"Φιλισκούνι, πως θα ήταν μια μέρα χωρίς νέα;" με ρώτησε η φιλενάδα μου καθώς μιλούσαμε στο τηλέφωνο, απολαμβάνοντας το πρωινό μας καφέ μπροστά στις οθόνες μας.
Από εκείνη την ώρα τριβελίζει στο μυαλό μου αυτή η ιδέα...
Μια μέρα χωρίς νέα, όχι σαν αυτές που απεργούν οι δημοσιογράφοι, αλλά μια μέρα που θα υπάρχει κενό από νέα για...
- ρεκόρ,
- μέτρα,
- απάτες,
- φόνους,
- βραβεία,
- ασχήμια,
- απεργίες,
- δυστυχία,
- δηλώσεις,
- απαγωγές,
- γεγονότα,
- σκάνδαλα,
- νέα μέτρα,
- περικοπές,
- πτωχεύσεις,
- κατακτήσεις,
- καταστροφές,
- ανακαλύψεις,
- επιτεύγματα,
- πληροφορίες,
- συγχωνεύσεις,
- κουτσομπολιά,
- πείνα και πόλεμο,
- πολυδάπανους γάμους,
- σκανδαλώδη διαζύγια,
- άπληστους πολιτικούς,
- εκατομμύρια διαφθοράς,
- ...
νέα για τα οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Απλά μας γεμίζουν με πληθώρα πληροφοριών που το μόνο που μπορεί να καταφέρουν είναι να μας δώσουν ένα αίσθημα σοφίας ότι
- μπορούμε να έχουμε γνώμη,
- χάνουμε τους στόχους μας,
- μπορούμε να συζητάμε,
- αποσυντονιζόμαστε,
- προβληματιζόμαστε,
- απογοητευόμαστε,
- τσακωνόμαστε,
- οργιζόμαστε,
- ανησυχούμε,
- φοβόμαστε,
- λυπόμαστε,
- θρηνούμε,
- ....
και όλα αυτά χωρίς να παίζουν κανένα ουσιαστικό ρόλο...
- στα ουσιαστικά μας προβλήματα,
- στην καθημερινότητά μας,
- στην ξεκούραση μας,
- στην ανάταση μας,
- στην γαλήνη μας,
- στα πραγματικά,
- στις σχέσεις μας,
- στην υγεία μας,
- και τελικά στην αύξηση της πραγματικής σοφίας μας...
μιας σοφίας που δεν είναι ουσιαστική, απλά δίνει την δυνατότητα για συμμετοχή σε συζητήσεις για πολλά και ποικίλα θέματα και αυτό είναι, ομολογουμένως ένα πολύ όμορφο συναίσθημα.
Παρόλα αυτά οι γνώσεις για το τι συμβαίνει στον πλανήτη ή ποια είναι τα δημοφιλή θέματα συζήτησης, δεν ταυτίζονται με την σοφία.
Η πραγματική σοφία μπορεί να αποκτηθεί από παλιά βιβλία, από ένα ταξίδι, στην διάρκεια αρρώστιας , σε συζητήσεις με φίλους - με άλλα λόγια με την ίδια την ζωή.
Υπάρχει πολύ μεγάλος κίνδυνος να πέσουμε στην συνήθη παρανόηση της καταναλωτικής κοινωνίας η οποία μπερδεύει την γνώση με την διάκριση...
Πάντα είναι ωφέλιμο να αφιερώνουμε χρόνο σε ουσιαστική περισυλλογή, βάζοντας, κατά καιρούς
"κερί" στα αυτιά μας σαν τους αργοναύτες, μια και δεν υπάρχει κατάρτι να δεθούμε σαν τον Οδυσσέα...
