στο βάθος η θάλασσα...
Τι κάνουμε όλοι εμείς εδώ;
Πόσο σπουδαίους θεωρούμε τους εαυτούς μας;
Στα πόσα λεφτά καίμε τη ζωή μας; Ένα Κολοσσαίο κατάντησε ο ιδιωτικός τομέας με θύματα τους εργαζόμενους, βορρά στον κάθε ανεύθυνο κι ασυνείδητο εργοδότη. Πάρτε λοιπόν θέση στο Κολοσσαίο των ιδιωτικών υπαλλήλων.
Ελάτε να δούμε τελευταίες ανάσες...
Ένας χειμώνας είναι θα περάσει.
Το καλοκαίρι θα μας βρει με νέα σοδιά.
Χαίρε Καίσαρ οι μελλοθάνατοι σας χαιρετούν!

ΥΣ:Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων που μπορεί να δημιουργηθούν ότι αυτό το κείμενο το αντέγραψα, επειδή παρακάτω αναφέρεται πηγή, απλώς αναφέρω ότι είναι δικό μου απλά δημοσιεύτηκε πρώτα στην εφημερίδα που ανήκει στο έτερον ήμισυ του θολού την Ευτυχία, και μετά το βάλαμε στο θολό..

πηγή

Θέμα ανάσας

2012-01-20T14:06:00.000+02:00

Δύσκολοι καιροί... επίπονα χρόνια.
Μια χειρουργική επέμβαση του παιδιού μου, αγωνία για την εξέλιξη, κάθε μορφασμός πόνου και μαχαίρι στην καρδιά μου.
"Αχ να μπορούσα να πάρω εγώ τους πόνους σου που αντέχω, που έχω περάσει τόσα στην ζωή μου και ξέρω να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο χωρίς προστατευτικά μαξιλάρια και να μην ματώνω."
Πάει πέρασε κι αυτό...και ξανά στην γνωστή ρουτίνα της καθημερινότητας. Να μιλάω ώρες για πολιτική, κενούς αριθμούς, απάνθρωπες στατιστικές, ΤΟΣΟ που όγκωσε η ψυχή θυμό,οργή, που με αποπροσανατόλισαν από την ουσία της ζωής.

ΚΑΙ ξέχασα να μιλήσω για την αγκαλιά μου... για το δικό μου λιμάνι, που είναι εκεί όταν το χρειάζομαι και θέλω να μουλώξω.

Kεφάλι, ώμος, λαιμός ενδιάμεσα. Για ένα συγκεκριμένο σημείο του λαιμού μιλάω αλλά είναι απαραίτητο ν΄ αναφέρω και τον ώμο και το κεφάλι.
Για να οριοθετήσω το ακριβώς μου. Γιατί ενώ χώνω τη μύτη μου σ΄εκείνο το λακκάκι. Πω, πω τι ζεστά που είναι πάντα! Άλλη θερμοκρασία! Σκύβει λίγο το κεφάλι του και με σκεπάζει και συγχρόνως σφίγγει ο ώμος του και με ασφαλίζει. Μυρίζω. Σαν σκύλος. Σαν λαγωνικό.Η ίδια μυρουδιά. Με κλειστά μάτια μπορώ να την αναγνωρίσω ανάμεσα σε εκατομμύρια κορμιά. Εκείνο το σημείο είναι η σπηλιά μου. Όποτε έρχονται ζόρια, ανάποδα, παγωνιές, άγνωστα. Πες το «σπηλιά». Πες το «τσέπη». Γεμάτα τσέπες τα κορμιά των ανθρώπων.
Θυμάμαι μια φράση, την πιο σοκαριστική που άκουσα όταν ήμουν μικρή «Μετά από χρόνια είτε πιάνεις το πόδι της είτε το δικό σου…».

Καημένοι! Δεν ξέρουν να ψάχνουν. Τόσες τσέπες, τόσες κρυψώνες. Μια ζωή δε σε φτάνει ν΄ανοίγεις.

Ανακατατάξεις, σιωπές, κενά μάτια, φαντάσματα, ανασφάλεια, βάρη στους ώμους, άγνωστες διαδρομές αχαρτογράφητες. Μα εγώ εκεί όταν χώνομαι τα βλέπω αλλιώς.

Δεν πάει να πονάει! Δεν είχα καπαρωμένη τη θέση έτσι κι αλλιώς. Μεγάλη υπόθεση νάσαι παρούσα όταν παίζει η ζωή έργο ξεκινώντας από τα «Προσεχώς»… Κι ας πονάει!
Κεφάλι, ώμος, λαιμός ενδιάμεσα. Η δική μου θέση να τρυπώνω όταν έξω μπουμπουνίζει. Πες την σπηλιά. Πες την τσέπη. Σαν αυτές που χώναμε τα χέρια παιδιά και ψαχουλεύαμε ψιλά. Και λάμπανε τα μάτια μας! Με πρωτογενή έκπληξη! Φέρτε στο μυαλό τη δική σας κρυψώνα. Πού σνιφάρετε εσείς δύναμη; Η απόλυτη κόκα είναι η μυρουδιά του ανθρώπινου σώματος, της φωλιάς του καθενός. Γεμάτο πάντως το ανθρώπινο σώμα. Δίπλα σας. Ακριβώς δίπλα σας!

Τι λέτε; Αφιερώνουμε το σημερινό κείμενο σε αγκαλιές; Έτσι να μοιάζει σαν αφιερώσεις ραδιοφώνου. Πετάξτε ξέμπαρκα ονόματα. Αυτοί θα καταλάβουν. Τιμήστε τους. Πού σνιφάρετε δύναμη εσείς; Δώστε μου ονόματα! Ας κάνουμε μια λίστα έντιμη βρε αδελφέ! Θέμα ανάσας…

Υ.Σ: Αφιερωμένο.... στην δική μου κόκα.

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ

2012-01-19T16:10:00.001+02:00

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών μου θύμισαν αυτό το τραγούδι.
Το αφιερώνω μέσα από την καρδιά μου στην φιλενάδα μου!!

Σε παίζουνε στα ζάρια και σε χάνουν

κάθε μέρα εδώ πέρα

και σβήνουνε τα ίχνη της αυγής

τα μεσημέρια τα ξεφτέρια

και κλέβουνε απ' τις αυλές

παλιά χαμόγελα γλυκά

κι οι δρόμοι γίνανε χλωμοί

κι η μοναξιά τόσο πυκνή

που δεν μπορείς να περπατήσεις

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω

κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα

ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω

μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα

Με σπρώχνουν οι καιροί σε μέρη ξένα

από σένα κι από μένα

μα εγώ έχω μάθει αλλιώς

σ' ένα χορό που σπάει τη πέτρα

έξω απ' τα μέτρα

στα μάτια σου πιστεύω μόνο

και στην τρέλα την παλιά

μα εδώ στην ώρα των φιλιών σ'το λέω καθαρά

δεν κάνω πίσω ούτε ένα βήμα

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω

κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα

ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω

μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα

Μόνο για σήμερα...

2012-01-13T19:00:00.000+02:00

Έχω μέρες να σε δω
Πάνε μέρες που χαθήκαμε
Σε άλλο κόσμο και οι δυο
Και ίσως λίγο ξεχαστήκαμε
Μα κι αν είσαι μακριά
Εγώ σε έχω πάντα στη καρδιά
Και πάντα θα θυμηθώ
Στη γιορτή σου να σου ευχηθώ
Χρόνια πολλά
Καρδιά μου κι ότι επιθυμείς
Εγώ σου εύχομαι να βρεις
Χρόνια πολλά για μια ζωή
Υπέροχη όπως και συ
Χρόνια πολλά κι αν δε σε δω
Εγώ για σένα είμαι εδώ
Ήθελα μόνο να σου πω
Χρόνια πολλά και σ΄ αγαπώ

Τα νέα που δεν έρχονται...

2012-01-11T10:00:00.000+02:00

Αυτή τη στιγμή είμαι γεμάτη αισθήματα...
αναμονής, αγωνίας, απόγνωσης, ελπίδας για καλά νέα, απομόνωσης μέχρι το πρώτο τηλεφώνημα, αναμονή, αναμονή, αναμονή.
Αναμονή που αν δεν είσαι κοντά στα αγαπημένα
σου πρόσωπα γιγαντώνεται και γίνεται κύμα και σε σκεπάζει ξανά και ξανά.
Οι σκέψεις, σε τέτοιες ώρες δεν είναι καθόλου φρόνιμες... Διαλέγουν να εμφανίζονται όλες οι κακομούτσουνες και άσχημες. Που πήγαν όλες εκείνες οι όμορφες, φρέσκες και χαρωπές; Δεν ξέρω, ειλικρινά και έχω θυμώσει μαζί τους που με εγκατέλειψαν, τώρα που τις χρειάζομαι...
Εύχομαι όλα να πάνε καλά, με όλες μου τις δυνάμεις παρακαλάω το Θεό να βάλει το χέρι του για αίσιο τέλος!
Η επιστήμη θα κάνει το μέρος της αλλά πάντα στο τέλος την υπόθεση την αφήνουν στα χέρια του Θεού!!

Πάντως όσο και να κοιτάζω το τηλέφωνο, αυτό παραμένει σιωπηλό και ατάραχο...
και αυτό είναι στο κόλπο, μαζί όλα τα υπόλοιπα...

Ουυυυυυφφφφ

Φιλενάδα κουράγιο, είμαι κοντά σου, έστω νοερά!!

Σαν σήμερα...

2012-01-08T14:24:00.000+02:00

Αφιερωμένο στον ξανθό μου άγγελο.

Προσπαθώ να γράψω το κείμενο αφιερωμένο στα γενέθλιά σου, και δεν μου βγαίνουν οι λέξεις.
Στα μάτια μου μπροστά έρχονται εικόνες, που στην ψυχή μιας μάνας μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες.

Η στιγμή που σε πρωτοκράτησα στην αγκαλιά
μου... τον ξανθό μου άγγελο.
"Θα είναι ξανθός με πράσινα μάτια και θα γεννηθεί πάνω από 4,5 κιλά" έλεγα στον πατέρα σου και σε όλους τους γνωστούς.
Ο χρησμός της Πυθίας; Όχι! Το ένστικτο της μάνας που είναι απόλυτα συνδεδεμένη μ`αυτό που μεγαλώνει στα σπλάχνα της.
Όταν σε πρωτοαντίκρυσα ζαλισμένη από την νάρκωση, ένιωσα την καρδιά μου να φτερουγίζει.
Κι όταν σε άγγιξα, άγγιξα όλο το Σύμπαν. "Θα σ`αγαπώ τόσο πολύ, όσο όλος ο κόσμος, πιο πάνω από τον ουρανό πέρα από τ`αστέρια" σου ψιθύρισα.
Με κοίταζες απορημένο με τις τεράστιες ματάρες σου.
Πέρασαν τόσα χρόνια, έγινες πατέρας, αλλά για μένα είσαι πάντα το μωρό που πρωτοκράτησα στην αγκαλιά μου, εκείνη την Τρίτη στης 8 Ιανουαρίου στης 9 η ώρα το πρωί.
Δεν ξέρω αν ήμουν καλή μάνα. Αυτό που ξέρω είναι ότι προσπάθησα όσο μου επέτρεπε η νεανική μου νιότη, κι η αμυαλιά που κουβαλούσα.
Στόκος βγήκε η μάνα σου, παρ΄ το απόφαση!
Κι επειδή οι αγκαλίτσες, τα φιλάκια και τα υποκοριστικούλια γενικώς δεν είναι το φόρτε μας, μάνα σου είμαι, στη γειτόνισσα θα ΄μοιαζα;

Μικρό κοριτσάκι εγώ, μωράκι εσύ.
Μαζί μεγαλώσαμε οι δυο μας.
Μαζί φάγαμε τα χαστούκια μας (και πέσαν κι απανωτά τ΄ άτιμα).
Μαζί κάναμε τα λάθη μας.
Μαζί πάθαμε, μαζί μάθαμε.
Μαζί τα διορθώσαμε, μαζί προχωρήσαμε, μαζί πορευτήκαμε, μαζί συνεχίζουμε.
Η ζωή μας ένα "ΜΑΖΙ": τεράστιο σαν αγκαλιά, ζεστό σαν φιλί, απαλό σαν το βλέμμα σου πάνω μου!
Γιατί πια εγώ έγινα το παιδί... κι εσύ ο γονιός.

Το μόνο που προσπάθησα ήταν να σκύψω πάνω στην ψυχούλα σου!
Να προσπαθήσω να σου περάσω κάποιες αξίες, αλλά παράλληλα να μην παραδώσω τον Αμνό του Θεού βορά στους λύκους.
Να ισορροπήσεις σε ένα τεντωμένο σκοινί, από τη στιγμή που γεννήθηκες μέχρι όποτε και όσο χρειαστεί!
Όχι, αγόρι μου.
Όχι, γιε μου.
Εγώ εσένα δεν θα σε "τρατάρω" ποτέ φιλοδοξία.
Ούτε κυριολεκτική ούτε μεταφορική.
Γιατί τα παιδιά μας τα αγαπάμε γι΄ αυτό που είναι.
Όχι γι΄ αυτό που εμείς θα θέλαμε να είναι!
Κι εγώ είμαι πολύ περήφανη για σένα γιε μου! Γιατί είσαι όλα αυτά που θα ήθελε μια μάνα για το παιδί της και ΚΑΤΙ παραπάνω. ΑΝΘΡΩΠΟΣ, με ότι περικλείει αυτή η λέξη.

Κάθισε αναπαυτικά γιατί σήμερα- στα γενέθλιά σου- σ΄ αρέσει δεν σ΄ αρέσει, θα με φας στη μάπα κανονικά και με τον νόμο!
Λοιπόν,γιε μου, έχουμε και λέμε:
Οι περισσότεροι άνθρωποι (όσοι δεν τους βγήκε η μάνα τους μπάζο σαν και μένα) θεωρούν ότι έχουν την καλύτερη μητέρα του κόσμου.
Εγώ δεν το "θεωρώ"!

Εγώ το ΄χω λυμένο το θεματάκι: Έχω τον καλύτερο γιο στον κόσμο! Αδιαπραγμάτευτο, τελεία, παύλα κι οι υπόλοιποι τουμπεκί ψιλοκομμένο, παρακαλώ!
Χρόνια Πολλά,γιε μου! Να τα εκατοστή σεις γιατί είσαι η ανάσα μου, κι η ζωή μου ολόκληρη.

Αφιερωμένο από την ΜΑΝΑ όπως σου αρέσει να με αποκαλείς κι αγαλλιάζει τόσο η ψυχή μου όταν σ`ακούω να το λες!

Η άποψη...

2012-01-04T01:15:00.000+02:00

Στην ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Μία από τις σημαντικότερες είναι η άποψή μας για τους άλλους.

Μπορούμε να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στα καλά σημεία του άλλου ή σε αυτά που μας
ενοχλούν. Μπορούμε να επιλέξουμε να αποδεχτούμε και να επαινέσουμε τα δώρα, τις προσφορές και τα ταλέντα του ή να προτιμήσουμε να μείνουμε απαθείς στα θετικά του και να προσέχουμε μόνο τα ελαττώματά του.

Ο τρόπος που επιλέγουμε πως βλέπουμε τους άλλους, σε μεγάλο βαθμό, αντανακλά την άποψή μας για την αυτοεκτίμησή μας. Επιρρεάζει, επίσης τον τρόπο που αισθανόμαστε για τον κόσμο, γενικά.

Η επιλογή να βλέπουμε τα θετικά στον εαυτό μας και στους άλλους είναι αποτέλεσμα την παραδοχής ότι ο Θεός είναι ο δωρητής κάθε δώρου. Αυτό μπορεί να κάνει τον κόσμο, γύρω μας πιο λαμπρό, παρόλο που οι καταστάσεις, φαίνεται να χειροτερεύουν.

Μάλλον δεν μας έμεινε τίποτα άλλο.

Εσείς τι λέτε;

2011... we made it.

2011-12-31T11:33:00.000+02:00

Καλή χρονιά σε όλους τους φίλους μας.
Κι ας θυμόμαστε να ταΐζουμε το ΑΥΡΙΟ περισσότερο από το χθες με ένα πλατύ χαμόγελο που θα τα
σκεπάζει όλα:))))

Η Καλύτερη φωτογραφία της χρονιάς...για μένα προσωπικά.Γιατί η ζωή είναι στιγμές σαν κι αυτές, που κλείνουμε βαθιά στο σεντούκι της καρδιάς και μας βοηθάνε να πάμε παρακάτω.

ΡΗΣΕΙΣ ΣΟΦΩΝ

2011-12-30T16:17:00.000+02:00

Λίγες σκέψεις καθώς το 2011 φτάνει στο τέλος του και μια νέα χρονιά αρχίσει...

(Μόνο που το πρώτο: "Δε μπορείς να ανακαλύψεις νέους ωκεανούς αν δεν έχεις το κουράγιο να χάσεις την ακτή από τα μάτια σου", το είπε ο Πλάτωνας!

Κενές σελίδες

2011-12-29T01:10:00.000+02:00

Ένα απόγευμα μια νεαρή γυναίκα περπατούσε ξυπόλυτη δίπλα στο κύμα, μετά την δύση του ηλίου. Σταμάτησε και κοίταξε πίσω να δει τα αχνάρια της στην άμμο. Δεν υπήρχε τίποτα. Τα είχαν σβύσει τα κύματα.
Όταν γύρισε για να συνεχίσει την πορεία της,
ξαφνιάστηκε από την παρουσία μια ηλικιωμένης που ήταν τυλιγμένη σε μια κουβέρτα, που εμφανίστηκε από το πουθενά, καθισμένη δίπλα στην φωτιά, ξεφυλίζοντας αργά τις σελίδες ενός δερματόδετου βιβλίου.
Πλησίασε την ηλικιωμένη και την ρώτησε, "Από που ήρθες; Δεν σε είδα λίγα λεπτά πριν. Πως άναψες τόσο γρήγορα την φωτιά;"
Οι ερωτήσεις της έμειναν αναπάντητες. Μια γαλήνια φωνή της είπε, "Έλα, παιδί μου κάθισε δίπλα μου. Έχω κάτι να σου δείξω".
Μόλις κάθισε δίπλα στην φωτιά, η άγνωστη τις έδωσε το βιβλίο. Εκείνη, άρχισε να το ξεφυλίζει περίεργη, και ανακάλυψε κατάπληκτη ότι περιείχαν την ιστορία ολόκληρης της ζωής της από τις πρώτες στιγμές της παιδικής της ηλικίας μέχρι το παρόν.
Έφτασε στην σελίδα που είχε την συνομιλία της με την άγνωστη, δίπλα στην φωτιά και η επόμενη σελίδα ήταν κενή.
Απεγνωσμένα, κοίταξε την ηλικιωμένη και την ικέτεψε να της εξηγήσει.
"Αυτό σημαίνει ότι η ζωή μου τελειώνει απόψε;"
"Όχι, παιδί μου. Σημαίνει ότι απόψε η ζωή σου ξεκινάει."
Εκείνη τη στιγμή η ηλικιωμένη πήρε το βιβλίο στα χέρια της και άρχισε να σκίζει μια μια τις γεμάτες σελίδες και τις πετούσε στην φωτιά μέχρι που έμειναν μόνο άδειες σελίδες στο βιβλίο.
Επέστρεψε το βιβλίο στην κοπέλα.
"Βλέπεις;", της είπε, "όπως τα κύματα έσβησαν τα αχνάρια σου στην άμμο, έτσι σβήστηκε το παρελθόν σου, για πάντα. Η μόνη στιγμή που σου ανήκει είναι αυτή, τώρα, εδώ."
"Κάθε νέα στιγμή είναι η αρχή της υπόλοιπης ζωής σου και πρέπει να την ζήσεις πλήρως, γιατί δεν θα έχεις δεύτερη ευκαιρία."
"Πιο σημαντικό από όλα είναι ότι κάθε καινούργια μέρα φέρνει μια ευκαιρία να αγαπήσεις - κάτι που μπορεί να μην σου ξανασυμβεί."
"Όσο για το μέλλον σου, είσαι ελεύθερη να το διαμορφώσεις όπως σου αρέσει, μια και ακόμη δεν έχει γραφτεί."
Κατόπιν, όμοια με την μυστηριώδη εμφάνηση της, η ηλικιωμένη σηκώθηκε, έφυγε και χάθηκε στο σκοτάδι της νύχτας.

Αυτό ήταν ένα κομμάτι που διάβασα στο βιβλίο "For Love or Nothing" (Αγάπη για το Τίποτα) του William Oak.
Με άγγιξε και γι' αυτό το μετάφρασα και το μοιράζομαι μαζί σας...

Το περιτύλιγμα

2011-12-26T14:29:00.000+02:00

Γιορτινό κλίμα; Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα; Στους περισσότερους όλα αυτά δε λένε τίποτα άλλο, παρά περισσότερο άγχος. Η οικονομική κρίση, έχει αλλάξει τη ζωή μας κι αυτό είναι κάτι
που το αισθανόμαστε όλοι. Μήπως όμως αξίζει να σκεφτούμε και να αναλύσουμε πιο προσεκτικά τις γιορτές;
Τα περασμένα χρόνια η κύρια ασχολία όλων μας ήταν το περιτύλιγμα των δώρων για τους αγαπημένους και τους γνωστούς μας. Πολύ σκέψη, χρήμα, χρόνο και ενέργεια αφιερώναμε σε αυτή την διαδικασία. Το αποτέλεσμα ήταν, τις περισσότερες φορές ικανοποιητικό και όλα μας τα δώρα ήταν καλοτυλιγμένα και άψογα. Η χαρά μας ήταν μεγάλη και η συνείδησή μας γαληνεμένη.
Εφέτος τα δεδομένα έχουν αλλάξει ριζικά. Οι οικονομικές δυνατότητες των περασμένων χρόνων έχουν μειωθεί δραματικά. Δεν μπορούμε πια να εξασφαλίζουμε αστραφτερά, άψογα τυλιγμένα δώρα. Αδυνατούμε να ανταποκριθούμε στις παλιές μας συνήθειες. Δεν υπάρχει περιθώριο για περιτύλιγμα.
Μήπως αυτό είναι και το ευτυχές γεγονός; Μήπως αυτό, τελικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία;
Ναι, ήρθε η ώρα να δούμε το πραγματικό δώρο που τυλίγαμε κάθε χρόνο. Να ανακαλύψουμε την εφευρετικότητα μας και την εξυπνάδα μας. Να δούμε τα άπειρα δώρα που μας περιστοιχίζουν, δώρα που ήταν πάντα εκεί, αλλά ήταν τυλιγμένα σε άσκοπα ψώνια, σε κοπιαστικά γεύματα, σε δημοφιλή ταξίδια, σε ακριβά γλέντια, σε άγνωστους καλεσμένους, σε ανούσιες εκδηλώσεις..
Ένα περιτύλιγμα που μας κρατούσε μακρυά από την ουσιαστική χαρά που προσφέρει το αληθινό δώρο της ζωής, τον σύντροφο, τα παιδιά, τους γονείς,τους φίλους και όλους τους αγαπημένους μας. Όλα γι’ αυτούς τα κάναμε. Πάντα αυτούς σκεπτόμασταν και γι’ αυτούς φροντίζαμε. Όμως οι μέρες των γιορτών περνούσαν και στο τέλος ανακαλύπταμε ότι δεν προλάβαμε να τους απολαύσουμε. Το περιτύλιγμα ήταν πάντα εκεί!
Ήρθε, λοιπόν η χρονιά που έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τα πραγματικά δώρα της ζωής μας και τις γλυκές, ζεστές στιγμές που μπορούν να μας χαρίσουν. Δώρα που καμία κρίση δεν μπορεί να μας τα πάρει. Είναι εδώ δίπλα μας. Είναι τα πιο πολύτιμα. Είναι όλη η ζωή μας.
Εφέτος ας μείνουμε χωρίς περιτύλιγμα. Θα είναι οι πιο ευτυχισμένες, αξέχαστες γιορτές.

πηγή

Ευχές...

2011-12-23T20:57:00.000+02:00

Μέσα από την καρδιά μας...
ας ταΐζουμε το αύριο περισσότερο από το χθες...
με τους φίλους...
με τους αγαπημένους...
για ένα καλύτερο μέλλον!!
Θεοδοσία - Ευτυχία

Επειδή παρασύρομαι

2011-12-21T14:23:00.000+02:00

Πάει κι αυτό πέρασεΈνας χρόνος λοιπόν… Και τι χρόνος! Άγριος, δύστροπος, πικρός…Κύλησε σαν το νερό…Το νερό που γίνεται ρυάκι και ταξιδεύει μικρά κλαδάκια και τους κλέφτες που φυσάγαμε παιδιά.Το νερό που γίνεται και χείμαρρος και παρασύρει κορμούς δέντρων και αυτοκίνητα.
Είναι εκπληκτικό αν σκεφτείς πόσες μορφές μπορεί να πάρει ο χρόνος που αφήνεις πίσω. Αφήνεις; Σε αφήνει; Τελοσπάντων…Πλησιάζουν οι γιορτές. Και είναι για να κάνεις όνειρα και σχέδια. Είναι, όμως, και για αναπολήσεις και αναθεωρήσεις.

Έτσι, βάλθηκα να αναζητώ τα χνάρια μου σε άλλες γωνιές του τοπικού τύπου. Τι το ήθελα; Αυτά τα πράγματα θέλουν κουράγια και καλή διάθεση. Κι εγώ είμαι κουρασμένη, απογοητευμένη και με ένα φρικτό πονοκέφαλο. Αργά πια… Είμαι ήδη στη γυάλα του χρόνου… Χαμένη στις σκέψεις που ένα χρόνο τώρα έκανα και με βασανίζουν ακόμη.
Στους φόβους που μοιράστηκα και με στοιχειώνουν ακόμη.
Σε όσα με σόκαραν και εξακολουθώ να μην μπορώ να ξεπεράσω.
Σε αυτά που με θύμωναν και δεν υποχώρησαν με το χρόνο.
Σε όσα ένιωσα και συνεχίζουν να με γρατζουνάνε.
Σε εκείνα που προέβλεψα και, δυστυχώς, συνέβησαν.Και σε αυτά που προσδοκούσα και δεν επαληθεύθηκαν ποτέ.
Τι δύναμη που έχουν οι λέξεις… Ένας άλλος μίτος της Αριάδνης που σε βγάζει από τους λαβυρίνθους του μυαλού.
Και τι ζωντάνια…πολλά κείμενα άφησα πίσω μου ως αποτύπωμα στον @χωρο αυτό το χρόνο.
Όλα γραμμένα νύχτα, σαν μυσταγωγία του μυαλού και της ψυχής. Και έχει το κάθε ένα το δικό του χρώμα. Καρπός της συνουσίας του μυαλού με τις συγκυρίες, τις πρωτόγνωρες καταστάσεις και τα εξωτικά συναισθήματα της κρίσης.
Μία κρίσης που άρχισε να εξαπλώνεται χυδαία, παντού, ακόμη και μέσα σου χωρίς να το καταλάβεις.Πολλά άρθρα, όλα μικρά ταξίδια στην ιστορία που γράφει και γράφει… Που γράφεται, που γράφουμε, που γράφουν… Whatever… Ήμουν εκεί.
Συμμετείχα. Προβληματιζόμουν. Σκεφτόμουν. Μοιραζόμουν. Φοβόμουν. Αναρωτιόμουν. Διαφωνούσα. Θύμωνα. Καλούσα. Συγχωρούσα. Σάρκαζα.
Τα κείμενά μου, όλα παιδιά μου, με το δικό τους χώρο, χρόνο, χρώμα και ύφος.Η αγωνία για το αύριο. Η απογοήτευση. Τα αδιέξοδα. Οι προσδοκίες. Η οικονομία που καταρρέει, το πολιτικό σύστημα που γκρεμίζεται, η κοινωνία που αποσυντίθεται, η ζωή μας που αλλάζει, τα πρόσωπα που γοήτευσαν και αυτά που απογοήτευσαν.
Τα μεγάλα και σπουδαία, μπερδεμένα με τα μικρά και τα ασήμαντα, τα δικά σου, που σε έκαναν με την ίδια ορμή να ανοίξεις τον υπολογιστή και να αρχίσεις να γράφεις.

Μία απώλεια, ένας στοίχος, μία ανάμνηση, μια εικόνα…Σκληρός αυτός ο χρόνος, σκληρές και οι θύμησες.Πάει κι αυτό, πέρασε… Τώρα πάμε παρακάτω, όπως μ’ αρέσει να λέω…Νά ‘μαστε καλά.

Και να θυμόμαστε να ταΐζουμε το αύριο περισσότερο από το χθες. Για αυτό σου λέω… Ευτυχία.
Επειδή παρασύρομαι κι εγώ, διάλεξα αυτή τη φωτογραφία. Ένα πλατύ χαμόγελο να τα σκεπάζει όλα. Κι άσε με να γράφω…

Ζω...

2011-12-18T14:30:00.000+02:00

Οι αγαπημένοι μας, σύντροφος, παιδιά, γονείς, επιστήθιος φίλος ...
Πόσο συχνά τους βλέπουμε; Δεν εννοώ να τους
κοιτάμε ή να αισθανόμαστε την παρουσία τους.
Πόσο συχνά αισθανόμαστε το ρόλο που παίζουν στην ζωή μας.
Πόσο συχνά μας κατακλύζουν δυνατά αισθήματα από την παρουσία τους.
Πόσο συχνά μελετάμε το πρόσωπό τους;
Πόσο συχνά σκεφτόμαστε τις συνθήκες τους;
Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε για τις ανάγκες τους;
Πόσο συχνά παρατηρούμε την κίνησή τους;

Τελικά είμαστε κοντά τους η απλά ζούμε παράλληλες ζωές;

Η βαλίτσα...στο Γάμο...

2011-12-14T21:39:00.000+02:00

"Ο Θεός το ρεζερβουάρ της γυναίκας που λέγεται υπομονή το γεμίζει μέχρι επάνω..."
Με αυτή τη φράση μεγάλωσα "πρέπει να μάθεις να κρατάς το σπίτι...ΣΣΣσσσσ! Η γυναίκα το κρατάει το σπίτι."

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ...

Πολύ, μα πολύ πραγματικό!!
Εσείς τι λέτε;

Οι καραμέλες...

2011-12-12T10:09:00.001+02:00

Όταν συνειδητοποιήσουμε πόσες καραμέλες μας έμειναν...
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής
απ'ότι έχω ζήσει έως τώρα.
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο. μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται.
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων. Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν. Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ.»

Από τον Mario de Andrade
(Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία)

Άνθρωπος στα αζήτητα.

2011-12-09T13:52:00.001+02:00

Την ώρα που το διάβασα δάκρυσα. Έκρυψα το πρόσωπό μου να μην με δουν οι περαστικοί, που φορτωμένοι ψώνια κι άγνοια για τα καθημερινά δράματα που παίζονται δίπλα τους, απολάμβαναν την καταναλωτική τους μανία. Δεν τους κατηγορώ. Μία από αυτές είμαι κι εγώ.
Κι ίσως τα δάκρυα να ήταν κι ενοχικά. Ελπίζοντας αυτό το κείμενο να ξυπνήσει μέσα μας ότι κοιμάται το αναδημοσιεύω.

Πόσο κοστίζει μια ζωή στην Ελλάδα;

«Έτσι τελειώνει ο κόσμος, όχι με έναν εκκωφαντικό θόρυβο αλλά με έναν λυγμό», γράφει ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές όλων των εποχών, αλλά και στοχαστής Τ. Σ. Έλιοτ.
Ένας λυγμός που βγαίνει αυθόρμητα σαν χείμαρρος όταν αντικρίζεις ηλικιωμένους να μαζεύουν τα απομεινάρια των λαχανικών όταν τελειώνει η λαϊκή αγορά.

Παρακολούθησα το εξαιρετικά ενδιαφέρον και στην καρδιά της επικαιρότητας ρεπορτάζ του Μega για τους απόμαχους της ζωής που τρώνε τα σάπια ζαρζαβατικά της λαϊκής.Κατά σύμπτωση, μία ημέρα πριν, οδηγώντας τη μοτοσικλέτα μου πέρασα από την οδό Ευελπίδων.

Εκεί κάτω από μία κολώνα είχε ακουμπήσει την κουρασμένη πλάτη του, τόσο από τα χρόνια όσο και από τα βάρη της ζωής, ένας ρακένδυτος γέροντας. Δεν ξέρω πόσο χρονών ήταν. Και τι σημασία έχει, άλλωστε; Κάτω από τα γυαλιά μυωπίας διέκρινες εύκολα τον πόνο. Την παράδοση. Την απελπισία. Μπροστά του ένα άδειο κεσεδάκι από γιαούρτι με ελάχιστα κέρματα. Δεν είχε απλωμένο χέρι. Ακόμη και αυτές τις στιγμές ένα φως υπερηφάνειας τρυπούσε το σκοτάδι της ανέχειάς του.

Κλείστε τα μάτια σας παρακαλώ και σκεφτείτε για λίγα δευτερόλεπτα. Η καρδιά αυτού του ανθρώπου χτυπά ακόμη. Η ψυχή του δεν έχει φτερουγίσει ακόμη. Και αυτός, όποτε βρει δύναμη περπατάει και συνεχίζει να ζει. Το βράδια κανείς δεν ξέρει πού κοιμάται.
Άνθρωπος στα αζήτητα. Σε κάποιο παγκάκι μέσα στην παγωνιά. Σε κάποιο παλιό αυτοκίνητο. Σε κάποιο χαρτόκουτο. Σε κάποια είσοδο νοσοκομείου. Σε κάποια υπόγεια διάβαση.Πόσο να τον βοηθήσει το ένα ευρώ που άφησα στο κεσεδάκι και τα λίγα κέρματα που θα μάζευε ως το βράδυ;

Πόσο κοστίζει μία ανθρώπινη ζωή στην Ελλάδα του 2012, που έρχεται σε λίγες ημέρες;Κι, όμως, αυτός ο γέροντας με κοίταξε και μου είπε «σε ευχαριστώ, να έχεις υγεία και τύχη». Το πίστευε. Το ήθελε. Ήθελε να «εξαργυρώσει» το ένα ευρώ με μία ευχή. Μια ευχή η οποία είναι ανεκτίμητη.

Από έναν άνθρωπο που στη δύση του – όσα λάθη, ενδεχομένως, κι αν έκανε – καταλήγει στο λυκόφως της ζωής του στα «σκουπίδια» της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που σάπισε μαζί με τα σάπια μαρούλια της λαϊκής που τρώνε για να ζήσουν κάποιοι φτωχοί άνθρωποι. Η κοινωνία στην Ελλάδα τέλειωσε με έναν λυγμό. Έναν εκκωφαντικό λυγμό, όμως. Αυτό είναι το μόνο που δεν εκτίμησε σωστά ο Τ. Σ. Έλιοτ. Δεν υπάρχουν μόνο οι εκκωφαντικοί θόρυβοι. Αλλά και οι εκκωφαντικοί λυγμοί.

Πηγή

Παπαδιαμάντης - χρεωκοπία (από το 1896!)

2011-12-07T18:28:00.001+02:00

Τις ημύνθη περί πάτρης;

Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων;
Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους.
Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι βουλευταί κ’ οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν «φούρνους με καρβέλια», δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ’ τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, ον ήθελαν παρουσιάσουν.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν.
Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…
Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

ΆΜΥΝΑ ΠΕΡΊ ΠΆΤΡΗΣ ΘΑ ΉΤΟ
Η ΕΥΣΥΝΕΊΔΗΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΏΝ,
Η ΕΘΝΙΚΉ ΑΓΩΓΉ,
Η ΧΡΗΣΤΉ ΔΙΟΊΚΗΣΙΣ,
Η ΚΑΤΑΠΟΛΈΜΗΣΙΣ ΤΟΥ ΞΈΝΟΥ ΥΛΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΠΙΘΗΚΙΣΜΟΎ,
ΤΟΥ ΔΙΑΦΘΕΊΡΟΝΤΟΣ ΤΟ ΦΡΌΝΗΜΑ ΚΑΙ ΕΚΦΥΛΊΣΑΝΤΟΣ ΣΉΜΕΡΟΝ ΤΟ ΈΘΝΟΣ,
ΚΑΙ Η ΠΡΌΛΗΨΙΣ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΊΑΣ.

Από την εφημερίδα Ακρόπολη το 1896

Όταν το διάβασα νόμιζα ότι μιλάει για τις μέρες μας.
Μήπως τελικά η Ελλάδα ήταν πάντα έτσι;

Τι νομίζεται;

Αφιερωμένο στον " Δημοκρατικό" φασισμό

2011-12-03T10:28:00.001+02:00

Επειδή η "λα καταστασιόν" στην χώρα μας έχει αρχίσει να γίνεται "τρε απελπιστίκ", κι αυτό αντανακλάται στις μικρές κοινωνίες ακόμη πιο έντονα με ένα τρόπο απόλυτα φασιστικό, το ποίημα του Αζίζ "Σώπα μην μιλάς", νομίζω ότι είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Το έχω δημοσιεύσει δύο φορές. Αυτή είναι η τρίτη κι η φαρμακερή, που λένε.
Αυτή τη φορά είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε
κείνους που ευαγγελίζονται Αριστεράς Ευαγγέλια ΑΛΛΑ με δικτατορικές νοοτροπίες. Στους ΑΡΙΣΤΕΡΙΖΟΝΤΕΣ με το απροσδιόριστο χρώμα που δεν είναι ΟΥΤΕ μπλε, ΟΥΤΕ πράσινο, ΟΥΤΕ κόκκινο, ΜΗΤΕ μαύρο. Σε αυτούς που ΠΡΟΣΠΟΙΟΎΝΤΑΙ αλλά ΔΕΝ είναι.
Θέλω να θυμίσω ότι η ελευθερία του λόγου είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη αυτής της χώρας, μιας χώρας στην οποία γεννήθηκε η Δημοκρατία και η Ελευθερία του Λόγου. Και ας μη ξεχνάμε ότι, στην σύγχρονη εποχή, οι πιο μεγάλες ανατροπές σε κάποιες χώρες ξεκίνησαν ΟΧΙ από τα πεζοδρόμια ΑΛΛΑ από τον @χωρο.
Στην κατάλληλη στιγμή, γιατί όσα φέρνει η ώρα ΔΕΝ τα φέρνει ο χρόνος.
Κι εγώ τον είχα πάντα σύμμαχο.

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,

κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους

κι αν ο λόγος είναι αργυρός,

η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν:

«σώπα!».

Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:

«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ...σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου,η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,

«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,

«θα βρεις το μπελά σου, σώπα!».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι

«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα!»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,

και τα 'μαθα να σωπαίνουν,

η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική

και ήξερε να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες, με συμβουλεύανε:

«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»

Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή,

με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».

«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος, «σώπα!» οι επάνω, «σώπα!» οι κάτω,

«σώπα!» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας...

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!».

Και μαζευτήκαμε πολλοί,

μια πολιτεία ολόκληρη,μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,

μόνο με το «Σώπα!».

Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου

και κάν' την να σωπάσει.

Κόψ'την σύρριζα.

Πέτα την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ' το βραχνά να μιλάς,

χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»

Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς!

Και δεν θα μιλάς,

θα γίνεις φαφλατάς,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.

Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,

με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

Μ Ι Λ Α!

24ωρη αποτοξίνωση...

2011-12-01T20:40:00.001+02:00

Οι 24 ώρες υποχρεωτικής αποτοξίνωσης από την ειδησεογραφία, κινδυνεύει να βάλει ιδέες στην “πελατεία”…
Μας πήραν το ηρεμιστικό μας, το μέσον για να δοκιμάζουμε την λογική μας, το δρόμο προς την
παραλογία, το ναρκωτικό της αντίδρασής μας, τον υποβολέα της σκέψης μας.
Τελικά η ζωή χωρίς πληροφόρηση είναι απολύτως εφικτή.
Τολμώ να πω ότι μπορεί να είναι και άκρως ευχάριστη….
Η ζωή χωρίς ειδήσεις είναι από μόνη της μια σημαντική είδηση, μια εμπειρία που μας επαναφέρει στον βασικό προβληματισμό της διαχείρισης της ζωής μας. Στο τι χρειαζόμαστε και στο τι όχι.
Η ζωή χωρίς ειδήσεις, δίχως αυτόν τον ανηλεή βομβαρδισμό γεγονότων που επαναλαμβάνονται με μεθοδολογική διαστροφή και έντονη διάθεση χειραγώγησης, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι, μάλλον, είμαστε θύματα μιας βάρβαρης συνθήκης την οποία έχουμε υπογράψει με τη θέλησή μας και τα ίδια μας τα χέρια.
Μέσα από το κάδρο των ενημερωτικών πρωινών εκπομπών, μεγάλου μήκους και βραδινών ειδήσεων, η ενημέρωση μας διαπλάθει και μας διαμορφώνει σε ανδρείκελα μιας τυποποιημένης δημοκρατίας που μετατρέπει το κάθε ξόανο σε είδωλο, σε πρότυπο ζωής, σε ιδεολογία. Μέσα από το κάδρο αυτό οι τηλεπαρουσιαστές παράγουν μια πραγματικότητα που πρέπει να ψηφίσουμε, μια άποψη που πρέπει να υιοθετήσουμε, μια ιδέα που πρέπει να πιστέψουμε, ένα αντικείμενο που πρέπει να αγοράσουμε, κάτι που πρέπει να αγαπήσουμε, τα οποία ίσως ακόμη να πρέπει να υπερασπιστούμε με τη ζωή μας.
Η απεργία τελείωσε, αλλά μάλλον αυτή η 24ωρη αποτοξίνωση δεν ήταν αρκετή για κανέναν.
Μήπως ο κοινωνικός ρόλος των δημοσιογράφων είναι απολύτως παρασιτικός;

Το δικό μου μηλαράκι

2011-11-29T22:21:00.001+02:00

Την βλέπω να γελάει και το γέλιο της θυμίζει το δικό μου. Όσοι την βλέπουν λένε ότι είναι ίδια εγώ.Μάνα και κόρη δύο κόσμοι δύο γενιές. Μόνο που οι δικές μας οι γενιές απέχουν μόλις 16 χρόνια η μία από την άλλη.Μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί.
Το κορίτσι που σπούδαζε, ΑΛΛΑ έγινε μάνα πριν ενηλικιωθεί και στόλιζε την κόρη της με διάφορα φρου- φρου και μετά την έβγαζε φωτογραφίες και καθόταν και γέλαγε.Ανωριμότητα σε όλο της το μεγαλείο. Το μωρό της, ήταν η Barbie της.

Τώρα γυρνώντας στο χθες κι αναπολώντας, θέλει να πάρει φόρα και να κουτουλήσει στον τοίχο για τα λάθη που έγιναν, που δεν διορθώνονται, και για τον χρόνο που κυλάει αμείλικτα χωρίς να δίνει δεύτερες ευκαιρίες.
"Οι στιγμές που ποτέ δεν πιάνονται..."
Θέλει να την πάρει μια μεγάλη αγκαλιά, να την φροντίσει σαν να την γέννησε μόλις χθές και να της πει πόσο την αγαπάει.
Μόνο που το μωρό έγινε πια γυναίκα και πολλές φορές πιο ώριμη από την μάνα.
Οι επιλογές όμως οι ίδιες ακόμη κι ο τρόπος που γράφει και εκφράζεται.

Σας παρουσιάζω λοιπόν το δικό μου μηλαράκι που ΑΙΣΙΩΣ κι ΕΥΤΥΧΩΣ επεσε κάτω από το δεντράκι.

Το παρακάτω κείμενο είναι από μία ανάρτηση που έκανε στο προφίλ της στο φάτσαμπουκ.
Κατά καιρούς όταν θα γράφει κάτι που θα μου αρέσει θα το βάζω στο θολό.
Κι ελπίζω κι εύχομαι κάποτε αυτός ο χώρος να γίνει και δικό της καταφύγιο.

" Τελικά κατέληξα..Το για Πάντα δεν υπάρχει, είναι σχετικό..
Αν υπάρχει κάτι για Πάντα αυτό είναι η ψευδαίσθηση..που ΟΜΩΣ χωρίς αυτήν ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να επιβιώσει..
Το όνειρο..η ελπίδα ότι θα έχουμε κάποιον για ΠΑΝΤΑ..Το για Πάντα χτίζεται, δεν έρχεται και στην ουσία δεν ΟΡΙΖΕΤΑΙ,,
Δυο μικρές λέξεις είναι που μας βοηθάνε να προχωράμε..ΠΑΝΤΑ θα επενδύουμε, ΠΑΝΤΑ θα ελπίζουμε και ΠΑΝΤΑ θα ονειρευόμαστε..και ΠΑΝΤΑ ο έρωτας θα είναι η ΜΟΝΗ αιτία τελικά που ο κόσμος αυτός θα ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ να υπάρχει..θα συνεχίζει να γυρίζει..
ΕΡΩΤΑΣ...ΑΚΟΜΑ κι αν δεν είναι σίγουρο ότι θα κρατήσει για ΠΑΝΤΑ.
ΑΥΤΟ το χρωστάμε..στον ΕΡΩΤΑ και στις σκέψεις..
ΣΚΕΨΕΙΣ για ΠΡΟΣΩΠΑ που θα ΥΠΑΡΧΟΥΝ..που θα ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ..που θα μας ΑΛΛΑΖΟΥΝ και που μ'εναν τρόπο θα είναι ΕΚΕΙ..κοντά μας..για ΠΑΝΤΑ.."

ΥΣ ΜΑΝΑΣ: Στον τοίχο μια ρωγμή. Σου λέω να την κρύψεις με ένα πόστερ που να έχει χαρούμενο θέμα. Με κοιτάζεις κι η ερώτηση:
"Την ρωγμή στην ψυχή μου με τι με συμβουλεύεις να την κρύψω για τα λάθη της νεανικής σου ανωριμότητας;"... πλανάται στο βλέμμα σου.

Και τα χρόνια που θα 'ρθουν ρωγμή. Στην άκρη η τουαλέτα με τη λοσιόν σου, το σετ χτενίσματος που σου έκανε δώρο η φίλη σου τα Χριστούγεννα με τα λουλουδάκια και τα επισημωμένα ροκοκό ντενεκεδάκια.
Και δίπλα η άλλη βούρτσα, η πλαστική, που είναι για κάθε μέρα και το βερνίκι των νυχιών για τις ώρες που ΔΕΝ τρέχεις να προλάβεις ότι ΠΟΤΕ δεν προλαβαίνεται.

Και πιο κει η κασετίνα από τον γάμο των γονιών σου, να σου θυμίζει ότι είσαι ο καρπός δυο ανθρώπων που αγαπήθηκαν πολύ κι ΑΝΩΡΙΜΑ.

Συμπέρασμα... Τελικά είναι πολύ δύσκολο να προλογίσεις του παιδιού σου κείμενο, όταν έχεις ΜΟΝΙΜΑ την ψευδαίσθηση ότι είσαι πιο μικρή από εκείνο.

Η αλήθεια είναι σαν την σταγόνα…

2011-11-29T17:37:00.001+02:00

"Όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει", έγραψε κάποτε ο μεγάλος Ρίτσος.

Εγώ θα παραφράσω τους στίχους και θα πω "όπου και να πάω η Αρτέμιδα θα με πληγώνει".
Δυστυχώς διαπίστωσα με αφορμή μία ανάρτηση με τίτλο "Θέλω να γίνω χαλίφης στην θέση του χαλίφη", ότι η μικρή τοπική κοινωνία μας, είναι πιστό αντίγραφο της κυβέρνησης.
Κατεβαίνεις να διαδηλώσεις για το άδικο; Καταλήγεις στο νοσοκομείο με αναπνευστικά
προβλήματα, ή με μώλωπες από το ξύλο που έχεις δεχτεί από τα ΜΑΤ.
Γράφεις για κάποια πράγματα που έχουν πέσει στην αντίληψή σου για κάποιους αιρετούς, σπάνε τα τηλέφωνα ποιος είναι ποιος και γιατί γράφτηκε ότι γράφτηκε. Κι επειδή ονόματα δεν γράψαμε κι υπολήψεις δεν θίξαμε τουλάχιστον ονομαστικά, εδώ πάει το "όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται".
Χώρια που από τα σχόλια που αναρτήθηκαν ζωγράφιζαν το πρόσωπο στο οποίο αναφερόμασταν. Το οποίο σημαίνει τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια; "Μα η γάτα δεν την βλέπεις;" ή "Ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι".

Ελπίζω λοιπόν κάποιοι να ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΟΥΝ, αν έχουν ακόμη λίγη ευθιξία.
Θα θυμίσουμε λοιπόν, ότι μέσα από αυτό το ηλεκτρονικό μέσον, βοηθήσαμε πολύ την Δημοτική Αρχή προεκλογικά.
Αυτό πολλές φορές είχε σαν αποτέλεσμα να μας διασύρουν και να μας εμπαίξουν αρκετοί.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα κλείνουμε τ΄αυτιά μας και το στόμα μας όταν αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιοι αιρετοί, δεν κάνουν σωστά αυτό για το οποίο τους εκλέξαμε.
Γιατί όπως έχουμε πει ΕΜΕΙΣ και ΜΟΝΟ εμείς οι απλοί πολίτες θα κρίνουμε το αποτέλεσμα στην λήξη του αγώνα. Το γήπεδο είναι ευγενική χορηγία δική ΜΑΣ.
Γι αυτό θα παρακαλέσω τους αξιότιμους κυρίους και κυρίες που θορυβήθηκαν με το προηγούμενο άρθρο, να κοιτάξουν να κάνουν σωστά την δουλειά τους και να αφήσουν και μάς σαν έντυπο ενημέρωσης να κάνουμε την δική μας. Κι εδώ είμαστε να χειροκροτήσουμε όταν γίνεται κάτι σωστά, ή να σφυρίξουμε φάουλ, χωρίς φόβο και πάθος. Ειδικά χωρίς ΦΟΒΟ. Εμείς θα λέμε την αλήθεια και ΜΟΝΟ όπως το έχουμε αποδείξει και στο παρελθόν.

Η αλήθεια βέβαια, στην περίπτωσή μας, είναι σκληρή, ίσως και βίαιη και εγκυμονεί κινδύνους.
Αλλά είναι εκεί.
Περιμένει με τα χέρια στη μέση, κοιτάζοντάς μας στα μάτια: "Πότε θα σταματήσετε, ρε καραγκιόζηδες, -έντυπος η ηλεκτρονικός τύπος- όλο αυτό το άθλιο θέατρο που έχετε στήσει και θα αποφασίσετε να με αποκαλύψετε, γυμνή, ως έχω, με όσα έχω, και όσα υποκρίνομαι; Γιατί η αλήθεια είναι σαν την σταγόνα. Την περιμένουμε την σταγόνα –και την διακρίνουμε κιόλας έτσι όπως κατεβαίνει σιγά-σιγά, αποφασιστικά, διαυγέστατη και λαμπυρίζουσα μέγα δάκρυ, πηχτή, βαριά, με στόχο και προορισμό προδιαγεγραμμένο: Θα στάξει εκεί, στα κέντρα εξουσίας, στοχευμένα – και από εκεί και πέρα τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο…

Ευτυχία Ζερδέ

Σπάτα, Αρτέμιδα - "Θέλω να γίνω χαλίφης στην θέση του χαλίφη"

2011-11-27T21:06:00.001+02:00

Κι αισίως σε λίγο καιρό η Δημοτική αρχή κλείνει ένα χρόνο.
Μόνο που περνώντας ο καιρός, μετά λύπης μου αντιλαμβάνομαι
ότι κάποιοι Δημοτικοί Σύμβουλοι, κι ΕΙΔΙΚΑ γυναίκες, έχουν αρχίσει να "χάνουν την μπάλα" ή νομίζουν ότι το γήπεδο που παίζουν το κληρονόμησαν από τον παππού τους.
Μάλλον ξεχνάνε ότι αυτό το γήπεδο έχει παραχωρηθεί, ευγενώς, από τους πολίτες. Και οι άμεσοι κριτές του αποτελέσματος πριν λήξει ο αγώνας θα είναι οι πολίτες ΚΑΙ ΜΟΝΟ οι πολίτες.
Αυτή την παράσταση ΕΜΕΙΣ την πληρώσαμε και την πληρώνουμε αλλά Σ' ΕΜΑΣ στερείτε, με τα αλλεπάλληλα φάουλ σας, το δικαίωμα να την παρακολουθήσουμε!

Γι αυτό κυρίες μου και δει "κυρία" μου, μην ΔΙΑΡΡΗΓΝΥΕΤΑΙ τα ιμάτιά σας και μην αγωνίζεστε, ΕΠΙ ματαίω, να γίνετε "Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη", με βρώμικα κολπάκια. Γιατί αν δεν σας έχουν πληροφορήσει σωστά, καιρός να σας το πούμε εμείς τελείως εμπιστευτικά.
Οι χαλίφηδες -Αντιδήμαρχοι- κι ο Αρχιχαλίφης -Δήμαρχος- είναι εκεί διορισμένοι με την ψήφο των πολιτών. Οπότε όσο και να προσπαθήτε με πλάγιους τρόπους και με χτυπήματα κάτω από την ζώνη και βάζοντας άλλους να αδειάζουν δημόσια κάποιους αιρετούς είναι ΜΑΤΑΙΟΣ κόπος.
ΕΚΤΙΘΕΣΤΕ.
Κι εκτίθεστε τόσο απροκάλυπτα που στο τέλος θα βρεθήτε και απολογούμενη.
Όπως σωστά καταλάβατε όσοι διαβάζεται αυτές τις γραμμές, το κείμενο αφορά γυναίκα Δημοτική Σύμβουλο, η οποία ενώ τα έχει κάνει θάλασσα σε ότι της έχει ανατεθεί, προσπαθεί εσαεί να φορτώνει τις ευθύνες της σε άλλους. Θα μου πείτε αυτό δεν είναι καθόλου πρωτότυπο, στις μέρες μας, αλλά και λίγο μέτρο δεν βλάπτει!
Η οποία συνεχώς, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, στην μικρή κοινωνία μας, παριστάνοντας τον ήρωα, διαδίδει ότι αναγκάζεται να "κατεβάζει" τα βρακιά της για να εξοικονομήσει χρήματα από διάφορους ιδιώτες, προς όφελος κάποιων πραγμάτων που πρέπει να γίνουν στον τόπο μας αλλά δεν υπάρχουν τα χρήματα.
Και η ερώτηση του Σίσυφου είναι η εξής:
Απολογισμό, γι αυτές τις δωρεές των ιδιωτών, έχετε δώσει στην Δημοτική Αρχή και στους πολίτες;
Ή νομίζετε ακόμη ότι παίζετε μόνη σας μπάλα στο γήπεδο του παππού σας;
Γιατί πολύ φοβάμαι αγαπητή κυρία, ότι στις ερχόμενες εκλογές, αντί για Καλημέρα από τον χασάπη, τον μανάβη, τον μπακάλη και τον φούρναρη, θα εισπράξετε ΦΟΥΜΟ.

ΚΛΕΊΝΟΝΤΑΣ, σας εύχομαι «καλό βόλι» στις επόμενες εκλογές όπου «θα βγάλετε το φίδι από την τρύπα». Κι αν το βγάλετε τελικώς, φωνάξτε με κι εμένα... Που τόσα χρόνια ψηφίζω και τόσα χρόνια βλέπω τα φίδια να μεταλλάσσονται σε αμοιβάδες και να πολλαπλασιάζονται με ταχύτητα φωτός!

πηγή: anatakti.gr

Μια γυναίκα μπορεί....?

2011-11-24T13:24:00.001+02:00

Μήπως παραλογίζομαι;

2011-11-20T23:04:00.001+02:00

Πέρασαν, κοντά, τέσσερις μέρες σιωπής στον χώρο μας.
Δεν μπορώ να πω τι έγινε μέσα σε αυτές τις μέρες.

Απλά αισθάνομαι το μυαλό μου γεμάτο
πληροφορίες για το μέλλον μου, για το μέλλον της χώρας, για το μέλλον της Ευρώπης για το μέλλον της γης...
Ακούω, ακούω, ακούω...
Όλοι έχουν κάτι να πουν,
όλοι είναι ειδικοί,
όλοι εικάζουν και προλέγουν,
κινδυνολογούν και δεν καταλαβαίνουν ότι κόβουν το κλαδί που πατάνε.

Σήμερα σταμάτησα να ακούω.
Τα έκλεισα όλα.
Δεν θέλω να ξέρω τίποτα.
Άλλωστε σε πολύ λίγα από αυτά που ακούω μπορώ να συμμετέχω ουσιαστικά.
Το μόνο που κάνουν όλες αυτές οι πληροφορίες είναι να με αποσυντονίζουν,
να αλλοιώνουν την κρίση μου,
να θολώνουν το τοπίο μου,
να μαυρίζει η ψυχή μου με πιθανότητες του μέλλοντος που τελικά μου καταστρέφουν το παρών.

Μήπως παραλογίζομαι;

δεν ήμουν μάγκας και νταής

2011-11-17T14:57:00.001+02:00

Αναμνήσεις πολλές αναμνήσεις με πλημμύρισαν απόψε.
Θυμάμαι ακόμη ένα τρελό κορίτσι, που ήταν δεν ήταν 14 χρονών, να τρέχει στην Πατησίων, να βρει τον ξάδελφό της που ήταν κλεισμένος στο Πολυτεχνείο.

Εκείνη την βραδιά που μπήκε το τανκς, τα ξημερώματα άκουσε την πόρτα να χτυπάει και να μπαίνει αλαφιασμένος ο ξάδελφός της, ζητώντας από τους δικούς της να τον κρύψουν.
Επικηρυγμένη χρόνια η οικογένειά της, ούτε για μια στιγμή δεν δίστασε να του δώσει άσυλο.Κι εκείνη καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι που μοιραζόταν το δωμάτιό της μ`έναν αγωνιστή. Τον αγαπημένο της ξάδελφο.

Την άλλη μέρα εκείνος έφυγε. Δεν πέρασαν μια- δυο μέρες κι έμαθε ότι τον είχαν πιάσει και τον κρατούσαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.Βγήκε με μερική αναπηρία στο ένα του πόδι από το πολύ ξύλο.
Πόσες συζητήσεις και πόσα όνειρα δεν μοιράστηκαν οι δυο τους.
- Μικρή θα σε οργανώσω της είπε ένα βράδυ.
Κι από κει ξεκίνησε η δικιά της πορεία. Μια πορεία πολλές φορές μοναχική, που δεν ξεπούλησε, όσα κι αν της τάξανε.
Μεγάλωσε και πήγε... και μυαλό δεν έβαλε... σε αντίθεση με εκείνον. Το ίνδαλμά της.
Τελείωσε γιατρός, κι ενώ κατά την διάρκεια των σπουδών του μοιραζόταν μαζί της το όνειρό του για ιατρεία του λαού,μόλις πήρε το πτυχίο του, ξεχάστηκαν όλα.
Παντρεύτηκε και την κόρη ενός μεγαλομέτοχου στο Υγεία κι άρχισε την μεγάλη ζωή.
Κότερα, δεξιώσεις, μεγάλες κοινωνικές επαφές με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, κουμπαριλίκια, κι όλα τα παρεμφερή ενός μεγαλοαστού. Το μόνο που κράτησε από κείνα τα χρόνια ήταν η επαφή με την αγαπημένη του ξαδέλφη.Ότι κι αν της συνέβαινε σε θέματα υγείας, εκείνος από δίπλα.
Πάντα την πήγαινε στους καλύτερους καθηγητές Πανεπιστημίου, κι όταν κάποτε χρειάστηκε μία λεπτομερή διάγνωση, ήταν η πρώτη στην Ελλάδα που έκανε μαγνητική τομογραφία όταν ακόμη ήταν άγνωστη αυτή η εξέταση στους πολλούς.
Σαν να προσπαθούσε να εξαγνιστεί στα μάτια της.
Έφυγε γρήγορα πολύ νέος από την επάρατο νόσο. Κι άφησε πίσω την ξαδέλφη να θυμάται και να νοσταλγεί.
Αυτό το φτερούγισμα και την ελπίδα ότι δεν μπορεί... ΚΑΠΟΤΕ θα ακούσεις και τον ποιητή.

Αφιερωμένο στα χρόνια που έφυγαν, εκεί κάπου στην Καισαριανή.
Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνιαθα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνακαι γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνιανα μην ακούσεις έναν ποιητή....

Ἀρχηγοί

2011-11-16T09:34:00.001+02:00

Μια ποιητική βραδιά αφιερωμένη στον Σουρή και τα σύγχρονα γεγονότα της πολιτικής μας σκηνής μου θύμισε αυτό το ποίημα και το μοιράζομαι μαζί σας...

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,

κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·

ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ

τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.

Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,

μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,

ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,

ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,

δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.

Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,

ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!

ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;

ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,

καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;

Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα...

᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρόνουν,

τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·

ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,

κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.

Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης

ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.

Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,

ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·

ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,

ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.

Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,

ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.

Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,

πενῆντα δυὸ τουλάχιστον ἂς ἦνε βασιλεῖς,

ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,

κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.

Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,

ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης.

περισσότερα για τον Σουρή

Η Ιστορία είναι μπροστά μας…

2011-11-10T02:16:00.001+02:00

Αν και έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην σχολιάσω τα πολιτικά γεγονότα της χώρας μας,
τελικά το έχω ανάγκη.

Αισθάνομαι πάρα πολύ κουρασμένη από:

τις απρόσωπες προσωπικότητες που προσπαθούν να φτιάξουν μια εικόνα για τον εαυτό τους που δεν μπορούν να υποστηρίξουν,
τους θεατές που απολαμβάνουν τους εαυτούς τους στην σκηνή ενώ κάθονται στο ακροατήριο,
τους ηθοποιούς που το παίζουν συγγραφείς και φτιάχνουν "σενάρια" που δεν παίζονται,
τους θαρραλέους δειλούς που φοβούνται την ιστορία αψηφώντας το σήμερα,
τους εξειδικευμένους ηλίθιους που, όμως, την κρίση στιγμή απουσιάζουν,
τους ανειδίκευτους ειδικούς που θέλουν να έχουν άποψη, ενώ δεν έχουν,
τους κουτοπόνηρους που νομίζουν ότι δεν τους βλέπει κανείς,
τους οραματιστές που δεν βλέπουν πέρα από την πισίνα τους,
αυτούς που θέλουν να κάνουν δηλώσεις που δεν εννοούν,
τους ταξιδιώτες χωρίς προορισμό,
τους παρόντες που απουσιάζουν,

τι άλλο να πω;

Μπορείτε να προσθέσετε και εσείς κάποιους...

πηγή: anatakti.gr

Ο Κουλοχέρης

2011-11-04T15:17:00.000+02:00

Καθηλώθηκα χθες σαν χαζή ξανθιά που είμαι μπροστά στο χαζοκούτι, να δω τι θα γίνει με την κυβέρνηση. Είχα σας λέω τέτοια αγωνία...
ΑΝ θα μείνω ακυβέρνητη... ΑΝ θα βουλιάξει το καράβι της τρελομανταλένας... ΑΝ θα πέσει
πάνω μου ο ουρανός, που ξεπέρασα και τους Γαλάτες.
Τελικά ανταμείφθηκα δεόντως. Όχιιιιιιιιιιιιιιιιιι δεν έχω παράπονο.
Είδα την καλύτερη φαρσοκωμωδία όλων των εποχών. Φοβισμένα ανθρωπάκια, γαντζωμένα στην καρέκλα τους, προσπαθώντας να κερδίσουν τις εντυπώσεις με μεγαλόσχημες κουβέντες, που αν ΔΕΝ ήμουν ΤΟΣΟΟΟ χαζή ΚΑΙ ΤΟΣΟΟΟ ξανθιά θα τους πίστευα.

Τι κρίμα όμως που δεν είχα μια νταλίκα γιαούρτια να τους γιαουρτώσω όλους τους σωτήρες του κ...ου. Από την μία ξεφτίλα στην άλλη.
Γι αυτό και τους αφιερώνω αυτούς τους στίχους.
" Ιστορία μου ( εξουσία μου) πάθος μου μεγάλο... Είσαι αρρώστια μου μες στα στήθια μου και πως να σε βγάλω."
Μίλησε κι η "θα συμμαχήσω με τον διάβολο " κ. Ντόρα Μπακογιάννη.
Ότι έχει συμμαχήσει με τον διάβολο από τον καιρό που γεννήθηκε μια και έχει πατέρα τον Μητσοτάκη, την έχει ενημερώσει κανείς;
Άλλη εθνοσωτήρας κι αυτή. Ξέρεις τι είναι να χάσεις μετά από 60 χρόνια την επιδότηση του Ελληνικού λαού;

Και μετά το παιδί κουμπί ο Αντωνάκης.

Κι η παράσταση των τρελών, 'έκλεισε με τον καθηγητή των Νεοελληνικών, κ. ΓΑΠ. Κανείς να μου κάνει μετάφραση από αυτά που είπε υπάρχει;
Αλήθεια μπορεί κανείς να μου πει τι κόλλημα έχει αυτό το παιδί με την λέξη αυτονόητο;
Μάλλον όταν ήταν μικρός θα του είπε η Μάργκαρετ:
" Παιδί μου μην στενοχωριέσαι που σε πειράζουν τα άλλα παιδάκια. Εξ`άλλου είναι αυτονόητο ότι είσαι χαζός" και φαίνεται του έμεινε.
Πάντως μάθαμε και μια αλήθεια χθες δια στόματος Ντόρας. Ότι πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια η πολιτική καλούνταν να δείξει υπευθυνότητα. Με λίγα λόγια μας είπε ότι επί 30 χρόνια μας δουλεύουνε ψιλό γαζί με ΑΠΟΛΥΤΗ ανευθυνότητα. Μπράβο ρε. Μας το πετάτε και στα μούτρα μας.
Δεν σας έχει πει κανείς ότι τον μ@λ@κ@ τον ενοχλεί το ρε;

Γενικό συμπέρασμα παπαρολογίας πρόσχωμεν.!!!
Ότι σε λίγο καιρό θα κληθεί ο ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΚΆΛΠΗ ΠΑΛΙ.

- Μόλις τράβηξα μπουνιά σε κάτι!
- ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ!
- Ουπς!
- Έκτακτα! Τώρα εκτός από στραβή και κουτσή, είμαι ΚΑΙ κουλή. Μία μία τις χάνω τις αισθήσεις μου. Τράβα μου κι ένα γερό αριστερό κροσέ στη μύτη να την ξεπετάμε και την όσφρηση!
- Τι να κάνουμε; Να παίξουμε κάτι, να περάσει η ώρα;
- Αμέ! Κουλοχέρη, αγάπη μου! Κουλοχέρη!

ΥΣ: Φτωχοί μαλάκες, κάνατε πρωθυπουργούς τον Μητσοτάκη και το ζαβό παιδί του Ανδρέα Παπανδρέου και αναρωτιέστε αν υπάρχει κανένας καλύτερος απ’ αυτούς; Όλοι οι Έλληνες είναι καλύτεροι απ’ αυτούς.

Εθνοσωτήρες του κώλου

2011-11-03T15:31:00.002+02:00

Επειδή τα γεγονότα τρέχουν και κάποιοι αποφασίζουν για μάς χωρίς εμάς, όπως τότε που μας εν τάξανε στην Ευρωζώνη, αφιερώνω αυτό το υπέροχο τραγούδι που βρήκα εντελώς τυχαία.

Μια που έρχεται η ώρα για εκλογές,
Μια κυβέρνηση θα φτιάξουμε που λες
Μια κυβέρνηση που θα χει αποδοχή
Και θα δώσει στον λαό προοπτική.
Υπουργό Οικονομίας τον κυρ Μήτσο
Τον μανάβη που 'χει 4 παιδιά
Υπουργίνα Γεωργίας την Ελένη
Που η μέρα της νυχτώνει στα καπνά

Υπουργό για της Παιδείας την Αρχή
Τον υπέροχο φτωχό καθηγητή
Που διδάσκει μεροδούλι τα παιδιά μας
Και τα λόγια του χαϊδεύουνε τ'αυτιά μας.
Και πρωθυπουργό βεβαίως,
Θα 'χω εσένα που σαι νέος
Κάθε μέρα να τα «χώνεις»
Καθεστώτα να μην σηκώνεις.
Υπουργό για την Υγεία τον γιατρό
Στο Ιράκ που 'χε φύγει για καιρό
Υπουργό Εξωτερικών τον ποιητή
Που μιλά για της Ελλάδας την πνοή
Υπουργό Πολιτισμού γέρο ζωγράφο
Ομορφιές που ζωγραφίζει μες το πάρκο
Κι Υπουργό για το Αιγαίο τον ψαρά
Που δεν ξέρει τι να κάνει στη στεριά
Υπουργό Δικαιοσύνης κάποιον Γιάννη
Που συγχώρεσε τον Γιάννη τον Αγιάννη
Και Υπουργό Εσωτερικών μια μητέρα
Που αγωνίζεται στο σπίτι όλη μέρα
Και πρωθυπουργό βεβαίως,
Θα 'χω εσένα που σαι νέος
Κάθε μέρα να τα «χώνεις»
Καθεστώτα να μην σηκώνεις.

Δευτέρα και βαριέεεεεεεμαι!

2011-10-31T11:22:00.002+02:00

Πάντα πίστευα ότι κάτι φταίει με την Δευτέρα και από ότι φαίνεται, μάλλον ευσταθεί.

Η στατιστικές έχουν αποδείξει ότι πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι οι Δευτέρες είναι
καταθλιπτικές.
Οι περισσότεροι από μας μισούν τις Δευτέρες. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που τις λατρεύουν, αλλά ας τους αφήσουμε αυτούς...

Τουλάχιστον εγώ, συνήθως, ανατριχιάζω στη σκέψη αυτής της μέρας, ειδικά αν έχει προηγηθεί ένα ωραίο Σαββατοκύριακο. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα ψυχοσωματικό σύμπτωμα.

Κάθε μαθητής το σχολείο μισεί τις Δευτέρες. Είναι ευρέως γνωστό ότι τα περισσότερα παιδιά δεν θέλουν ή τουλάχιστον δεν χαίρονται να πάνε στο σχολείο μετά τις διακοπές.
Το κακό είναι ότι όχι μόνο οι μαθητές, ακόμη και οι μεγάλοι μισούν τις Δευτέρες.

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, η Δευτέρα φαίνεται να είναι η πιο αντιπαραγωγική ημέρα σε σύγκριση με τις άλλες ημέρες της εβδομάδας. Τα επίπεδα υπερέντασης φαινόταν υψηλά σε σύγκριση με τις άλλες ημέρες της εβδομάδας. Οι άνθρωποι αισθάνονταν πιο σκιθροποί την Δευτέρα.

Τελικά ο μόνος τρόπος να γίνουν ανεκτές οι Δευτέρες είναι να τις σκεφτόμαστε θετικά.

"Αγάπα ότι κάνεις. Κάνε ότι αγαπάς" είπε κάποιος...

Ας το δοκιμάσουμε....

Ήταν "ΌΧΙ";

2011-10-29T01:52:00.000+03:00

Σήμερα...

Δεν υπάρχουν λόγια...
Δεν υπάρχουν ξεκάθαρα αισθήματα...
Δεν υπάρχουν ανεπηρέαστες απόψεις...

Μας κατακλύζουν σκέψεις, μνήμες, προβληματισμοί και αγωνία για το μέλλον...
Ας αφήσουμε να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός...

Ας ευχηθούμε, με το χέρι στην καρδιά, ότι όσα γίνονται αυτές τις μέρες θα είναι για το καλό της πατρίδας μας.
Τη πατρίδας μας που είναι περήφανη για την ιστορία της και θέλει να μην φοβάται το μέλλον της...

Ευτυχώς που η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

Η σιωπή...

2011-10-29T01:49:00.000+03:00

Σήμερα...

Δεν υπάρχουν λόγια...
Δεν υπάρχουν ξεκάθαρα αισθήματα...
Δεν υπάρχουν ανεπηρέαστες απόψεις...

Μας κατακλύζουν σκέψεις, μνήμες, προβληματισμοί και αγωνία για το μέλλον...
Ας αφήσουμε να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός...

Ας ευχηθούμε, με το χέρι στην καρδιά, ότι όσα γίνονται αυτές τις μέρες θα είναι για το καλό της πατρίδας μας.
Τι πατρίδας μας που είναι περήφανη για την ιστορία της και θέλει να μην φοβάται το μέλλον της...

Εσείς τι αισθάνεστε;

Όλοι μαζί

2011-10-24T21:40:00.002+03:00

Έτσι σκληρός που είναι τούτος ο καιρός,
δεν είναι καλό να είσαι μόνος.

Ας δώσουμε ο ένας το χέρι στον άλλο.

Θα ανέβουμε και θα υποφέρουμε,

θα πηδήσουμε και θα πονέσουμε,
θα δοκιμάσουμε και θα επιτύχουμε.
Σίγουρα θα ζήσουμε.

Έτσι μακρύς που είναι τούτος ο καιρός,
ας μη μας τρομάξει ο χαμός.
Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί.

Με χαρτί και με μολύβι,
με υπομονή και πίστη,
απ' την αυγή ως το δείλι.
Σίγουρα θα επιβιώσουμε.

Τώρα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο.
Όχι μονάχα για γαρύφαλλα,
όχι μονάχα για δάκρυα,
όχι μονάχα για παθήματα.

Χρειαζόμαστε τα χέρια μας
για να παλέψουμε και να πετύχουμε,
για να δουλέψουμε και να κουραστούμε,
για να αγωνιστούμε και να αντέξουμε.

Και τότε ας τολμήσει ο σκληρός καιρός,
να προκαλέσει την απεραντοσύνη
τόσων χεριών και τόσων ματιών.

Πως θα με βρω;

2011-10-21T14:56:00.001+03:00

Είμαι ένας ή πολλοί;

Ψάχνω αλλά τους χάνω.

Αλλάζουν ρούχα και είναι κρυφοί.

Πάνε αλλού και τους κυνηγάω.

Όταν το κάθε τι είναι έτοιμο

για να με αναδείξει έξυπνο,

ο ανόητος που παραφυλάει μέσα μου,

παίρνει τον λόγο στο στόμα μου.

Όταν γυρεύω μέσα μου τον τολμηρό,

ένας ξένος, δειλός τρέχει να πάρει το ρόλο.

Αναλμβάνει την εξουσία

και οι προφυλάξεις του μου προκαλούν ασφυξία.

Όταν η στιγμή χρειάζεται τον κεφάτο,

ο απελπισμένος επεμβαίνει.

Βλέπει μαύρο το μέλλον στον χρόνο

κι όλη η πίκρα κι ο φόβος με κυριεύει.

Ενώ γράφω είμαι απων.

Όταν επιστρέφω έχω φύγει.

Αν είναι και οι άλλοι όπως εγώ,

πως ξεπερνάνε αυτή την φρίκη;

Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου.

Ζουν και άλλοι το ίδιο δήλημα;

Μήπως για να εξηγήσω το πρόβλημά μου

πρέπει να ψάξω στην Γεωγραφία;

Τι θα κάνουμε;

2011-10-19T15:34:00.000+03:00

Μια φιλία τους αναζωογονούσε.

Ήταν χαρά τους και ευχαρίστηση να μοιράζονται μαζί της ώρες χαλάρωσης.
Από τις πρώτες μέρες του γάμου τους ήταν
κοντά τους.

Ήταν πολύ χαρούμενη για την καινούργια τους ζωή και ήθελε, με όλη της την καρδιά να ευτυχίσουν.
Εκείνη περνούσε μια πολύ δύσκολη περίοδο και της στάθηκαν, την υποστήριξαν και την βοήθησαν.
Όταν ήρθε το πρώτο τους παιδί μοιράστηκε μαζί τους την χαρά τους και προσπαθούσε να συνδράμει με ότι μπορούσε στα νέα τους καθήκοντα. Είχε πείρα από παιδιά και μπορούσε να βοηθήσει την φίλη της στην προσαρμογή της νέας ζωής της.
Με τον καιρό βρήκαν τον δρόμο τους.
Εκείνη αφοσιώθηκε στα προβλήματά της.
Σταδιακά οι δρόμοι τους έγιναν παράλληλοι.
Μάθαιναν νέα από κοινούς γνωστούς ή από τυχαίες συναντήσεις.
Με τον καιρό ήρθε η αποξένωση.
Αναπολούσαν τις όμορφες στιγμές που είχαν περάσει μαζί κάθε φορά που τύχαινε να συναντηθούν και έμεναν με υποσχέσεις αναζωπύρωσης της σχέσης.
Όλα ήταν ήσυχα...
Μέχρι που την στιγμή που εκείνη χρειάστηκε την συνδρομή τους.
"Χτύπησε την πόρτα" όπως έκανε παλιά, αλλά η σιωπή των χρόνων που είχαν μεσολαβήσει είχε αλλοιώσει την επικοινωνία.
Όλα αυτά τα χρόνια είχαν καταφέρει να μην πληγώσει ο ένας τον άλλον. Ήταν απλά γνωστοί...
Ήρθε, όμως, η στιγμή που η ανάγκη για ένα μηδαμινό αντικείμενο που τους είχε δανείσει εκείνη, ήταν αρκετή να φανερώσει κριμένες πληγές.
Η πραγματικότητα που αποκαλύφθηκε είναι τραχιά.
Ειπώθηκαν λόγια που ήταν σκληρά, λόγια άδικα που ειπώθηκαν σε ακατάλληλη στιγμή και πλήγωσαν.
Οι καιροί που ζούμε δεν είναι εύκολοι. Οι ανάγκες είναι μεγάλες και, πολλές φορές απελπιστικές.
Ο καθένας εστιάζει μόνο στην δική του ανάγκη, δεν έχει το περιθώριο να "δει"την κατάσταση του συνάνθρωπου.
Γιατί να φτάνουμε σε τέτοιες στιγμές;
Ίσως να έρθουν χειρότερες μέρες. Τι θα γίνει τότε;
Με τον εγωκεντρισμό θα επιβιώσουμε;
Που θα βρούμε χώρο για τον συνάνθρωπο;
Πως θα μπορέσουμε να χαμηλώσουμε την ένταση των προσωπικών μας αναγκών και να ακούσουμε και τον διπλανό μας;
Αυτή η αποξένωση είναι η λύση;
Μήπως πρέπει να μας απασχολήσει. σοβαρά, η κατάσταση που διαμορφώνεται μεταξύ μας;
Μπορεί να είμαι ένας τρίτος, αλλά αυτό το γεγονός με αφύπνισε, με προβλημάτισε, με στεναχώρησε.
Τι θα κάνουμε;

Και εμείς...

2011-10-16T15:07:00.001+03:00

Ταξιδιώτες πάνε και έρχονται,

καρδιές πληγώνονται,

γνώμες πληθαίνουν,

παιδιά μεγαλώνουν,

δρόμοι στενεύουν,

ώμοι γέρνουν.

Και εμείς παρατηρούμε.

Τσέπες γεμίζουν και αδειάζουν,

γονείς μένουν μόνοι,

ο φόβος βαθιά ριζώνει,

όλοι απορούν και αγωνιούν.

Το μέλλον σαρκαστικά κοιτάζει.

Και εμείς αδρανούμε.

Φόβοι του παρελθόντος σκιάζουν το μέλλον.

Η μοναξιά μας κυριέυει.

Τα πράγματα, γύρω μας πνίγουν.

Τα νέα μας απογοητεύουν.

Το παρελθόν και η ιστορία σιωπούν.

Και εμείς θεατές παραμένουμε.

Μένουμε ακίνητοι και άφωνοι,

κουρασμένοι και ανήμποροι.

Συνεχώς κάπου τρέχουμε,

και ποθούμε ότι δεν έχουμε.

Μόνο οι άλλοι φταίνε.

Πότε θα ξυπνήσουμε;

Πότε θα αντισταθούμε

Πότε θα πάρουμε μέτρα;

Πότε θα δράσουμε;

Eυχαριστώ τους Έλληνες

2011-10-13T11:22:00.000+03:00

Το βρήκα σε μια τυχαία περιπλάνησή μου στο ίντερνετ. Το διάβασα και με συγκίνησε. Κι επειδή το θεωρώ επίκαιρο, μέσα από το κουράγιο που μου χάρισε η ανάγνωσή του το μοιράζομαι μαζί σας.... γιατί κάπου υπάρχουν άνθρωποι που μας θαυμάζουν γι αυτό που πραγματικά είμαστε. Έλληνες.

Eυχαριστώ τους Έλληνες - Simone LE BARON
"Να μην αφήσετε ποτέ τους άλλους να γράψουν την ιστορία σας, αντί για εσάς"

Simone LE BARONΓλωσσολόγος – Καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσαςΔιπλωματούχος της Alliance Française de Paris http://simone-le-baron.blogspot.com/

Μέσα από αυτές τις γραμμές, θα ήθελα να ξαναδώσω ελπίδα στον ελληνικό λαό, σε εσάς αγαπητοί μου φίλοι που χρωστώ τα πάντα.Γιατί με σας «γύρισα τη σελίδα» της δικτατορίας το 1974, όταν ήμουν μόλις 21 ετών. Εσείς μου μάθατε τη χαρά της ζωής, τη φιλία, τη φιλοξενία, την αλληλεγγύη, το σεβασμό, το φιλότιμο.Εσείς μου ανοίξατε την αγκαλιά σας χωρίς να με γνωρίζετε και μου δώσατε την πιο ζεστή θέση στην ελληνική οικογένεια, τη στιγμή που oι δικοί μου με είχαν διώξει.Εσείς μου ανοίξατε τα σπίτια σας, μοιραστήκατε μαζί μου τα γεύματά σας, από τον πιο φτωχό μέχρι τον πιο πλούσιο.

Εσείς ποτέ δεν με αφήσατε να πληρώσω το παραμικρό, λέγοντάς μου λόγια που ακούγονται σαν στίχοι από παλιό τραγούδι: «θα πληρώσεις όταν θα έρθουμε στη πατρίδα σου».
Θυμάμαι τον μπάρμπα Λουκά στη σκιά της κληματαριάς μπροστά στην καλύβα του: «λίγο ψωμί, λίγο κρασί, λίγες ελιές και αγάπη φτάνουν να είμαι ευτυχισμένος» –που μου θυμίζει πάντα τον Σταύρο Ξαρχάκο στο τραγούδι «Bάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι».
Σε μένα την άθρησκη ανοίξατε την εκκλησία σας μέσω ενός ηλικιωμένου ιερέα που μου είπε μια φορά: «κορίτσι μου, η θρησκεία μας είναι πρώτα απ’ όλα ‘φιλοσοφία’ και είναι για όλους τους ανθρώπους».Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον περίφημο μαθητή μου, τον Μάνο Κατράκη ο οποίος στην ηλικία 70 ετών αποφάσισε να μάθει τα αγγλικά –στη σκιά του θεάτρου του στη στοά Broadway– και που μάλλον του φαινόταν αστείο να έχει καθηγήτρια αγγλικών μια νεαρή Γαλλίδα… Ποτέ δεν έμαθε τα αγγλικά, αλλά οι ιστορίες που μου διηγούνταν παραμένουν για μένα ιστορίες ζωής. ανεξίτηλες.

Κι ο Γιώργος Μαρίνος, υπήρξε και αυτός μαθητής μου στα αγγλικά.Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι θυμάται σήμερα από τη γλώσσα του Σαίξπηρ, αλλά τα θεάματα του στη Μέδουσα παραμένουν για μένα μοναδικά μαθήματα χιούμορ και ευφυΐας.
Θυμάμαι και τα μαθήματα ζωής γεμάτα αξιοπρέπεια, ταπεινότητα και γενναιότητα που πήρα από τον Μίμη, πρώην δήμαρχο του Βύρωνα με τον οποίο τραγουδάγαμε παλιά λαϊκά μέχρι το ξημέρωμα σε κάποια ταβέρνα τις Κηφισιάς, ο οποίος είχε γνωρίσει την κόλαση της Μακρονήσου...Θυμάμαι και τις μπάμιες που στέγνωναν στον ήλιο στα Μουδανιά της Χαλκιδικής – στη Βρετάνη όπου γεννήθηκα, δεν έχουν ιδέα τι είναι οι μπάμιες.
Και τον τραχανά στο νησάκι Τρίκερι έξω από το Βόλο, την κακαβιά στην Αλόννησο, και τα τσουρέκια της Αλίκης της Κρητικιάς για το Πάσχα, όλες αυτές οι στιγμές είναι στάλες ιστορίας που κυλάνε στο αίμα σας.Είναι ο θησαυρός σας...

Πριν λίγες μέρες έλαβα αυτό το γράμμα από την Αριστέα, Ελληνίδα παντρεμένη με Γάλλο και που ζει πλέον στην Γαλλία: «Σας θαυμάζω Σιμόν! Η αγάπη σας και η σταθερή ενασχόληση σας με τον πολιτισμό της γενέτειρας –πατρίδα της καρδιάς μου πλέον μόνο, με συγκινεί αφάνταστα.Θα ήθελα να έχω έστω το ένα δέκατο από το πάθος και την αγάπη που δείχνετε να έχετε για τη χώρα όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Ντρέπομαι που δεν έχω πλέον παρά αισθήματα λύπης για τον τόπο μου και θαυμάζω την αγάπη και το πάθος που φαίνεται να σας κατέχει σε ότι έχει να κάνει με την ίδια την πατρίδα μουΔεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να σας πω από ένα μεγάλο και συνάμα τόσο μικρό… Ευχαριστώ σας. Για την αγάπη σας, για το πάθος σας, για την λατρεία που δείχνεται σ αυτή τη μικρή χώρα που θέλησε να ζήσει αιώνες τώρα μέσα και από την ματαιοδοξία της.Με συγκινείτε Σιμόν και με κάνετε να ντρέπομαι που εγώ δεν έχω μέσα μου πια συναισθήματα αγάπης για την πατρίδα μου. Η Ελλάδα όπου και αν πάω… με πληγώνει! Σας ευχαριστώ».

Κι εγώ συγκινημένη της απάντησα: «Η συγκίνηση σου δείχνει ότι είσαι ακόμα πιο Ελληνίδα από τους Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα.Ποτέ μια Γαλλίδα που θα γνώριζε κάποιος τυχαία στο blog μιας Ελληνίδας που έχει μεγάλη αγάπη για την Γαλλία όπως έχω εγώ για την Ελλάδα δεν θα έκανε αυτή τη χειρονομία. Με συγκίνησες κι εσύ.Και καταλαβαίνω ότι παρ’ όλο που είσαι τόσο ευτυχισμένη στη ζωή που διάλεξες στον τόπο που εγώ γεννήθηκα, νιώθω μια δυστυχία μες την ψυχή σου, διότι λες ότι ντρέπεσαι που δεν αισθάνεσαι πλέον το πατριωτικό αίσθημα αλλά είναι φανερό ότι έχεις μια βαθιά ελληνική συναίσθηση.Αλλιώς δεν θα μου έγραφες αυτό το γράμμα. Η λύπη σου θα περάσει. Δυστυχώς οι πολιτικοί της κομματοκρατίας προσπάθησαν να καταστρέψουν ένα πολιτισμό αιωνόβιο, και μπορούμε να πούμε ότι σχεδόν πετύχανε.Μέχρι που θα πάει όμως; Θα σταματήσει μια μέρα αφού, οι ίδιοι καταστρέφονται κατά αυτόν το τρόπο.
Η αγάπη μου δεν είναι για την Ελλάδα αλλά για τον ελληνικό λαό, για ανθρώπους σαν και σένα που μ’ έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα, μια μητέρα αφοσιωμένη, μια καλή φίλη για τους φίλους μου, μια απλή γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά της μέσα σ’ αυτή την κόλαση. Την πατρίδα σου την έχεις μέσα σου για πάντα, αρκεί να το ξέρεις ή να σου το λένε».

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης, πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης στο τελευταίο βιβλίο του «Περί έθνους και ελληνικής συνέχειας» (εκδ. Ιανός, «μικρές εκδόσεις», 2011) μας εξηγεί τη συνέχεια της ιστορίας σας, του λαού σας «στηριγμένη» σ’ ένα παραδοσιακό υπόβαθρο, έναν ισχυρό, διαχρονικό πολιτισμό. Δεν σταμάτησε ποτέ ο ίδιος από το πρώτο του βιβλίο το 1978 γραμμένο στα γαλλικά να δημιουργεί μια συνέχεια στο έργο του ακολουθώντας το παράδειγμα του λαού του, με επιμονή, ως πολίτης αυτού του εξαιρετικού λαού, μοναδικού στον κόσμο.

Να μην αφήσετε ποτέ τους άλλους να γράψουν την ιστορία σας, αντί για εσάς, μαζί του πρέπει να την συνεχίζετε, είναι μια απλή ιστορία ποίησης, μουσικής, αγάπης μεταξύ ανθρώπων που συνυπάρχουν αρμονικά, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.

Simone Le Baron

Την ευχαριστώ κι εγώ με την σειρά μου, για το κουράγιο που μου έδωσε κι έπαψα για μια στιγμή να νιώθω σαν το παιδί στη γωνιά που σηκώνει ένα τόσο δα χεράκι στο πρόσωπο για να αποφύγει τις απανωτές σφαλιάρες .

Κι έγινα ενήλικη κι Υπερήφανη Ελληνίδα. Κι αυτό μου το υπενθύμισε μια Γαλλίδα.

Πηγή

Τα τετραγωνάκια

2011-10-11T02:10:00.000+03:00

Θα ρυθμίσω τα ζητήματά μου.

Θα αρχίσω από το κεφάλι μου.

Θα το αριθμήσω με τετραγωνάκια.

Θα βάλω μέσα, τακτικά
όλα τα γεγονότα.

Μόλις θα ξεφυτρώνει μια ανάμνηση,

θα ξέρω σε πιο αριθμό αντιστοιχεί.

Μόλις θα ακούω μια φωνή,

θα ξέρω σε ποιον ανήκει.

Μόλις θα με πλημμυρίζει άρωμα,

θα έρχονται και οι εικόνες του αντάμα.

Ίσως έτσι να βρω γαλήνη...

Μείνετε αχόρταγοι μείνετε τρελαμένοι

2011-10-06T22:59:00.002+03:00

Ένα σωρό από όσα γνώρισα ακολουθώντας τη διαίσθησή μου και προσπαθώντας να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, αποδείχτηκαν ανεκτίμητα στην πορεία της ζωής μου.

Θέλω να πω πως ποτέ δεν γίνεται να προβλέψεις την πορεία σου.
Για να την εκτιμήσεις, θα πρέπει να την
κοιτάξεις προς τα πίσω.
Χρειάζεται λοιπόν εμπιστοσύνη πως όλα τα βήματά, με κάποιο τρόπο οδηγούν στο μέλλον.
Είναι απαραίτητη η εμπιστοσύνη σε κάτι -ή κάποιον: το ένστικτό, τη μοίρα, το κάρμα, τη ζωή, δεν έχει σημασία.

Αυτή η άποψη ποτέ δεν με απογοήτευσε και καθόρισε τη ζωή μου.
Η βαρύτητα της επιτυχίας αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα να είμαι ξανά αρχάρια και αβέβαιη για όλα.Η γεύση του φάρμακου ήταν πάντα απαίσια, αλλά ήταν πάντα απαραίτητο.Υπάρχουν φορές που η ζωή σε χτυπάει κατακέφαλα.

Είναι καταστροφική η απώλεια της πίστης.Είμαι πεπεισμένη πως το μόνο που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν πως αγαπούσα αυτό που έκανα.
Είναι μεγάλη επιτυχία να βρεις τι σου αρέσει!
Αυτό αληθεύει στη δουλειά και στον έρωτα.
Ένα μεγάλο τμήμα της ζωής μας αφιερώνεται στην δουλειά και ο μόνος τρόπος για να παραμείνουμε ικανοποιημένοι είναι να θεωρούμε πως κάνουμε υπέροχη δουλειά.
Ο μόνος τρόπος να είναι υπέροχη η δουλειά είναι η αγάπη για αυτήν.

Όπως κάθε σπουδαία σχέση, γίνεται καλύτερη όσο περνάει ο χρόνος έτσι λειτουργεί με όλους τους σημαντικούς τομείς της ζωής. Αξίζει λοιπόν να συνεχίσουμε να ψάχνουμε μέχρι να το βρούμε.
Ας συνεχίσουμε ακάθεκτοι και ακούραστοι. Στο τέλος η ζωή θα είναι ευλογημένη!

Αυτές είναι σκέψεις που γεννήθηκαν μέσα μου διαβάζοντας σκέψεις ανθρώπων που πέτυχαν στην ζωή τους και αισθάνθηκα έντονη την ανάγκη να σας τα μεταφέρω...

Παγκόσμια ημέρα των ζώων... Χρόνια μου πολλά.

2011-10-04T10:49:00.000+03:00

Παγκόσμια ημέρα των ζώων λοιπόν σήμερα και μια και φημίζομαι για τα φιλόζωα αισθήματα και εφ`όσον συνυπάρχω με δύο κούκλες, την Μάρτζυ και την Νεφέλη, σκέφτηκα να κάνω αυτή την αφιέρωση. Αλλά πρώτα απ`όλα να ευχηθώ Χρόνια Πολλά στην κυβέρνηση, σε μένα και σε όλους όσους παρακολουθούν παθητικά όσα συμβαίνουν γύρω μας. Χρόνια μας Πολλά παιδιά.

Γράμμα από έναν σκύλο προς τον ιδιοκτήτη του

"Η ζωή μου συνήθως διαρκεί 10 με 15 χρόνια.
Κάθε αποχωρισμός μου από εσένα θα είναι πολύ οδυνηρός.Δώσε μου χρόνο να καταλάβω τι θέλεις από εμένα.
Βρες το χρόνο να με εκπαιδεύσεις σωστά, ώστε να μπορέσω να καταλάβω τι περιμένεις από εμένα.Δείξε μου εμπιστοσύνη – είναι πολύ σημαντικό για εμένα.
Μην μου θυμώνεις για μεγάλο διάστημα, και μην με απομακρύνεις για τιμωρία. Εσύ έχεις τους φίλους σου, τη δουλειά σου, την διασκέδαση σου. Εγώ έχω μόνο εσένα!
Μίλα μου. Ακόμα και αν δεν καταλαβαίνω τις λέξεις σου, καταλαβαίνω την φωνή σου όταν μου μιλάς.Να ξέρεις πως όπως και αν μου φερθείς, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Πριν με χτυπήσεις, θυμήσου πως έχω δόντια που θα μπορούσαν εύκολα να σπάσουν τα κόκκαλα του χεριού σου, αλλά διάλεξα να μην σε δαγκώσω.
Πριν μου φωνάξεις πως είμαι τεμπέλης ή μη συνεργάσιμος, αναρωτήσου μήπως με ενοχλεί κάτι. Μπορεί να μη τρέφομαι σωστά, να ήμουν στον ήλιο για πολύ ώρα ή η καρδιά μου να γέρασε και να είναι αδύναμη.Να με φροντίσεις και όταν γεράσω, και εσύ θα γεράσεις μια μέρα.
Όλα είναι πιο εύκολα όταν είσαι μαζί μου.Να θυμάσαι πως σε αγαπάω."

ΥΣ: Κι εγώ σας αγαπάω κούκλες μου κι ας μου κάνετε την ζωή ποδήλατο με τις αταξίες σας.

πηγή: www.positivedog.gr/

Φθινόπωρο μπερδεμένο

2011-10-02T13:09:00.000+03:00

Τι να σου κάνω φτωχή πατρίδα μου;

Πάνε και έρχονται οι πολιτικοί,

μιλάνε ασταμάτητα όλοι γύρω μου,

γεμίζει κάπνα η καρδιά μου.

Πετρώνουν οι κυβερνήσεις

μα η πολιτεία δεν συγκινείται.

Ψιθυρίζουν, δεν μιλάνε, σε συναντήσεις,

μα το κακό δεν λύνεται.

Μπήκε το Φθινόπωρο μπερδεμένο.

Το μυαλό μου παραμένει σαστισμένο.

Ψάχνω στο φως του δειλινού,

αναζητώ την ισορροπία του Φθινοπώρου.

Αυτό που έχω ανάγκη δεν είναι πουθενά

Αιθάνομαι τα πάντα γύρω μου κενά.

Μα σύμφωνα με τους καημούς μου,

τον χορό πιάνω παρά την θλίψη μου.

η κούπα της ζωής

2011-09-28T19:00:00.000+03:00

Εδώ βρίσκεται ότι αγάπησα,

εδώ εκτείνεται το μικρό μου σύμπαν,

στην ζωντάνια των
κυμάτων,

στην αρρυθμία των βράχων.

Τα γεγονότα, όμως, με καλούν

για να μη πάψει η καρδιά μου

να είναι ερωτευμένη με τα απλά,

τα συνηθισμένα, καθημερινά καθήκοντα.

Και εγώ, με ουρανό και μουσική,

σε κάθε μικρή διακοπή

συνεχίζω ακούραστη και χαρωπή,

να σηκώνω την κούπα στην ζωή.

Άλλα λόγια ν`αγαπιόμαστε

2011-09-24T17:30:00.001+03:00

Απουσίασα τα ξέρω. Αλλά όπως λέει και το τραγούδι, " εγώ γι αλλού ξεκίνησα κι αλλού η ζωή με πάει", ή « με στραβό αν κάτσεις το πρωί θ`αλληθωρίσεις» , αποφάσισα να απέχω λίγο από το θολό.

Γιατί η ενασχόλησή μου με τα πολιτικά δρώμενα του τόπου μου, έκαναν το μυαλό που ΔΕΝ είχα κουρκούτι. Έπαθα και την περίφημη ρήξη μηνίσκου, που από τον εγκέφαλο κατέβηκε στο πόδι, κι ήρθε κι έδεσε το γλυκό.

Το είδα και λίγο δημοσιογράφος της κακιάς ώρας... κι έπαθα αφηνιασμό.
Τάβαλα με όλους και με όλα, τους στόλισα κανονικά και με τον νόμο, τ`άκουσα κι από την καλή και τώρα που έβγαλα το μένος, και το άχτι της μη απ@υτωμένης γεροντοκόρης, θυμήθηκα ότι κάπου, κάποια, κάποτε έχει και μια γωνίτσα που της δίνει την δυνατότητα να πει και δυο ανθρώπινες κουβέντες, και ΝΑΜΑΙ.
Σας έλειψα; Μπα!... δεν νομίζω μια και η παρουσία της Ευτυχίας εδώ, είναι καταλυτική... ( αχ αυτό το προβατάκι δεν ξέρω πόσο θα με ανέχεται με την μούρλια που κουβαλάω.)
Ήταν μια γλυκιά βραδιά η χθεσινή, από αυτές που είχα καιρό να ζήσω.
Μια ξαφνική πρόσκληση, που στην αρχή ήθελα να αρνηθώ λόγω κούρασης, αλλά την αποδέχτηκα για να μην φανώ αγενής, ( λες και θα ήταν η πρώτη φορά που θα ντροπιαζόταν η γύφτισσα -εγώ- γιατί μουτζουρώθηκε η μύτη της), κάτι η κουβέντα δίπλα στο κύμα, η καλή παρέα που σε καλούσε να γευτείς τις στιγμές, κάτι η περιποίηση που εισέπραξα λές και ήμουν η Lady- Di, μου έφτιαξαν την διάθεση και είπα: « Τελικά είναι ωραία η ζωή... έστω και με Βενιζέλο».

ΩΧ....τι το θυμήθηκα πάλι τον παιδοβούβαλο; Αι σιχτίρ στην τελική με τον κολοτούμπα της Τρόικας, που με έχει μαυρίσει όλες αυτές τις μέρες και με έκανε να Νιώθω σαν το παιδί στη γωνιά που σηκώνει ένα τόσο δα χεράκι στο πρόσωπο για να αποφύγει τις απανωτές σφαλιάρες.
Κι όλα αυτά με μια κυβέρνηση που συνοψίζει τη στρατηγική της στη φράση «εγώ μιλώ στα σύννεφα κι αυτά μιλούν σε μένα»! Αλλ' αντ' άλλα τα μεγάλα.
Να τόκανα το αμάρτημα. Πάλι για πολιτική μιλάω. Τέρμα! « Εγώ θα μιλώ με τ`άλογα, τον Σπίνο τον κορυδαλλό,με όντα εγώ παράλογα και για ΠΑΣΟΚΟΥΣ δεν θα... μιλώ».
Καλά μην το δέσετε και κόμπο αυτό τώρα, ότι θα βγάλω τον σκασμό. Λέω και καμιά μ@κ@κία να περνάει η ώρα.
Τελικά είναι απίστευτο, πόσα λίγα θέλει ο άνθρωπος για να αισθανθεί όμορφα
Και το διαπίστωσα χθες, όταν μετά από όλη την μαυρίλα που μας περιστοιχίζει, αρκούσαν δυο γλυκές κουβέντες, μια εκδήλωση θαυμασμού, για να αισθανθώ ότι είμαι ζωντανή... ΚΑΙ γυναίκα.
Κάτι που τον τελευταίο καιρό, κόντευα να το ξεχάσω.Να ευχαριστήσω μέσα από αυτές τις γραμμές τον άνθρωπο που μου δώρισε την χθεσινή βραδιά, ΑΛΛΑ επειδή έχω πάθει μια φοβία γενικώς κι αδιακρίτως με τις ανθρώπινες σχέσεις... λέω να το βάλω στα πόδια.ΓΙΑΤΙ...
« Από παιδί θυμάμαι προσπαθώνα κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο,
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ και μια ζωή στα πόδια να το βάζω.
Από παιδί θυμάμαι προσπαθώστα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω».

ΓΙΑΤΙ....Αν ρωτήσετε μια ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ γυναίκα τι ζητάει από έναν άντρα, η απάντηση είναι ΜΙΑ...« τον άντρα τον θέλω να τα συνδυάζει όλα: Να είναι και σύντροφος και εραστής και φίλος.»

Εγώ πάλι, αγάπες μου, είμαι πιο απαιτητική. Πιο μυστήρια, πιο δύσκολη, πιο στριμμένο άντερο. Γιατί εγώ τον άντρα τον θέλω ΚΑΙ σύντροφο ΚΑΙ εραστή ΚΑΙ φίλο ΚΑΙ μάνα ΚΑΙ πατέρα ΚΑΙ ξάδελφο ΚΑΙ μπατζανάκη ΚΑΙ σώγαμπρο ΚΑΙ κουμπάρα.
(Κυρίως κουμπάρα - για να δανείζομαι τις γόβες της). Αυτόν ψάχνω στη ζωή μου. Αυτόν αναζητώ. Σύντροφο, εραστή, φίλο, μάνα, πατέρα, ξάδελφο, μπατζανάκη, σώγαμπρο, κουμπάρα και πολυμίξερ.
Τον άντρα τον θέλω εξάπαντος πολυμίξερ. Για να μου πολτοποιεί το μπρόκολο και να μου θρυμματίζει το καρότο!

Γιατί εγώ δεν χρειάζομαι εξτένσιονς. Δεν χρειάζομαι προεξέχουσες μπρετέλες. Δεν χρειάζομαι ΞΈΚΟΛΑ και ΞΏΒΙΖΑ, για να προσελκύσω το αντίθετο φύλο.
Εγώ μπορώ να είμαι δειλό, κι ηλίθιο ξανθό θηλυκό και χωρίς αξεσουάρ!

«Όταν μάθεις να παραιτήσαι, αυτό γίνεται συνήθεια.»

2011-09-21T12:45:00.001+03:00

Σήμερα το πρωί η διάθεσή μου ήταν πολύ πεσμένη. Με όλα όσα βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από τα ΜΜΕ για το κακό που ζούμε και το χειρότερο που μας περιμένει - μαύρισα.
Έψαξα λοιπόν να βρω να
διαβάσω κάποιες θετικές σκέψεις στο διαδίκτυο.
Σταχυολόγησα όσες μου άρεσαν και τις μοιράζομαι μαζί σας...

«Η διαφορά ανάμεσα σε ένα επιτυχές άτομο και στους υπόλοιπους δεν είναι η έλλειψη δύναμης, δεν είναι η έλλειψη γνώσης, αλλά μάλλον στην έλλειψη θέλησης.»
«Οι ηγέτες δεν γεννιούνται, γίνονται. Και γίνονται ακριβώς όπως καθετί άλλο, μέσα από σκληρή δουλειά. Και αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.»
«Πιστεύω ακράδαντα ότι η καλύτερη στιγμή κάθε ανθρώπου, η μεγαλύτερη εκπλήρωση όλων πόθων του, είναι η στιγμή που έχει αναλωθεί σε ένα καλό σκοπό και βρίσκεται εξαντλημένος στο πεδίο της μάχης - νικηφόρος»
«Ένας άνθρωπος μπορεί να μεγαλουργήσει όσο θέλει ο ίδιος. Αν πιστεύει στον εαυτό του και έχει το θάρρος, την αποφασιστικότητα, την αφοσίωση, το ανταγωνιστικό κίνητρο και εάν είναι πρόθυμος να θυσιάσει τα μικρά πράγματα της ζωής και να πληρώσει το τίμημα για τα πράγματα που αξίζουν τον κόπο, μπορεί να γίνει.»
«Στο λεξικό είναι το μόνο μέρος που η επιτυχία βρίσκεται πριν από την εργασία. Η σκληρή δουλειά είναι το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί για την επιτυχία. Νομίζω ότι καταφέρει τα πάντα, όποιος είναι πρόθυμος να πληρώσει το τίμημα ».
«Το τίμημα της επιτυχίας είναι η σκληρή δουλειά, η αφοσίωση στο στόχο, και η αποφασιστικότητα να εφαρμοστεί το καλύτερο, άσχετα με το πιθανό αποτέλεσμα ."
«Τα επιτεύγματα ενός οργανισμού είναι τα αποτελέσματα της συνδυασμένης προσπάθειας του κάθε ατόμου που τον αποτελεί." - Σε αυτόν τον τομέα, μάλλον πάσχουμε στην χώρα μας...
«Το κριτήριο για το ποιοι είμαστε είναι αυτό που κάνουμε με αυτό που έχουμε διαθέσιμο."
«Η τελειότητα δεν είναι εφικτή, αλλά αν κυνηγήσουμε την τελειότητα μπορεί να φτάσουμε την αριστεία."
«Δεν χάσαμε το παιχνίδι, απλά μας τελείωσε ο χρόνος.»
«Η νίκη δεν είναι το παν, αλλά η θέληση για τη νίκη είναι.»
«Μερικοί από εμάς θα κάνουμε τη δουλειά μας καλά και μερικοί όχι, αλλά, όλοι θα κριθούμε μόνο από ένα πράγμα -το αποτέλεσμα!"
«Όσο πιο σκληρά δουλεύεις, τόσο πιο δύσκολα παραιτήσαι.»
«Είναι καιρός για όλους μας να σταθούμε και να επικροτήσουμε τους δραστήριους και τους παραγωγικούς, αυτούς που αναγνωρίζουν τις προκλήσεις και προσπαθούν να τις κατακτήσουν."
«Το σοβαρό δεν είναι αν πέσαμε αλλά πως θα σηκωθούμε.»
«Οι μάχες της ζωής είναι πάντα για τους ισχυρότερους ή τους γρηγορότερους. Αλλά αργά ή γρήγορα αυτός που κερδίζει, είναι εκείνος που πιστεύει ότι μπορεί. »

Μπορούμε να προσθέσουμε και άλλα στον κατάλογο...
Περιμένω και από εσάς!
(το ποίημα της Τετάρτης σας το χρωστάω την άλλη Εβδομάδα!)

Τρίτη...

2011-09-20T00:40:00.000+03:00

...μοναχική φιγούρα,

νοσταλγικά βαδίζει

μετρώντας τα βήματα.

Σκεπτική κοιτάζει

πολλά τα θέματα

μα αυτή δεν διστάζει.

Τρέχουν τα λεπτά

αλλά αυτή δεν λυγίζει.

Όταν δύσει η μέρα

όλα θα τα έχει τελιώσει!

Στα Γαλλικά, η Τρίτη ονομάζεται "Mardi", συνδέοντας την ημέρα με τον Πλανήτη Άρη. Αυτή η σύνδεση δίνει στην Τρίτη την ιδέα του αγώνα, της μάχης που πρέπει να κερδηθεί, των κρίσιμων θεμάτων και εργασιών, δηλαδή δεν είναι ημέρα ανάπαυσης.

Την ίδια έννοια μπορούμε να συναντήσουμε και στην Ισπανική "Martes" και την Αγγλική "Tuesday" ("Tyr's day.")

Μια ακόμη Δευτέρα...

2011-09-19T12:02:00.000+03:00

Είναι έξι η ώρα και είμαι σε όνειρο...

μέσα σε φιλιά και αγκαλίες δίπλα σε γάργαρο νερό...

σε ένα κόσμο ονειρικό,αργό...

Ο ήχος ενοχλητικά, επιτακτικά και επίμονα,

με διατάζει να μπω στην πραγματικότητα.

Είναι η μέρα που εύχομαι να μην αφήσω το κρεβάτι μου.

Είναι και η μέρα που αρχίζει το εβδομαδιαίο ταξίδι μου.

Άλλη μια πιεστική Δευτέρα.

Μακάρι να ήταν Κυριακή,

αυτή είναι η αγαπημένη μου μέρα.

Παρόλα αυτά είναι μια ακόμη Δευτέρα.

Καλή εβδομάδα σε όλους...

Ελάτε να ζήσουμε...μπορούμε

2011-09-16T00:13:00.002+03:00

Σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς ας πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο.

Ελάτε να ζήσουμε μικρές στιγμές,

να ανεβούμε και να
υποφέρουμε,

να πηδήξουμε και να πονέσουμε,

να δακρίσουμε και να γελάσουμε,

να θυμηθούμε και να ξεχάσουμε,

να μιλήσουμε και να σωπάσουμε,

να φάμε και να πεινάσουμε,

να πιούμε και να μεθύσουμε.

Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο

χρειαζόμαστε τα χέρια μας,

Αν είμαστε όλοι μαζί

ας τολμήσει ο σκληρός χρόνος

να προκαλέσει την απεραντοσύνη

τόσων ανθρώπων, μυαλών και χεριών.

Ελάτε να ζήσουμε, χωρίς να δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο.

Μπορούμε και ας είμαστε Έλληνες!

Σκαλί, σκαλί...

2011-09-13T12:48:00.003+03:00

Για να ανέβεις ψηλά χρειάζονται:

φτερά
ένα βιολί
ένα χάδι
ένα φιλί
θύμισες των ματιών
γεύσεις καρδιάς
εύθραυστα άνθη
ζέστη αγάπης
γέλιο φιλίας
δάκρυα χαράς
ικανοποίηση ευτυχίας
ένα αστέρι που πέφτει
γλυκιά μελωδία ανάμνησης
παρηγοριά στην θλίψη
τρυφερό άγγιγμα στην κόπωση
έπαινος στην προσπάθεια

μικρά, πολύτιμα πράγματα, μηδαμινής αξίας που όμως είναι τόσο σπάνια.

Αν ξέχασα κάτι σας παρακαλώ συμπληρώστε το...
Θέλω στην διάρκεια της ζωής μου να μαζέψω όλα τα απαραίτητα υλικά.
Μετά μπορώ να κλείσω τα μάτια μου...

Υποσημείωση:
Βέβαια αυτά τα χρειάζεται κάποιος που δεν είναι σάλιαγκας -εκείνος χρειάζεται μόνο σάλιο- αλλά μπορεί να βρεθεί στο χώμα ανά πάσα στιγμή.

Οδηγός επιβίωσης... ή χρωστάω της Μιχαλούς

2011-09-10T02:00:00.000+03:00

Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και ΣΟΦΟ και το αναδημοσιεύω.

Πάντα αισθανόμουν ότι κάπου χρωστάω.
Της Μιχαλούς είναι καρατσεκαρισμένο.
Μα πιο πολύ χρωστάω στον εαυτό μου, να
ζήσω πιο απλά και χωρίς άγχος.
Άλλωστε έχω βάλει στοίχημα να με ανακηρύξουν διατηρητέο μνημείο σαν την Καπνικαρέα.

Πηγή

Φεύγει, φεύγει η στιγμή

2011-09-08T01:07:00.000+03:00

Το ρολόι βαδίζει χωρίς να βιάζεται

τρώει με σιγουριά τα χρόνια;

Οι μέρες είναι μικρά περαστικά πουλιά,

οι μήνες, ξεκρεμασμένοι από τον τοίχο
χάνονται.

Φεύγει, φεύγει η στιγμή, χτυπημένη από τον χρόνο.

Ξαφνικά μένει ο χρόνος στο κατώφλι

ένας μήνας, μία μέρα, μια ώρα

φτάνει το τέλος στο καλαντάρι.

Κόπηκε της ροής το νήμα.

Φεύγει, φεύγει η στάλα, σπρωγμένη από το βάρος.

Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει το νερό που τρέχει,

ούτε η αγάπη, ούτε η σκέψη.

Συνεχίζει να τρέχει ανάμεσα στον ήλιο και στα όντα,

μας σέρνει στο περιστροφικό του πέρασμα.

Φεύγει, φεύγει το νερό, το σπρώχνει η ορμή.

Τελικά πέφτουμε στην δύνη του χρόνου.

Μας παίρνει και πάμε, νεκροί κι ανήμποροι,

σωριασμένοι, χωρίς σκιά, χωρίς ύπαρξη

χωρίς σκόνη, χωρίς λέξεις.

Φεύγει, φεύγει η στιγμή, τη ωθούν τα γεγονότα.

Τότε όλα σταματάνε.

Στην πολιτεία που δεν θα ζήσουμε πια

μείναν άδεια τα ρούχα και η περηφάνια.

Οι πόρτες κλείσανε.

Αλλά ο κύκλος δεν τελείωσε...

μένει κάτι ακόμη...

Η Ελπίδα!

Η θάλασσα είναι πάντα εκεί...

2011-09-05T13:20:00.000+03:00

Κάθομαι στην ακτή ακίνητη και σιωπηλή. Κάθομαι σαν σε πλοίο διάφανοκαι αγναντεύω τον άνεμο. Τα κύματα έρχονται το ένα μετά το άλλο, το ένα αλλιώτικο από το άλλο. Εναλλάσσονται σαν πρωταγωνιστέςσε θεατρική παράσταση χωρίς θεατές. Κάθε φιγούρα πρωτότυπη, κάθε μορφή μοναδική και εφήμερη. Φέρνουν μαζί τους εικόνες, από του μυαλού μου τις μνήμες. Τα μάτια μου γεμίζουν,να 'ναι δάκρυα ή απλά η αύρα; Αλλά η κίνηση και ο χορόςδιώχνουν το κακό. Χαρά με πλημμυρίζει.Ναι, είμαι έτοιμη γι' αυτά που έρχονται!

Πάμε πλατεία;

2011-09-03T12:16:00.001+03:00

"Ένα κάλεσμα για τις 3 του Σεπτέμβρη, στο Σύνταγμα.Μια λέξη, μια φράση, ένα βλέμμα, μια μνήμη..."
Και η μέρα
ήρθε...

ΕΝΑΣ ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ λαός είναι ένας ηττημένος λαός...
Αυτό μας μάθανε και οι γενιές που πολέμησαν και οι γενιές που βολεύτηκαν.
Και οι γενιές που έχτισαν και οι γενιές που γκρέμισαν.
Γιατί και το βόλεμα και το γκρέμισμα, μαθήματα ιστορίας είναι.
Φτάνει να βγάλουμε τα μαύρα γυαλιά.

Ελάτε, όλοι μαζί, να παμ' πλατεία...

Kαλώς τονε κι ας άργησε

2011-09-02T00:11:00.000+03:00

Μπήκε λοιπόν κι ο Σεπτέμβρης.

Να πω καλό μήνα ή θα με σκυλοβρίσετε μια κι αυτός ο μήνας έχει φημολογηθεί ότι θα είναι ο πιο δύσκολος της τελευταίας δωδεκαετίας;Όλο το καλοκαίρι δεν άκουγα τίποτε άλλο... από
"το Σεπτέμβρη να δείτε τι θα γίνει...." Όλα τα κακά και τα δεινά τα φορτώθηκε ο Σεπτέμβρης πριν προλάβει να εμφανιστεί.
Επειδή όμως μου αρέσει το χιούμορ κι ο σαρκασμός θα τον υποδεχτώ με τον δικό μου τρόπο.
Στην Ελλάδα χιλιάδες οικογένειες βρίσκονται στο όριο της φτώχειας, όμως όλοι συμπεριφέρονταν το καλοκαίρι σαν να ήταν ζάπλουτοι, οπότε το πρόβλημα δεν φαινόταν ιδιαίτερα.

Οι τιμές στα ράφια των σουπερμάρκετ εκτοξεύθηκαν στα ύψη, αλλά ο κανείς δεν αντιδρά ακόμα, γιατί οι τιμές των ναρκωτικών παραμένουν σε λογικά επίπεδα και υπάρχουν ουσίες για όλα τα βαλάντια και για όλα τα γούστα.
Αν τα πράγματα χειροτερέψουν, ο ΓΑΠ -που συνεχίζει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, να είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός ενός λαού ακατάλληλων- σκοπεύει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα μιμούμενος τον Ιωάννη Καποδίστρια: Ο Καποδίστριας επεδίωξε την εισαγωγή της πατάτας στην Ελλάδα, αλλά οι Έλληνες τις πετούσαν γιατί -μετά από 400 χρόνια Τουρκοκρατίας- είχαν συνηθίσει στο χαβιάρι, το φουά γκρα και το παντεσπάνι, και το στομάχι τους δεν μπορούσε να δεχτεί τίποτε άλλο.
Η ακρίβεια και η επερχόμενη φτώχεια έχουν ανησυχήσει τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους μεγαλοδημοσιογράφους των ιδιωτικών καναλιών, γιατί κατά βάθος είναι όλοι τους πολύ ευαίσθητοι άνθρωποι και δεν έχουν καμία σχέση με τις κτηνάρες που όλοι μας νομίζουμε ότι είναι.

Οι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων έχουν πάθει σοκ που ανέβηκε το ΦΠΑ στις σουβλακερί που ως γνωστόν είναι το εθνικό φαγητό των Ελλήνων. Η Όλγα Τρέμη, για παράδειγμα, έχει ενοχληθεί πολύ από την άνοδο της τιμής των σουβλακίων και διαμαρτυρήθηκε λέγοντας πως «οι τιμές των σουβλακίων θυμίζουν χρυσάφι» -η κυρία Τρέμη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, σκέφτεται να αντικαταστήσει τις χρυσές αλυσίδες που φοράει και από δω και στο εξής θα παρουσιάζει τις ειδήσεις έχοντας στο λαιμό δυο καλαμάκι κι ένα γύρο απ΄όλα ενώ παράλληλα θα αντικαταστήσει τα βραχιόλια της με κουλούρια κι αντί για δαχτυλίδια θα φοράει μπατόν σαλέ.
Η πείνα πρέπει να είναι καλό πράγμα γιατί οι παλαιότεροι επιμένουν πως μια Κατοχή μας χρειάζεται -αυτοί πέρασαν Κατοχή και πείνα και γι' αυτό έγιναν χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία.
Πρέπει να ξεπουλήσουμε τα πάντα -όσα έχουν απομείνει, τέλος πάντων- στους ξένους και μετά να κάνουμε αντίσταση για να τους τα πάρουμε πίσω· έχει αποδειχτεί ιστορικά πως εμείς οι Έλληνες μπορεί να μην τα πηγαίνουμε πολύ καλά όταν κυβερνάμε τον τόπο μας αλλά μεγαλουργούμε όταν κάνουμε αντίσταση στους κατακτητές.
Όσον καιρό θα είμαστε κάτω από την μπότα των κατακτητών, θα έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον και θα ξαναβρούμε τους ωραίους και αγνούς χαρακτήρες που είχαμε πριν αλλοτριωθούμε από την ιδιωτεία και τον καταναλωτισμό: Θα ξαναγίνουμε χαφιέδες, δοσίλογοι, μαυραγορίτες κ.λπ.
Όταν διώξουμε τους κατακτητές, δεν θα χρειαστεί να κάνουμε εμφύλιο -άλλωστε, ο εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ-, αλλά οι Έλληνες θα φύγουν μετανάστες στο εξωτερικό και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης θα γίνει ο νέος Καζαντζίδης, αφού θα τραγουδήσει ξανά τα τραγούδια του πόνου και της ξενιτιάς.
Ακούγεται συχνά πως σε δύσκολες οικονομικά εποχές ανθούν οι τέχνες και τα γράμματα γιατί οι δυσκολίες γεννούν σπουδαίους δημιουργούς και μεγάλα πνευματικά έργα.
Άρα, αν η οικονομική κατάσταση ήταν τόσο τραγική όσο παρουσιάζεται, θα έπρεπε να βγαίνεις στο δρόμο και να πατάς πάνω σε Χατζιδάκιδες, Ελύτες και Χατζηκυριάκους-Γκίκες.
Αυτό δεν συμβαίνει· αντιθέτως, ζούμε μέσα σε έναν ωκεανό βλακείας. Τουλάχιστον είμαστε χορτάτοι.

Ως πότε;

Μόνο μια μέρα...

2011-08-31T01:48:00.004+03:00

"Την έβδομη ημέρα ο Θεός αναπαύθηκε". Μια φράση που μας θυμίζει τους αρχαίους ρυθμούς εργασίας και ανάπαυσης, τη δημιουργία και την ανανέωση.

Αλλά η σύγχρονη εποχή μας πιέζει σε διαφορετικούς ρυθμούς.
Η όλο και μεγαλύτερη επικράτηση των
μηχανών, η μεγάλη παραγωγικότητα και η τρομερή προώθηση της κατανάλωσης, ενθάρρυνε τους ανθρώπους να δουλεύουν υπερωρίες, που σήμερα, ούτε καν πληρώνονται. Στην εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών απαιτείται να είμαστε διαθέσιμοι όλο το εικοσιτετράωρο. Υπάρχει συνεχής πίεση για δουλειά χωρίς διακοπή.

Η μόνη λύση είναι η Κυριακή.Μια μέρα την εβδομάδα είναι απαραίτητη για να ξεκούραση και για να απολαύσουμε τις ομορφιές της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα διάλυμα από τους κόπους του σώματος και να βρούμε την ανανέωση για το πνεύμα μας.

Είμαι ψυχικά και σωματικά εξαντλημένη και χρειάζομαι ξεκούραση.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι είμαστε ανθρώπινα όντα, όχι ανθρώπινες μηχανές.
Ας προσπαθούμε να ξεχωρίζουμε μια ημέρα κάθε εβδομάδα, αφιερωμένη στην ξεκούραση, στην αναψυχή, ίσως και στην προσευχή.

Δυστυχώς, μένουν αρκετές μέρες μέχρι την ερχόμενη Κυριακή!

Αρτέμιδα - μια συναυλία στο μουγκό!!

2011-08-28T23:14:00.000+03:00

Μία συναυλία παρακαλώ...
Θα την κάνετε εδώ ή να σας την τυλίξω;
Θα την κάνω στην Αρτέμιδα χωρίς ηχεία. Ντὀινγκ!!!!!

- Είδα χθες στην τηλεόραση την περιοχή μας ( Αρτέμιδα)
- Πώς την είδες; Μπρούμυτα ή τ` ανάσκελα;

- Έλα άσε τον σαρκασμό επιτέλους. Την είχε το star διαφημίζοντας τις πολιτιστικές εκδηλώσεις.
- Αααα λες για την συναυλία που δόθηκε με τον Μίλτο Πασχαλίδη, στο μουγκό και τον Ορφέα Περίδη, στο φωναχτό αλλά με μπουκάλια γεμάτα με νερό, που εκσφενδονίζονταν προς πάσα κατεύθυνση.
- Μα τι λες τώρα; Θα με κάνεις να διακτινιστώ σε άλλο πλανήτη!
- Άστο μην το κάνεις. Έχω διακτινιστεί ήδη εγώ. Δεν ζω στην Αρτέμιδα με τα λύματα των βόθρων στην παραλία, με τα κλαμπάδικα στην διαπασών, και με τα αεροπλάνα πάνω από το κεφάλι μου. Ζω σε μία πόλη με κατοίκους ευαίσθητους στο περιβάλλον, που σέβονται ο ένας τον άλλον, δεν πετάνε τα σκουπίδια τους όπου βρουν κι όποιον πάρει ο χάρος, ούτε τα λύματα από τους βόθρους τους στην θάλασσα. Ευαίσθητους στην ακοή που τους ενοχλούν τα πολλά ντεσιμπέλ των συναυλιών. Κι άμα τολμήσεις να τους ενοχλήσεις σου πετάνε και κανένα μπουκάλι με νερό στο κεφάλι, ή βγάζουν τα ηχεία στο μπαλκόνι και την ώρα της συναυλίας Έντεχνης, Ελληνικής Μουσικής και βάζουν μέταλ μουσική.
-Αυτό μου θυμίζει τους "τυφλούς" της Ζακύνθου που θέλανε άδειες κυνηγιού.
- Σωστός ο συνειρμός! Αντί για ποιοτική, Ελληνική μουσική, μέταλ.
- Τελικά έγινε η συναυλία με τον Πασχαλίδη;
- Ναί, αλλά, στο μουγκό. Ήρθε η αστυνομία με τρία περιπολικά και μηχανές και κλείσανε τον ήχο.
- Τι λες τώρα;
- Ακριβώς όπως σου το λέω. "Σαραπέντε" αστυνομικοί κι "εξήντα" μηχανάκια, την συναυλία τερμάτισαν στης Λούτσας το "ποτάμι"

- Να ανοίξω παντζούρια να δω τι καιρό κάνει έξω;
- Γιατί, αυτό θα μας βελτιώσει, ως άτομα;
- Να μην ανοίξω;
- Ανοίξεις, δεν ανοίξεις ένα και το αυτό. Σκοτάδι πριν, σκοτάδι και μετά.
- Για κοίτα απ’ τη γρίλια, διακριτικά…
- Μη γίνω αντιληπτή και μούσκεμα;
- Πάνω δεξιά, σαν να βγήκε μια αχτιδούλα ήλιου! Τρέχα! - Περίμενε! Να βάλω τα μυωπικά και να φυσάει! Να πάρω και το ζαντάρκ για τον πονοκέφαλο των ντεσιμπέλ.
- Τζάμπα τρέχεις, πάει την έχασες! Πάμε γι άλλες πολιτείες αναρχικές να βρεθούμε σε συναυλίες μικροφωνικές; .

"Μα ό,τι μας δένει με τα παλιά είναι οι κακές συνήθειες το νιώθω τώρα καθαρά πως είναι αργά γι' αλήθειες"

πηγή

ένα διάλειμμα σε κιτρινάκι

2011-08-27T14:20:00.001+03:00

Ήταν από κείνες τις μέρες που ήμουν κακοδιάθετη. Ο λόγος; Δεν θέλω να τον θυμάμαι.Άλλωστε το μόνο που μου έμεινε από εκείνη την ημέρα, είναι αυτό το διάλειμμα σε κιτρινάκι, που μου αφιέρωσε ο Summertime Blues σε σχόλιό του σε κείνη την ανάρτηση.Το μοιράζομαι με όλους εσάς τους @φίλους μου, ευχόμενη καλό Σαββατοκύριακο. Εγώ πάντως θα το περάσω μουλογμένη σε τρυφερές τρίχρονες και δίχρονες αγκαλιές.

Ώρα για μάθημα

2011-08-25T16:35:00.001+03:00

Από αυτό το υπέροχο βίντεο απομόνωσα αυτά που με εκφράζουν και τηρώ στην καθημερινότητά μου.

«Όταν γελάς, κινδυνεύεις να περάσεις για χαζός». Και τι μ’αυτό; Οι χαζοί διασκεδάζουν πολύ.

«Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός». Μ’
αρέσει. Τα δάκρυα βοηθάνε.

«Όταν ανοίγεσαι στον άλλο, κινδυνεύεις να μπλεχτείς». Ποιος λέειότι το μπλέξιμο είναι κίνδυνος; Εγώ θέλω να μπλεχτώ.

«Όταν εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου, κινδυνεύεις να δείξειςτον πραγματικό σου εαυτό».
Και τι άλλο έχω να δείξω;

«Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρά σου μπροστά στους άλλους,κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς αφελής». Α, μ’ έχουν χαρακτηρίσει πολύ χειρότερααπ’ αυτό.

Για να σε κοιτάζω στα μάτια

2011-08-23T16:24:00.000+03:00

Κι έτσι όπως αποχαυνωμένη μετράς τους λεπτοδείκτες του ασήμαντου, έρχεται κάτι να ταράξει τους εν υπνώσει αισθητήρες σου...

Ένα κάλεσμα για τις 3 του Σεπτέμβρη, στο Σύνταγμα.
Μια λέξη, μια φράση, ένα βλέμμα, μια μνήμη...

Τότε που μέτραγες τα πεζοδρόμια στις διαδηλώσεις. Από μικρή βγήκες στο κουρμπέτι της διαδήλωσης και των συνθημάτων. Ήσουνα δεν ήσουνα 14 χρονών. Αλλά δεν έφταιγες εσύ.
Τα γονίδια που κουβαλούσες έφταιγαν κι η θυσία του πατέρα, τότε στα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου.Ίσως κι η πόλη που γεννήθηκες και μεγάλωσες.
Καισαριανή το μικρό "Στάλινγκραντ".
Μνήμες που δεν σε αφήναν ποτέ να επαναπαυτείς.
Μεγάλωσες, έγινες μάνα, αλλά η πορεία κι η διαδήλωση στην ημερήσια διάταξη.
" Να σε φέρουν οι τέσσερεις να ησυχάσω από σένα την κατσίκα."... η φωνή της μάνας που όλο παράπονο, εξέφραζε με αυτό τον άκομψο τρόπο την αγωνία της, μέχρι να σε δεί να γυρίζεις σπίτι.

Και τα χρόνια κύλισαν και κάποια στιγμή συμβιβάστηκες. Κάτι τα παιδιά που τώρα πια είχαν μεγαλώσει και σου έβαλαν βέτο.
" Μάνα σταμάτα πια να κατεβαίνεις στις πορείες. Είσαι και οξύθυμη, κι εμάς μας τρώει η αγωνία μέχρι να γυρίσεις. Πάρτο απόφαση... τίποτα δεν θ`αλλάξει."

Άλλαξε;
«Α ναι! Πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί, φιλοδοξίες, υπεροψίες, θυσίες και ήττες κι άλλες ήττες, κι άλλες μάχες...Για πράγματα που κιόλας ήταν από άλλους αποφασισμένα όταν λείπαμε εμείς...» ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Κι ήρθα κι είπα: Τους βαρέθηκα όλους! Τόσο απλά! Βαριά κουβέντα, το ξέρω… Βαριά κι ασήκωτη για κάποιον που ανήκει στη γενιά που τα κόμματα την αντιμετώπισαν σαν εκπαιδευμένο σκύλο του τσίρκου!
Μας μάθαιναν να κάνουμε κολοτούμπα στον αέρα, να καθόμαστε στα δύο πόδια, να δίνουμε το χεράκι στον κύριο κι αφέντη μας…Μας δίδαξαν να ακολουθούμε, κουνώντας την ουρά μας, χαρούμενοι όταν αρπάζαμε στον αέρα κάποιο άθλιο κόκαλο!
Οι σκύλοι δεν κάνουν ερωτήσεις, οι σκύλοι δεν διαφωνούν, οι σκύλοι δεν έχουν απορίες… Κι αν έχουν, τις κρατάνε για τον εαυτό τους… Κουράστηκα να είμαι σκύλος...Ισως γιατί σέβομαι πολύ περισσότερο τους σκύλους απ' τα κόμματα!

Κι η μικρή φωνή μέσα μου που όλο μου ψιθύριζε:
Αχ, µικρή, αθώα µου αγωνίστρια! Αχ, αγάπη µου γλυκιά κι απονήρευτη… Νοµίζεις ότι θα ιδρώσει το αυτί του τεχνοκράτη επειδή θα βγούµε εµείς στους δρόµους;Αυτοί είναι βόδια, χαρά µου – και ζητώ ταπεινά συγγνώµη απ’ τα βόδια. Με το µπλοκάκι του µπακάλη σε περιµένουν στη γωνία.
∆εν έχει βερεσέδια εδώ, δεν έχει «γράφ’ τα».Θα τα σκάσεις κανονικά! Κι αυτά που έχεις, κι αυτά που δεν έχεις. Ασχετα που άλλος χρωστάει κι άλλος πληρώνει…

Ομως ο καθρέφτης είναι μπροστά μου. Κι ήρθε η ώρα να βγάλω τα μαύρα γυαλιά και να τον κοιτάξω κατάματα.Ήρθε η ώρα να κοιτάξω και τα παιδιά μου στα μάτια. Γιατί εγώ τους παρέδωσα αυτό το αύριο.
Και τα έκανα να μοιάζουν με ... ΠΑΙΔΕΣ ΕΝ ΚΑΜΙΝΩ... Με ξενύχτια... ΓΙΑ το αβέβαιο αύριο... Με καφέδες ν`αντέξουν την πίεση του σήμερα, που σπάνε τα νεύρα τα σπασμένα... Που τσακίζουν την ψυχολογία την τσακισμένη... Με το μάτι τρελό, ζουν αυτό το σίχαμα.Με το στομάχι κόμπο, βιώνουν το μαρτύριο του Σίσυφου.
Που οι κριτές των νεκρών τον έβαλαν να κουβαλάει έναν βράχο στην κορφή του βουνού. Και μόλις έφτανε στην κορφή, η πέτρα έπεφτε. Και φτου πάλι απ΄ την αρχή ο Σίσυφος.Και φτου πάλι απ΄ την αρχή τα παιδιά μας...

Γι αυτό θα κατέβω στης 3 του Σεπτέμβρη στο Σύνταγμα.Γιατί όπως έχω πεί και σε προηγούμενη ανάρτηση, ΕΝΑΣ ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ λαός είναι ένας ηττημένος λαός...Αυτό μας μάθανε και οι γενιές που πολέμησαν και οι γενιές που βολεύτηκαν.Και οι γενιές που έχτισαν και οι γενιές που γκρέμισαν. Γιατί και το βόλεμα και το γκρέμισμα, μαθήματα ιστορίας είναι.
Φτάνει να βγάλουμε τα μαύρα γυαλιά.

.

Καλώς ήρθατε...

2011-08-19T23:14:00.000+03:00

"Αν δεν μπορείς να ταξιδέψεις, διάβασε για μέρη που θα ήθελες να πας."

Αυτή η σκέψη γυρνάει συνεχώς στο μυαλό μου καθώς, καθημερινά, παρατηρώ ανθρώπους να έρχονται στην πατρίδα μας από όποιο μέρος
μπορεί να βάλει ανθρώπου νους....
και εγώ είμαι εκεί, απλά, να τους υποδέχομαι στο "ενδιάμεσο σταθμό" τους και να τους εύχομαι, μέσα από την ψυχή μου να περάσουν καλά στην συνέχεια του ταξιδιού τους!

The tree of life

2011-08-18T13:10:00.001+03:00

Τα είδα και τα λάτρεψα. Ειδικά την μουσική τους, που με ταξιδεύει σε άλλους κόσμους.Τα μοιράζομαι μαζί σας, ελπίζοντας να σας αρέσουν.
Ένα απίστευτο trailer από μια καταπληκτική ταινία. Life is easy!

Ο φραπές και η ζωή μας...

2011-08-17T00:04:00.000+03:00

Τα σχόλια δικά σας...

Μη μου ζητάς...

2011-08-14T12:12:00.001+03:00

Μη μου ζητάς τραγούδια

χθεσινά ξαναφορεμένα

μην ψάχνεις τα φεγγάρια

τα παλιά τα περπατημένα.

Η ζωή
ξεκινά δυνατά και πατά
σ'άλλους γαλαξίες
συγχωρεί
τους πολύ τολμηρούς
τους τρελούς και τις αξίες
η ζωή
τρέχει μ'έτη φωτός
ο καιρός δεν την τρομάζει
προχωρεί
και γι'αγάπες παλιές
ούτε που το κουβεντιάζει.

Μη μου ζητάς θυσίες
αρκετές έκανα για σένα
έχω πολλές αιτίες
που κρατώ το αύριο για μένα.

Από το πρωί γυρίζει στο στόμα μου αυτό το αγαπημένο τραγούδι!
Κατάλαβες;((

Της ξανθιάς πολιτικής και του facebook το κιγκλίδωμα

2011-08-13T12:33:00.001+03:00

Η πολιτική γύρω μου είναι χάλια ή εγώ γεννήθηκα ξανθιά;Αλήθεια, πώς δώσανε στις ξανθές δικαίωμα ψήφου; Να το κάνω τι; Μου έχουνε τόση εμπιστοσύνη;Κι αν μπω στο παραβάν την
ανατολή, και βγω τη δύση ακόμα με το πάκο στα χέρια; Γιατί, ως ξανθιά, είμαι και μικρόνους.Ακούω τους πολιτικούς και δεν καταλαβαίνω. Ποιος απ`όλους μου είπε μόλις τώρα πως, αν τον ψηφίσω, θα έρθει να μου κάνει γενική καθαριότητα στο σπίτι;Πατώματα, πλακάκια, τζάμια; Να προτιμήσω αυτόν ή τον άλλον που θα μου αλλάξει τις λάμπες που δεν τις φτάνω;Γενικώς - ποιος θα μου αλλάξει τις λάμπες και τα φώτα; Δεν ξέρω. Θα πάρω την Ευτυχία που είναι φύσει και θέσει μελαχρινή να μου το αποσαφηνίσει.
Τόσο σκουπίδι πως έφυγε από τους δρόμους και μπήκε σε πολιτικές παρατάξεις; Βαρέθηκε να περιμένει το απορριμματοφόρο και πήρε των οματιών του;Κι όπου νόμιζε ότι είδε φως (χρήματα) μπήκε; Αμ σε γελάσανε κορόιδο. Η φλόγα από το κερί ήταν κι εσύ το πέρασες για φώς (χρήμα).Προσπαθείς, πασχίζεις ζορίζεσαι να πιαστείς από κάπου κάνοντας την πολυπράγμωνα επί παντός επιστητού.Κι όταν σε παίρνουν χαμπάρι ότι είσαι για τα μπάζα, κι alien κι ότι μπαινοβγαίνεις από την μία παράταξη στην άλλη μήπως τσιμπήσεις κάνα ψιλό, τότε βγάζεις όλο το μένος της κακίας και της αποτυχίας σου, για τις εν λόγω παρατάξεις.
Εγώ που σε τρώω στην μάπα λόγω θέσης πως να απαλλαχτώ;

Τουλάχιστον, να μπω στο σπίτι μου. Να μπω, να αμπαρώσω, να αφήσω την μπόχααπέξω. Η μπόχα με ακολουθεί και μέσα στο σπίτι ή εγώ γεννήθηκα ξανθιά; Τιμου μυρίζει - τι μου μυρίζει; Α, ναι, το ζώον. Το ζώον το όρθιο, άνοιξα τοκομπιούτερ. Ό,τι σκουπίδι άφησα απέξω, διπλό και τρίδιπλο χίμηξε στηνκρεβατοκάμαρα. Τι της έλειπε τις ξανθιάς - το interactive της έλειπε από το φάτσα μπουκ.
Ένας ατέλειωτος συναγωνισμός ποιός θα πεί την μεγαλύτερη παπαριά κι αμπελοφιλοσοφία.And the oscar goes στην ξανθιά με τις περισσότερες αμπελοφιλοσοφίες του copy paste.

Κάτι σαν το ποια έβγαλε το σουτιέν της μπροστά στην κάμερα, ποια φωτογραφήθηκε γυμνή, ποια μεαφρόλουτρα, ποια τα πέταξε κι αυτά γιατί τη ζεσταίνανε, ποια μπήκε στομπάνιο με ποιον και τι ακριβώς κάνανε μαζί; Αλήθεια, τι ακριβώς κάνουνε μαζίδύο ημι-άγνωστοι που μπαίνουνε παρέα στο fc και όλη η Ελλάδα τους ακούεινα αγκομαχάνε; Ως ξανθιά και δεν έχω καταλάβει ακόμα. Μήπως της έπεσε τοσαπούνι, μπήκε ο άλλος να τη βοηθήσει να το πιάσει και βογκάγανε αντάμαγιατί όλο τους γλίστραγε αυτό τώρα; Εκεί να το αποδώσω, η ξανθιά η γυναίκα;Καθώς τα παρακολουθώ όλα αυτά, παθητικά, ανήμπορα, αμέτοχα - με πιάνει αυτήη αγωνία. Αυτό το ερώτησα με διακατέχει. Στην ηλεκτρονική παρακολούθηση, ταμέλη είναι ξανθά ή παίζει και το ακαζού;

Κανένας δεν επικοινωνεί με κανέναν ή εγώ γεννήθηκα ξανθιά;Παρελθόν και παρόν, χθες και σήμερα, παλιές φίλες και φίλοι, χρώματα κι αρώματα, ρήγματα κι αγγίγματα, μνήμες και χαμόγελα - πού χαθήκατε, βρε;Που άνοιξε η γη και σας κατάπιε κι ούτε ένα τηλέφωνο; Να σας δώσω το κινητό μου, θα δούμε χαΐρι ή πάλι θα με φτύσετε;Ναι, καλύτερα στο κινητό. Στα σταθερά προστέθηκε το 210. Κι αυτό, εμάς τις ξανθές, μας αποσυντονίζει.Παίρνουμε ακόμα το επταψήφιο κι απορούμε γιατί - σε διαφορετικά νούμερα - βγαίνει όλο η ίδια κυρία κι επαναλαμβάνει μονότονα κάτι για κωδικούς κλήσης.Δεν βαρέθηκε πια; Ξανθιά είναι;

Ο κόσμος γύρω μου είναι χάλια ή εγώ γεννήθηκα ξανθιά;Όπου να στρέψω το πρόσωπο... α, το σωστό σωστό, δεν έχω παράπονο: Το χαστουκάκι μου θα το φάω.Μια μπούφλα να μου βρίσκεται, όλο και θα την εισπράξω. Στρέφω την άλλη παρειά, φραπ να τη και η δεύτερη φάπα.Κουράστηκα. Λαχάνιασα. Τρέχω άνευ λόγου.

Κάποιοι μου οριοθετήσανε την αφετηρία και μου αποκρύψανε το τέρμα.Κι εγώ δεν ξέρω πού να το βρω. Μια ξανθιά γυναίκα μόνη της πώς να το ανακαλύψει; Τρέχω. Γενικώς. Αορίστως.Όποιος δεν έχει μυαλό, έχει πόδια. Εγώ -ως ξανθιά- δεν είχα ποτέ μυαλό. Κι εσχάτως, αρχίζουν να με εγκαταλείπουν και τα πόδια.Το σύμπαν γύρω μου είναι χάλια ή εγώ γεννήθηκα ξανθιά;

Ειρήνη, κάνε μου την χάρη! Μήπως να τα σκουραίναμε δυο τόνους;

Η μαγεία στα πόδια μας.... Αρτέμιδα

2011-08-11T20:45:00.000+03:00


Αγαπώ αυτό το μέρος και ο περίπατος στην παραλία του είναι σκέτη απόλαυση, ιδιαίτερα το απόγευμα όταν τα χρώματα είναι τόσο ζωντανά. Απολαύστε το μαζί μου!

Είναι το νησάκι του Αγ. Νικολάου. Μπορείς να φτάσεις από την παραλία της παλιάς Λούτσας ακόμη και κολυμπώντας.









Από Ag.Nikolaos 28/08/09

Της ξαπλώστρας και του κολοβακτηριδίου το ανάγνωσμα

2011-08-10T13:34:00.001+03:00

Κι αφού εκτονώθηκα με την βαρκάδα δια της βαρύτητος, λέω να συνεχίσω με τα θαλασσομπερδέματα, να χιλιοεκτονωθώ μέχρι να βγάλω τον
σκασμό να ησυχάσει ο κόσμος επιτέλους γύρω μου, μια και δεν αφήνω τίποτα ασχολίαστο.
Το `λεγε η γιαγιάκα μου πολλές φορές. «Κλείσε μαρή γαλιάντρα το στόμα σου επιτέλους. Μα στόμας είναι αυτός που έχεις;»
Τώρα το επαναλαμβάνει κι η φιλενάδα μου. "Αμάν αυτός ο στόμας σου".
Δεν μπορώ να μην διακωμωδήσω αυτά που βλέπω γύρω μου αυτές τις καλοκαιρινές μέρες στην περιοχή μου. Η οποία σημειωτέον είναι πανέμορφη μια και περιβάλλεται με 10 χιλιόμετρα γαλάζιου. Τόσο απελπιστικά όμορφου που σου κόβει την ανάσα. Αλλά με τόση καφρίλα από τους κατοίκους της, που μου έρχεται να τους πυροβολήσω ανάμεσα στα μάτια. Η απογραφή μας έβγαλε 33,000 και κάτι ψιλά, μαζί με τα Σπάτα. Ουίου!!!

Εγώ τώρα γιατί θέλω να σκάσω στα γέλια; Δηλαδή υπάρχουν κι άλλοι ξανθοί εγκεφαλοι στην περιοχή μου εκτός από μένα; Τους τόνους τα σκουπίδια που μαζεύονται να πάρεις και να τους διαιρέσεις με το 1,5 που αντιστοιχεί σε κάθε κάτοικο σου βγαίνει ένα νούμερο να τραβάς τα μαλιά σου. Α! ξέχασα ότι στην απογραφή δεν υπολόγισαν και τα αλλοδαπά. Ξέρετε αυτά με τα "νόμιμα" χαρτιά. Που είναι πιο πολλά από εμάς τους Έλληνες. Τόσο πολλά που όταν βγαίνω στο μπαλκόνι να νομίζω ότι βρίσκομαι στα Τίραννα. Βρε τι μεγαλειώδεις στιγμές ζώ η γυναίκα στην Αρτέμιδα!

Σκουπίδια, έξω, σκουπίδια μέσα, δύσπνοια, δυσοσμία, ζόφος, έρεβος, νέφος,ρύπος του κερατά από τα αεροπλάνα. Κανείς δεν μπορεί να αναπνεύσει ή μόνον οι ξανθές; Δενξέρω. Παίρνω βαθιά εισπνοή το πρωί κι εκπνοή το βράδυ, με το καλό.Ενδιαμέσως τίποτα.
Η πόλη έχει γεμίσει σκουπίδια ή εγώ γεννήθηκα ξανθιά; Προχθές, έκανα τόσοπετυχημένο σλάλομ στον δρόμο που ο Δήμαρχος, με μια σεμνήτελετή, μου παρέδωσε το κλειδί της πόλης. Αλλά επειδή είμαι ξανθιά δεν ξέρωποια πόρτα ανοίγει αυτό το κλειδί. Το δοκίμασα σε όλες. Τζίφος. Κλειδωμένεςτις βρήκα, κλειδωμένες τις άφησα. Πώς να καταλάβει μια ξανθιά γιατί η Αρτέμιδαχτίζει οχταώροφα από σκουπίδια; «Διατηρείτε την Αρτέμιδα καθαρή». Ναι,διατηρείτε την Αρτέμιδα καθαρή και πετάξτε τα σκουπίδια της στη θάλασσα.

Ο κόσμος γύρω μου είναι χάλια ή εγώ γεννήθηκα ξανθιά; Γύρω μου, άλλες ξανθές, μες στην πλατινέ χαρά. Τις βλέπω και τις ζηλεύω. Αυτέςμελαχρινές με ψυχολογία ξανθιάς. Εγώ ξανθιά με ψυχολογία μελαχρινής. Νεύρωσηντουμπλ φας. Χάθηκε να με λυπηθεί κι εμένα ο Ύψιστος; Αφού με έκανε ξανθιά,του κόστιζε πολύ να με κάνει σαν κι αυτές τις κυρίες; Με τα σέα τους, τα μέα τους, τα άπειρα μπιπ τους. Που το μόνο που τις νοιάζει είναι πως θα εκδράμουν στις ξαπλώστρες της παραλίας.
Γιατί πως να το κάνουμε για μια ξαπλώστρα ζούμε, σε in καφετέριες με κάργα το κολοβακτηρίδιο στην παραλία.Ν`απλώσουν την 100 κιλά κυτταρίτιδα και τις πατσές με τις ραγάδες στην πολυθρόνα, να πιουν το φραπόγαλα, με βλέμμα γελάδας σε μεσημβρινή σιέστα, να κουσκουσέψουν τους πάντες και τα πάντα, εκτός από την αφεντιά τους, αλλά το σκουπίδι που είναι δίπλα τους το περνούν για accessorize του τοπίου.
Έλα βρε κατακαημένη Αρτέμιδα μ`αυτό θα ασχοληθούμε τώρα; Κανένα καλό γκομενάκι παίζει εδώ γύρω να βγάλουμε τα μάτια μας, τα φρύδια μας τα σέα μας τα μέα μας και τα μπιπ μας;

Αυτό το μπιπ γιατί απουσιάζει από τη δική μου ζωή; Γιατί αυτή η μανία να προσδιορίζωτο καθετί με την αντίστοιχη λέξη; Αφού το μπιπ είναι σαν χανσαπλάστ: Κολλάειπαντού. Κολλάει στο άφατο, στο ανείπωτο, στο απερίγραπτο:
- Νιώθεις για μένα ένα έντονο μπιπ;
Μπιπ! Συνεννοηθήκαμε.
Τι πιάστηκε ο κ...λος μας τόσα χρόνια στα θρανία; Δενμας μαθαίνανε κατευθείαν το μπιπ, να καθαρίσουμε;

Μια βαρκάδα δια της βαρύτητος

2011-08-08T22:17:00.002+03:00

«Άλλος για Xίο τράβηξε άλλος για Μυτιλήνη κι άλλος στης Λούτσας τα νερά, βενζίνη από το σωληνάκι καταπίνει.»

Όλα ξεκίνησαν, όταν μετά από πολλές αναβολές του στυλ «πότε ο Γιάννης δεν μπορεί πότε ο κώλος του πονεί,» μόνο που ο δικός μας είχε
αρπάξει φωτιά με το να τρέχουμε από την μία δουλειά στην άλλη, κάτι σαν το «πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης», αποφασίσαμε να δώσουμε λίγο χρόνο στον εαυτό μας και να πάμε επιτέλους, την πολυπόθητη βαρκάδα που μελετούσαμε τόσο καιρό.
Ξεκίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι κι ήταν ημέρα Σάββατο. Ξεκινήσαμε οι τρεις τρελοί διότι όπως λέει κι η παροιμία, δείξε μου τους φίλους σου να σου πώ ποιός είσαι, να πάμε βαρκάδα, μόνο που λογαριάζαμε χωρίς τον νοικοκύρη. Βλέπε βενζινοπώλες, βενζίνη και άλλα παρεμφερή της ίδιας συνομοταξίας του «Ελλάς το μεγαλείο σου».Διότι η βενζίνη είχε σκουπιδάκια (ξέρετε από αυτές τις καλές που μας προμηθεύουν οι «ευσυνείδητοι» πλην όμως τίμιοι βενζινοπώλες).

Κι εκεί που η Μανταλένα (εγώ) ήταν μές στην καλή χαρά που επιτέλους έπαιρνε ο κ...λος της ουπς!!!... λάθος... η ξανθιά κόμη της αέρα, ένας θόρυβος μας ειδοποίησε ότι «Κύριοι τέρμα τα δίφραγκα. Στάση εδώ κι ετοιμαστείτε να θαλασσοπνιγείτε».
Μουλάρωσε η μηχανή.Ούτε μπρός ούτε πίσω. Εκεί καταμεσής του πελάγους να βγάζει κάτι αγκομαχητά σαν ετοιμόγεννη.
« Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου κάνε υπομονή. Βγάλε μας στην ξηρά κι εγώ θα σου κάνω ανώδυνο τοκετό.»
Τίποτα η μηχανή. Εκεί μουλαρωμένη ν`αντιστέκεται σε όλα τα παρακάλια μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σήκωσε και καιρό. Ερχόταν τα κύματα το ένα πίσω από το άλλο.Χτυπάγανε το καρυδοτσουφλό μας σαν να είχαν προηγούμενα μαζί του. Σαν να τους έταξε «ότι λεφτά υπάρχουν» και δεν τους τα έδωσε..

« Πάει η έρμη η ξανθιά θ`αφήσω τα κοκαλάκια μου στον υγρό βυθό» σκέφτηκα. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά στο συγκεκριμένο σημείο είχα διαβάσει ότι έχει κολοβακτηρίδια η θάλασσα. Και πώς θα παρουσιαζόμουν στον Άγιο Πέτρο; Με ψωνισμένο κολοβακτηρίδιο; Τι θα έλεγε ο άγιος για μένα; Άλλωστε για μια υπόληψη ζούμε.Εδώ ο κόσμος να χάνεται κι η ξανθιά να σκέφτεται τα κολοβακτηρίδια.Τόσο πολύ, τόσοαπελπιστικά, τόσο ενοχικά ξανθιά ώστε να μην καταλαβαίνω τίποτα πια; Αλλά μούγκα στην στρούγκα.Που να μιλήσω;
Κατάπινα, ξεροκατάπινα παρακολουθώντας τους φίλους μου ν`αγωνίζονται να ξεβουλώσουν την τρόμπα της βενζίνης, ρουφώντας και φτύνοντας βενζίνη κι ο αέρας που είχε σηκωθεί να τους την γυρνάει όλη επάνω τους. Κάνανε ένα μπάνιο μούρλια. Έτοιμοι για να καούν σαν την Ιωάννα της Λωραίνης.
«Να πάρω το Λιμενικό να έρθει να μας τραβήξει;» προτείνω δειλά- δειλά.
«Βρε τράβα κανένα βίντεο να έχουμε να θυμόμαστε κι άσε το Λιμενικό» απαντάει ο αρχηγός της παρέας. Εμ... με ξανθιά κάνει παρέα τι περίμενες ν`απαντήσει;

Της τρελής το είπες της γνωστικής, άρχισα κι εγώ να τραβάω βίντεο, όπως λένε πίνω... για να ξεχνώ τον πόνο.Στο τέλος βγήκαμε δια της βαρύτητος. Και μην μου ζητήσετε να σας εξηγήσω τι είναι αυτό, διότι μόνο με real απεικόνιση θα το καταλάβετε.
Άλλος για την βάρκα των ευλογημένων;

Λίγα λόγια για τους ανθρώπους της ζωής μου, τους φίλους μου, που με ανέχονται έτσι όπως είμαι: ΓΙΑ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ.
ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ του κενού, εθίζεσαι στη σαχλαμάρα!
Στο ανόητο, στο ρηχό, στο επιδερμικό...
Στο «τίποτα» που μεταμφιέζεται σε «κάτι»...
Στο ασήμαντο που μεταμφιέζεται σε σημαντικό...
Όλο αυτό το μπαράζ της φτιασιδωμένης ηλιθιότητας ναρκώνει τον εγκέφαλο. Νεκρώνει τα αντανακλαστικά. Χαμηλώνει τον πήχυ αντοχών και ανοχών!
Τα μέτρα σύγκρισης, αργά αλλά σταθερά, σβήνουν απ΄ τη μνήμη σου... ΜΟΝΟ που η δική μας μνήμη κρατάει ακόμη τις ευαισθησίες και την απλότητα των παιδιών, μιας άλλης εποχής. Κι αρκούν και τα πιο μικρά, τα πιο ασήμαντα για να χαρούμε σαν παιδιά που κάναν την πιο μεγάλη αταξία.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω που ρίξαμε την βάρκα με 7 μποφόρ για να δούμε αν θα βραχούν τα κινητά.
Αυτοί είναι οι φίλοι μου... Αυτοί είναι η Ευτυχία μου κι ο Μίμης... Και τους ευχαριστώ που -στα χρόνια του κενού ανθίστανται και με ξυπνάνε απ΄ τον λήθαργο!
Σ΄ ευχαριστώ που υπάρχεις, Ευτυχάκι!

Οι σκιές...

2011-08-06T15:18:00.002+03:00

Κοιτάξτε, προσεκτικά, τις καμήλες πρώτα και μετά τα λέμε....

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε ακριβώς από
ψηλά, στην έρημο κατά την δύση του ηλίου. Θεωρείται μια από τις καλύτερες φωτογραφίες και ίσως οι περισσότεροι από εσάς να την έχετε ξαναδεί! Αν κοιτάξουμε, προσεκτικά διαπιστώνουμε ότι οι καμήλες είναι οι μικρές ασπριδερές γραμμές και οι μαύρες είναι οι σκιές τους!

Η σκέψη μου είναι:

Μερικές φορές, τα "προβλήματά" μας φαίνονται μεγάλα σαν τις σκιές...
Όμως, στην πραγματικότητα είναι μικρά...

Αυτό το καταλαβαίνουμε όταν προσπαθήσουμε να τα φέρουμε στην μνήμη μας μετά από καιρό...

Γι' αυτό ψυχραιμία!!

2011-08-05T11:04:00.002+03:00

Όταν έρχεται η στιγμή, μερικά γεγονότα στη ζωή αξίζουν την ταλαιπωρία, στην οποία υποβάλουμε εμείς στον εαυτό μας, ανησυχώντας για αυτά πριν καν συμβούν.

Το ποτάμι της ζωής ρέει, ακολουθώντας μια
πορεία που εν μέρει επηρεάζεται από τις αποφάσεις μας.
Μπορεί να είμαστε σε θέση να κατευθύνουμε τη βάρκα, αλλά το ποτάμι έχει τη δική του Ρότα, και όλες μας οι ανησυχίες δεν μπορούν να την αλλάξουν.
Τα γεγονότα έρχονται, οι ανησυχίες σβήνουν αλλά αφήνουν πίσω κόπωση.

Η ζωή είναι ένα ποτάμι.
Ας αφεθούμε στο ρεύμα του!

Έπιασαν καλή τιμή...

2011-08-03T02:09:00.000+03:00

Μου το έστειλαν και έφριξα...
Δεν τα ήξερα όλα αυτά και έπεσα από τα σύννεφα...αχ αυτά τα σύννεφα όλο μόνα τους μένουν, τώρα τελευταία...
Σας παραθέτω ακριβώς, αυτούσιο το κείμενο:

"ΟΙ "ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ" ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΥ ΞΕΠΟΥΛΗΘΗΚΑΝ -ΟΝΤΩΣ- ΣΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΤΙΜΗ.
Η "ΗΡΩΙΔΑ" ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΤΕΧΝΕΙΟΥ ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ

230.000 ευρώ είναι ο βασικός μισθός της επιτρόπου Δαμανάκη και 50.000 ευρώ τα έξοδα κίνησης χωρίς
τα έσοδα από ακίνητα κλπ...
Παρόλα αυτά παίρνει και βουλευτική σύνταξη κανονικά
ΚΑΙ ΝΑΙ!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ Η...ΗΡΩΪΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.....
ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ 230.000 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ ΣΥΝ 50.ΟΟΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΞΟΔΑ ΚΙΝΗΣΗΣ ΣΥΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ 13.ΟΟΟ ΕΥΡΩ!!
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ 500 ΕΥΡΩ ΜΙΣΘΟ ΤΟΝ ΜΗΝΑ!!
ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ ΜΑΣ ΣΥΝΤΑΞΗ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ!!
ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΗΝ!!
ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ, "ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ- ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΤΕΣ"..
Ο βασικός μισθός ενός Επιτρόπου στην ΕΕ είναι για το 2009 ήταν ?230.000 ετησίως (προ φόρων), ενώ οι περισσότεροι κερδίζουν αρκετά περισσότερα από το ποσό αυτό αναλόγως του τομέα που εποπτεύουν. Ενδεικτικά, οι περισσότεροι λαμβάνουν περί τα ?7.000 ετησίως για «έξοδα περιποίησης πελατείας» και
?35.000 για "έξοδα στέγασης" - δεύτερο σπίτι στην έδρα της ΕΕ. Η (αριστερή) κα Δαμανάκη όμως, δεν αρκείται στα ανωτέρω. Λαμβάνει επίσης ?3.391 (καθαρά) μηνιαίως ως.βουλευτική της σύνταξη, και ακόμη ?5.166 (καθαρά) κάθε 3 μήνες από.τον ΟΤΕ!!!!
Σύνολο, δηλαδή, πάνω από ?280.000 (ΔΙΑΚΟΣΙΕΣ ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ) καθαρά ετησίως!!! Και βέβαια δεν υπολογίζουμε τυχόν..έσοδα από τη.θητεία της στην Ηλέκτωρ (Όμιλος Ελληνικής Τεχνοδομικής - Άκτωρα), τα ακίνητα σε Κρήτη, Διόνυσο Αττικής κλπ.
Και ερωτώ:
1. Στους καιρούς που ζούμε, δε θα 'πρεπε η «αριστερή» κα Δαμανάκη, να παραιτηθεί τουλάχιστον της βουλευτικής της σύνταξης; Τα λεφτά από τον ΟΤΕ, της τα χαρίζουμε, αφού τώρα θα την πληρώνουν. οι Γερμανοί (αλήθεια, αυτοί το ξέρουν ότι έχουν επίτροπο της ΕΕ στη μισθοδοσία τους;;;)

2. Πότε λήγει, κα Δαμανάκη, το χρέος του Έλληνα που μοχθεί για να πληρώνονται τα μισθά σας, για τις υπηρεσίες που «προσφέρατε» ως «επαναστάτρια του Πολυτεχνείου»? Στεγαστικό να 'χαμε πάρει για να σας τα χρωστάγαμε από το '73, θα το 'χαμε ξοφλήσει σήμερα, εσάς όμως και το γνωστό παρεάκι από λοιπά πολιτικά παράσιτα, συνεχίζουμε να σας πληρώνουμε!!
Προκαλώ την Κα Δαμανάκη να διαψεύσει τα ανωτέρω, και θα επανέλθω με περισσότερες λεπτομέρειες.
Έλλην (βαναύσως) φορολογούμενος - ούτε ψηφοφόρος, ούτε κατευθυνόμενος, ούτε βλαξ."

Τώρα εγώ, με τις 3 και 60 που παίρνω τον μήνα τι μπορώ να σχολιάσω;
Μήπως φταίει η πλατινέ μου ρίζα και κάτι μου διαφεύγει;

Τα σχόλια δικά σας...

Αύγουστος...

2011-08-01T23:52:00.005+03:00

Μπήκε ο Αύγουστος και...

η πλανεύτρα, η θάλασσα μας καλεί όλο και πιο πολύ...

ώρα για βαρκάδες...
"Και κλείνοντας, θα θυμίσω στον εαυτό μου, και σ' όλους εμάς τους διαμαρτυρόμενους που αφήνουμε τις στιγμές της ζωής να μας φύγουνε,
για το τίποτα, αυτούς τους θαυμάσιους στίχους του Χατζή.
'Αφού είμαι άνθρωπος κι εγώ τον κόσμο πώς ν`αλλάξω, αφού κι εγώ γκρεμίζω, ότι κι αν φτιάξω!'"
Ας επωφεληθούμε από κάθε στιγμή ξεκούρασης και ανάτασης για να έχουμε το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητα.

Η Ελλάδα του Σήμερα

2011-08-01T14:02:00.001+03:00

Συνέχεια...

"Καλώς ήλθατε στο κόσμο των Αθώων...

των αθώων πολιτικών...
των αθώων αστυνομικών...
των αθώων δημοσιογράφων...

και του ένοχου λαού!"

Οι δυνάμεις βλέπουν αριθμούς...
εμείς βλέπουμε ανθρώπους....
βλέπουμε ο ένας τον άλλον...
Ενάντια στην κρίση τους
όλη η Ευρώπη είναι η πλατεία

"Όταν η αδικία γίνεται νόμος
η αντίσταση γίνεται καθήκον"

Είναι αυτή η λύση;

Τα σχόλια δικά σας...

H Eλλάδα με μαγεύει...

2011-07-30T11:20:00.001+03:00

"Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει"... - Καζατζάκης

Η Ελλάδα είναι πανέμορφη...
"Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με μαγεύει" - Ευτυχία
Τελικά...η Ελλάδα φταίει; Νομίζω πως κανένας και τίποτα δεν φταίει.
Πληγωνόμαστε γιατί κατοικούμε σε ένα μαγευτικό χώρο...
Ένας χώρος μικρός, πάνω στον πλανήτη, που, όμως περιέχει όλες τις ομορφιές αυτού του πλανήτη. Αν λοιπόν, σκεφτούμε ότι ο καθένας μας έχει ρίζες από τόσο διαφορετικά μέρη και ότι τα γεγονότα της Ιστορίας μας μας ανάγκασαν να ανακατευτούμε...τότε ναι πληγωνόμαστε.
Όπου πάμε αναζητούμε κάτι από τις ρίζες μας, κάτι από τα παιδικά μας χρόνια, κάτι από τις θύμισες...όταν δεν βρίσκουμε τις εικόνες που περιμένει το υποσυνείδητό μας τότε πληγωνόμαστε...

Οι καιροί μας άλλαξαν. Κουβάλησαν την πρόοδο, την ανάπτυξη, ξένα ήθη, ξένη γνώση, ξένη τεχνολογία...
Η φύση, όμως παραμένει.
Τα κάλλη της Ελλάδας μας είναι εκεί έξω...
Μόλις βρεθούμε στην φύση της γινόμαστε πάλι παιδιά, πρόθυμα να παίξουμε με το κουβαδάκι μας....

Τι θα γίνει όμως με την σημερινή κατάσταση;
Πως θα πορευτούμε;
Πως θα επιβιώσουμε;
Πως θα τα βγάλουμε πέρα;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Το βασίλειο της Λούφας ή την Ρωμιοσύνη να την κλαίς

2011-07-28T08:51:00.000+03:00

ΓΙΑ ΝΑ παραφράσω (ανερυθρίαστα) τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου.
"Τη Ρωμιοσύνη να την κλαις."
Να την κλαις με μαύρο δάκρυ.
Εγραφα, την περασμένη εβδομάδα, για τους 300 της Βουλής και
τα χάλια τους.
Μήπως ήρθε η ώρα να ρίξουμε ένα βλέφαρο και στα δικά μας τα χάλια;
Μήπως η βάρκα κινδυνεύει να μπατάρει προς έναν λαϊκισμό που όλους μας εφησυχάζει και κανέναν δεν ταρακουνάει;
Όλα άρχισαν όταν αποφάσισα να κάνω την πολυπόθητη μετακόμιση.
Σαν το γεφύρι της Άρτας ένα πράγμα.
"Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες γιοφύρι εθεμέλιωναν στης Λούτσας το ποτάμι. Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν".

Κι αφού τελείωσε η μετακόμιση ήρθε η ώρα του πολυπόθητου ιντερνετ. Αμέτρητα τηλέφωνα στην Hol. Κάθε μέρα μου ζήταγαν να τους στέλνω με φαξ ένα λογαριασμό από το καινούριο σπίτι, για να επιβεβαιώσουν την διεύθυνση.

Αυτό γινόταν επί 15 μέρες καθημερινά από 7 φορές την ημέρα. Και το σύστημά τους παραδόξως δεν το λάβαινε ΠΟΤΕ! Και με ταξιδιωτικό περιστέρι να το έστελνα πιο γρήγορα θα έφτανε. Στο τέλος η ξανθιά απόκτησε ψυχολογία μελαχροινής, τρελλάθηκε κι άρχισε να ουρλιάζει.

Τους απείλησα με Θεούς και δαίμονες. Ότι κάνω ανάρτηση στο ιντερνετ ότι δεν εξυπηρετούν τους πελάτες. (Τώρα με ποιό τρόπο αφού δεν είχα ιντερνετ, αυτό μόνο μια ξανθιά με πλατινέ εγκέφαλο σαν και μένα, μπορούσε να το κάνει.) Στο τέλος πια μεταχειρίστηκα τις μεγάλες δυνάμεις, ονόματα δημάρχων, κοινοταρχών, περιφεριάρχων... του συντέκνου μου ο σκύλος σύντεκνος ήταν και κείνος... και κατάφερα επιτέλους να πάρω την πολυπόθητη σειρά μου για μεταφορά γραμμής.

Κι αφού τελείωσε μετά από ένα μήνα η Hol, ήρθε η σειρά του ηλεκτρολόγου. Κι επειδή έχουμε τα γένια, τα χτένια τα μέσα και τα έξω, και λόγω αφραγκίας, ζήτησα την βοήθεια κάποιου γνωστού στον Δήμο.
Μια ωραία πρωία και μετά από αναβολή 10 ημερών, από σήμερα σε αύριο, επιτέλους με ειδοποίησαν ότι θα έρθουν κάποιοι ηλεκτρολόγοι, να βάλουν το καλώδιο "της τρελής".

Κατεβαίνοντας να πάω στην δουλειά μου, (έχω ειδοποιήσει μια γειτόνισσα να έχει τον νού της και να τους περιμένει), βλέπω να σκάει μύτη ένα φορτηγό με φαρδιά πλατιά γραμμένο το όνομα του Δήμου που ανήκω.
«Ρε μεγάλη ποιά είσαι; Για σένα ήρθε το 'θωρηκτό Αβέρωφ'; Για το καλώδιό σου μέσα;» μονολόγησα. Βλέπω τρείς να κατεβαίνουν και να κοιτάνε προς το σπίτι.
«Εμένα ψάχνετε;» τους λέω έτοιμη να κατουρηθώ από την χαρά μου. Τρείς για ένα καλώδιο!!! Δηλαδή άν ήθελα πιο πολλά καλώδια πόσοι θα ερχόντουσταν;

Τους αφήνω με την γειτόνισσα περιχαρής και φεύγω, σίγουρη ότι γυρίζοντας θα έχω ίντερνετ.
Γυρίζω το απόγευμα σπίτι και τι να δώ;
Η καταστροφή του Δράμαλη είχε επιτευχθεί επιτυχώς, έτσι όπως αρμόζει σε δημοσίους υπαλλήλους.
Είχαν σκάψει το σπίτι μου για να περάσουν το καλώδιο, είχαν τραβήξει όλα τα έπιπλα στην μέση, μπάζα παντού, ένα μπάχαλο εν ολίγοις, ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ μια φορά ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΔΕΝ ΕΙΧΑ.

Στο τέλος αναγκάστηκα να φωνάξω ένα φίλο μου Ουκρανό που ξέρει από αυτά και μου το έφτιαξε.
Θυμάμαι πως με κοίταξε περίλυπος με τα γαλάζια μάτια του, όταν έβγαλα να τον πληρώσω και μου είπε: « Δεν ήταν τίποτα. Ένα βύσμα έπρεπε να ενώσουν. Μην μου δίνεις λεφτά, δεν ήταν κάτι σοβαρό. Αλλά αλήθεια γιατί στην Ελλάδα λειτουργήτε τόσο ανεύθυνα;»
Έλα μου ντέ ΓΙΑΤΙ;

Γιατί ΚΑΠΟΤΕ ΗΜΑΣΤΑΝ ωραίος λαός... Κιμπάρης... Με μια ιστορία βαρβάτη από πίσω μας.
Από τους «αρχαίους ημών» στο Βυζάντιο...
Από τους Βαλκανικούς Πολέμους στους Ιταλούς.
Από το «ΑΕΡΑ» στο «ΟΧΙ» κατά των Γερμανών (κι ας πιστεύουν μερικοί ότι το είπε ο κοντόχοντρος δικτάτορας με τη ρομπ ντε σαμπρ).
Από τον εμφύλιο σπαραγμό στη χούντα και στο Πολυτεχνείο...
Κάποτε ήμασταν ωραίος λαός...

Κιμπάρης...

Και τα χρόνια πέρασαν...

Κι εμείς πήραμε τις «δάφνες του ένδοξου παρελθόντος» και τις μετατρέψαμε σε πουφ: σε ένα μαλακό κάθισμα που παίρνει τη φόρμα των οπισθίων μας.
Στρογγυλοκαθήσαμε πάνω του, αράξαμε χαλαρά πάνω στην ιστορία μας και νίψαμε τας χείρας μας.
Η Ελλάδα μετατράπηκε σε ένα τεράστιο καθιστικό.
Κλείσαμε την πόρτα και κατάπιαμε το κλειδί.
Κλειστήκαμε στους 4 τοίχους: εμείς να 'μαστε καλά, κι ο γείτονας ας πάει να πνιγεί.
Και δεν καταλάβαμε οι ηλίθιοι. Δεν συνειδητοποιήσαμε πως όταν πλημμυρίζει το σπίτι του γείτονα, τα νερά θα φτάσουν και στο δικό μας. Και τώρα φτάσανε.
Και πώς να την αντιμετωπίσεις την πλημμύρα; Όταν δεν έχεις μάθει να δουλεύεις και τα θέλεις όλα έτοιμα; Με το κόκκινο κουβαδάκι του εγγονού μου που παίζει στην παραλία;

Φταίμε ΚΑΙ εμείς.
Φταίμε γιατί βολευτήκαμε.
Φταίμε γιατί αντικαταστήσαμε τα ιδεώδη με τα τζιπ 4Χ4.
Φταίμε γιατί δεν χάνουμε τη βολή μας, δεν βγαίνουμε απ΄ τον δρόμο μας, δεν απλώνουμε το χέρι, δεν στηρίζουμε τον φίλο, δεν βοηθάμε τον διπλανό.
(Και μετά απορούμε γιατί ο διπλανός δεν βοηθάει εμάς.)

Φταίμε ΚΑΙ εμείς. Εμείς που μάθαμε -και μας μάθανε- στο ρουσφέτι. "Διόρισέ με να σε ψηφίσω". "Δώσε μου να σου δώσω". Χέρι με χέρι. Γιατί τι άλλο να κάνω; Πώς αλλιώς να αμυνθώ;
Οταν το παιδί του διπλανού μου τρύπωσε στο Δημόσιο από την πίσω πόρτα, εγώ ως πότε θα χτυπάω σαν μαλάκας το κουδούνι της εισόδου;
Κι έτσι δεν ψηφίζω αυτό που πρέπει.
Ψηφίζω αυτόν που με συμφέρει.
Συναλλαγή.
Συνδιαλλαγή.
Και μετά αναρωτιέμαι γιατί πάω κατά διαόλου...

ΕΝΑΣ ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ λαός είναι ένας ηττημένος λαός...
Βράδιασε και δεν βλέπουμε ούτε τη μύτη μας...
Νύχτωσε και δεν βλέπουμε ούτε την κληρονομιά μας...

Γιορτάζεις . . . μα εγώ δεν θα σου πώ

2011-07-27T08:16:00.000+03:00

«Χρόνια πολλά αγαπημένε και του χρόνου».
ΦΥΓΑΝΕ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ. Τα μαζέψανε και φύγανε. Μ΄ εγκατέλειψαν
στη μέση του πουθενά.
Δεν τις έχω πια. Χάθηκαν.
Εξαφανίστηκαν μια πρωτομαγιά.
Κι επειδή οι δικές μου λέξεις φύγανε... καταφεύγω στις λέξεις των άλλων.
Παραθέτω τις λέξεις των άλλων.
Αρπάζομαι απ΄ τις λέξεις των άλλων.
Αυτές φοράω σαν ρούχο, δανεικό, κι αυτές παραθέτω σήμερα.
Έφυγες τόσο ξαφνικά κι απόσμενα για την γειτονιά των αγγέλων.
Δεν πρόλαβα να σ`αποχαιρετήσω.
Έτσι ήσουν πάντα. Σου άρεσε να με εκπλήσεις.
Δεν θα γράψω άλλα. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Εσύ ξέρεις!
Αφήνω εδώ σ`αυτό τον χώρο που δημιουργήθηκε όταν σ`έχασα, αυτό το μικρό αφιέρωμα αγάπης και πόνου.
« Όλα τα χρόνια που σ`αγάπησα γυρνούν μέσα στο έρημο δωμάτιο του εργένη.
Τα όσα έζησα μαζί σου με πονούν σαν το μαχαίρι στην καρδιά μου που δεν βγαίνει»
Καλή αντάμωση μάτια μου.

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρή χαμένη για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλέ μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...
ΑΔΕΙΑ η ζωή μου.

Ο Έλληνας

2011-07-25T23:36:00.002+03:00

Ο Μιχάλης Κακογιάννης.
Ο άνθρωπος που έχτισε τον μύθο του ελληνικού κινηματογράφου στο εξωτερικό, αποτυπώνοντας με ειλικρίνεια και τρυφερότητα την ελληνική ψυχή.

Μέσα από τον φακό του έλαμψαν στη μεγάλη
οθόνη σπουδαίοι ηθοποιοί που εκείνος ανάδειξε και τους έδωσε την ευκαιρία να τιμήσουν, και αυτοί με την σειρά τους την πατρίδα.

Είπε: "Στην Ελλάδα οφείλω τον κύριο όγκο των έργων μου. Στην παράδοσή της, στην ιστορία της, στη γη της.

Νομίζω ότι αντιμετωπίζουμε μια συνολική κρίση αξιών. Μας βρήκε απροετοίμαστους. Και θεωρώ ότι η κατάσταση θα χειροτερέψει. Ο Συβαριτισμός (Η υπερβολική πολυτέλεια, η νωχέλεια εξ’ αιτίας της καλοπέρασης και η μαλθακότητα, πέρασαν στην ιστορία ως συβαριτισμός) που διέπει κοινωνίες σαν τις δικές μας, ίσως σηματοδοτεί ότι φθάσαμε στο τέρμα και πρέπει πλέον να ξεκινήσουμε από ένα νέο σημείο εκκίνησης. Το θέμα είναι πώς θα δει κανείς το ποτήρι: μισοάδειο ή μισογεμάτο... Η πρόκληση δεν είναι η απάντηση για τα αίτια μιας πολύπλευρης κρίσης. Είναι η δρομολόγηση του οδικού χάρτη της ανατροπής τους. Κι αυτό προϋποθέτει πράξεις, όχι μόνο λόγια."

Τέτοιοι άνθρωποι πρόσφεραν με το έργο τους στην χώρα μας και στέκουν σαν ένα λαμπρό φως που πρέπει να μας φωτίζει στον δρόμο για την πρόοδο και την ανάκαμψη της πατρίδας μας!

2011-07-24T00:22:00.002+03:00

"I cheated myself
Like I knew I would

I told you, I was trouble
You know that I'm no good."

Εξαπάτησα τον εαυτό μου
Και το ήξερα ότι θα το κάνω
Σας είπα, είχα πρόβλημα
Ξέρετε ότι δεν είμαι καθόλου καλή...

Ένα μικρό αφιέρωμα, δύο λέξεις από το τραγούδι της που δεν σήμανε συναγερμό, δεν ευαισθητοποίησε κανέναν, δεν κατάφερε να νικήσει...
Είχε δηλώσει ότι 'ήταν ο χειρότερος εχθρός του εαυτού της'.
Πόσα παιδιά, στις μέρες μας βρίσκονται σ' αυτό το σημείο;
Πόσες ψυχές βασανίζονται και ακολουθούν την αυτοκαταστροφική πορεία που νομίζουν ότι τους αξίζει;
Ένα πρόβλημα -μάστιγα- που αυξάνεται και μας αφήνει να παρακολουθούμε άπραγοι!

That`s Greece

2011-07-22T15:09:00.002+03:00

Το είδα κι έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Αυτή είναι η πατρίδα μου;
Αυτή είναι η Ελλαδίτσα μου; Αυτή την χώρα ξεπουλήσανε; Όλα αυτά τα παράγει η κούκλα μου;
Είπα λοιπόν να το βάλω στο θολό και να το προλογίσει η φιλενάδα μου, που είναι πιο κόσμια στις εκφράσεις της και ξέρει από τουρισμό.
Γιατί εγώ όταν δώ τουρίστα αγριεύω και θέλω να τον πετάξω στην θάλασσα. Κι ειδικά εκεί που χύνονται τα λύμματα του αεροδρομίου. Γιατί; Επειδή πιστεύω ότι οι δικές τους κυβερνήσεις κρύβονται πίσω από την σημερινή κατάντια της χώρας μου.
Μετά το μετάνιωσα κι είπα να το προλογίσω εγώ, με κάποιες εκφράσεις του πιτσιρίκου που παρακολουθώ ανελλιπώς και τον θεωρώ από τις καλύτερες πένες στο διαδίκτυο.
Μ`αυτό τον ανορθόδοξο τρόπο θέλησα να εκφράσω τον πόνο μου.

Μια ακόμα επιτυχία για τη χώρα μας, μετά από αυτό το βίντεο, που παραδόξως το γύρισαν οι κρυόκωλοι Βρετανοί, είναι και το ότι κατάφερε να χρεοκοπήσει -και επίσημα-, χωρίς κανείς να χρησιμοποιεί τη λέξη «χρεοκοπία».
Η χρεοκοπία είναι κάτι σαν τον καρκίνο που πολλοί δεν τον λένε με το όνομά του και τον αποκαλούν «επάρατο νόσο», «παλιαρρώστια» ή «ξορκισμένο».
Η Ελλάδα κατάφερε να εξασφαλίσει ένα «μεγαλεπήβολο πακέτο» 109 δισ. ευρώ που περιλαμβάνει της Παναγιάς τα μάτια – πάντως, τα μάτια της Παναγιάς είναι δακρυσμένα.

Ήδη, χτες το βράδυ, δεκάδες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βγήκαν μόνοι τους έξω και γνώρισαν την αποθέωση από τους πολίτες που τους κερνούσαν συνέχεια και τους έραιναν με ροδοπέταλα.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε πως από την επόμενη χρονιά η 21η Ιουλίου θα είναι εθνική εορτή και θα γιορτάζεται με στρατιωτική παρέλαση, αστακοφασολάδα και δακρυγόνα.