Παραιτήθηκα - «πως θα μπορούσα τώρα να βάλω υπογραφή για ανθρώπινο αίμα»

Όταν διάβασα αυτή την επιστολή δεν άντεξα να μην την μοιραστώ μαζί σας...

Αγαπητοί μου μαθητές, αγαπητά μου παιδιά, Σήμερα αναγκάστηκα σε παραίτηση, δεν το θέλησα.

Ξέρετε πως χρόνια τώρα μαζί σας έζησα όλες τις

Δρόμοι χωρίς νόημα...

Μεγάλοι συνωμότες, 

δρόμοι χωρίς πεπρωμένο, 

διασταυρώνοντας το Χ των διστακτικών μου βημάτων,

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο.

Είναι ένα γεια σου σ’ έναν άγνωστο στον δρόμο...

Το "εγώ" και το "πνεύμα"

Ένας δάσκαλός μου είπε κάποτε ότι το Εγώ (ego) είναι σαν ένα δίχρονο κορίτσι:
Το αγαπάμε βαθυά, αλλά δεν το αφήνουμε να

"...δεν χωράει 'φχαριστώ..."

Σαν αστεράκι κάτω εδώ για συντροφιά μου
σαν ερημώνει και ο κόσμος κι η καρδιά μου
κοιτάζω μέσα από του χρόνου τη σχισμάδα
και βλέπω εσένα, φιλενάδα, φιλενάδα

Τόσα καλά που μας χαρίζει η ζωή μας

Έχω καιρό να γράψω...

Είναι πολλές μέρες που στριφογυρίζουν στο μυαλό μου σκέψεις ανάκατες που προσπαθούν να γίνουν λέξεις που θα μπορούν  να αποτυπώσουν τα αισθήματα των τελευταίων ημερών...

Ακόμη και την ημέρα την τελευταία, μπλακ τζακ πέτυχε: 21 Φεβρουαρίου

Μελαγχόλησες, νιώθεις πεταμένος

Μες στην πόλη σου σα ξένος, βρε παιδί μου αμάν

2 χρόνια μακριά απ' τον Θόδωρο της καρδιάς μας

δύο χρόνια μακριά απ’ τον Θόδωρο

σαν μια αβάσταχτη αιωνιότητα γιατί τον αγαπήσαμε

Οι φόβοι και η μάχη με τον χρόνο

«Αχ, λίγο καιρό, να προλάβω, να τελειώσω το Εργο! Υστερα, καλώς να ορίσει ο Χάρος», έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης, που ζητούσε χρόνο από τον Θεό για να δημιουργήσει

«Γιατί γράφετε σαν να 'ταν να πεθάνετε; φώναξα, αληθινά απελπισμένη». γράφει η Ελένη Γκίκα.
Κι εκείνος της απάντησε: «Οχι, δε θα πεθάνω, συντρόφισσα, και μη στενοχωριέστε. Θα ζήσω

Η χρονιά που έρχονται "αυτοί"...

Ο χρόνος δεν είναι πάντα ο καλύτερος γιατρός. Μπορεί να βασανίζει τον ίδιο τον δημιουργό του, τον άνθρωπο. Η ροή του δεν είναι ομαλή ούτε προβλέψιμη. Ζούμε μέσα του χωρίς να