Άντε να γελάσουμε λίγο...

Συζητούν δύο τύποι:

- Έχω παντρευτεί τρεις φορές, αλλά και οι τρεις γυναίκες μου πέθαναν.

- Σοβαρά; ρωτά ο άλλος. Πώς συνέβη;

- Η πρώτη μου γυναίκα πέθανε από δηλητηριώδη μανιτάρια...

- Τι λες, βρε παιδί μου; Και η δεύτερη;

- Κι εκείνη από δηλητηριώδη μανιτάρια.

- Κοίτα κάτι πράγματα! Και η τρίτη;

- Η τρίτη πέθανε από κάταγμα κρανίου.

- Αλήθεια; Πώς έγινε;

- Ε, δεν ήθελε να φάει τα μανιτάρια!!!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

H γυναίκα είναι στο κατώφλι του θανάτου. Ζητάει από τα εφτά παιδιά της να βγούν έξω από το δωμάτιο και να την αφήσουν για λίγο μόνη με τον άντρα της. Του ψιθυρίζει με μεγάλη προσπάθεια: - Θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι...

- Ναι;

- Ξέρεις... το έβδομο παιδί μας, ο Γιωργάκης...

- Τι;;; δεν είναι δικός μου;

- Οχι, όχι... Αυτός ΕΙΝΑΙ δικός σου....

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Στο supermarket:

- Βάλε μου μισό κιλό φέτα.

- Είναι 650 να τ αφήσω;

- Αστο και βάλε μου μισό κιλό φέτα !

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Τοτος στον πατερα του...

-Μπαμπά μπαμπά στο σχολείο με φωνάζουν αδελφή!

-Και συ τι κάνεις παιδί μου?

-Τους βαράω με το νεσεσέρ μου...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μπαμπά, μπαμπά στο σχολείο, με φωνάζουν μαφιόζο...

- Καλά, θα περάσω να το κανονίσω.

- Ωραία, κοίτα να φανεί σαν ατύχημα ε;

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μια ξανθιά, μετά το 1ο ραντεβού, ανεβαίνει για ένα τελευταίο... ποτό,στο σπίτι του συνοδού της...

Άντρας:Να πιούμε ουίσκι?

Ξανθιά:Οκ!

Άντρας:Να σου βάλω 2 δάχτυλά?

Ξανθιά:Δε θα πιούμε ουίσκι πρώτα...???

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ρωτάει ο Μανωλιός το Σίφη το φίλο του:

-Ώρε Σιφαλιό, άμα σου γ***σω τη γυναίκα ίντα θα 'μαστε; Κουμπάροι θα είμαστε.. Μπατζανάκηδες; Ίντα θα 'μαστε;

-Τί να σου πω ωρέ Μανωλιό; Μάλλον πάτσι θα 'μαστε !

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ήταν ένας Αμερικανός, ένας Έλληνας και ένας Αφγανός και ταξίδευαν με αεροπλάνο. Σε κάποια στιγμή περνάει η αεροσυνοδός και ρωτάει τον

Αμερικάνο: "Θα πάρετε κάτι;"

- "Ένα ουίσκι με πάγο," απαντάει εκείνος. Ρωτάει τον Έλληνα. "Ένα ούζο με πάγο," αποκρίνεται.

Ρωτάει τέλος τον Αφγανό και εκείνος αποκρίνεται:

"Τίποτα. Σε λίγο θα οδηγήσω."

Κοινοποίηση στο Facebook

Το δικό μου όπιο...

Είναι καλύτερα να κάνεις ένα λάθος με όλη την δύναμη του είναι σου, παρά να αποφεύγεις προσεκτικά τα λάθη με πνεύμα που τρέμει.

Μεγάλες κουβέντες, κι όμως παρηγορητικές, για όλους εμάς που με όλο το είναι
της ύπαρξής μας, κάναμε τα πιο όμορφα και τα πιο μοιραία "λάθη", για την ίδια την ζωή μας.

Δεν ήθελα να γράψω για σένα...ήθελα να σε κρατήσω καλά φυλακισμένο μες στο σφουγγάρι της καρδιάς.
Ένας ενοχλητικός όμως πόνος στο μέρος της καρδιάς, κι η σκέψη μου μόνιμα κολλημένη σε σένα, μου λέει ότι πρέπει να καταθέσω εδώ στο άψυχο χαρτί  τις αναμνήσεις, και να σ`αφήσω επιτέλους να φύγεις ειρηνικά από την ζωή μου...
Πρέπει να συνεχίσω...να ζω, να υπάρχω, να ονειρεύομαι...
Άλλωστε κι εσύ μου το είπες σήμερα στ`όνειρό μου. Μου γύρισες την πλάτη, και μου έκανες νόημα με το χέρι σου, να φύγω από κοντά σου...

Ήρθες στην ζωή μου τελείως ξαφνικά, όταν είχα πει ότι θέλω να ζήσω ήρεμα,χωρίς το χτυποκάρδι του έρωτα.
Και με πήρες και με εκσφενδόνισες όσο πιο μακριά μπορούσες μέσα στην τρικυμία της αγάπης σου...Δεν ήξερα να κολυμπάω και παρασύρθηκα στον βυθό σου. Σ` αυτόν τον βυθό, που με κράτησε μαγεμένη κι εκστασιασμένη τόσα χρόνια...

Κι έτσι ξαφνικά έφυγες, χωρίς να προλάβεις να μ`αποχαιρετήσεις...
Η αγάπη μας μια θύελλα που μας πήρε και μας σήκωσε και τους δύο...Απορριπτέα από τον κοινωνικό μας περίγυρο...κατακριτέα μέχρι αηδίας...Άντεξε όμως.
Δεκαπέντε χρόνια...Αλήθεια πως περάσανε...Σαν να ήταν χθες όταν πρωτομπήκες στην ζωή μου..,
Σε απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι...Η ριμάδα η διαίσθηση..Μέχρι κι ο σκύλος μου δεν σε ήθελε. Θυμάμαι όταν πρωτοήρθες στο σπίτι μου είχε βγει στην είσοδο, γρύλιζε και σου έδειχνε τα δόντια του, κάτι που ποτέ δεν το είχε κάνει σε άνθρωπο...
Ήρθες... κι έμεινες στην ζωή μου...Και τελικά... μας χώρισε ο θάνατος, όπως το λέγαμε πολλές φορές...Πατέρας, αδελφός, φίλος, εραστής,αγάπη...
Το δικό μου όπιο στο διάβα της ζωής...
Όταν ήμουν μαζί σου τίποτα δεν είχε σημασία...Μόνο εσύ...Κι όμως σ`έκανα πολλές φορές να πονέσεις...Σαν να ήθελα να σε σκοτώσω...Το ίδιο έκανες κι εσύ σε μένα...
Δυο μονομάχοι στην αρένα του έρωτα...Ποιος θα νικήσει...ποιος θα ηττηθεί.
Και τελικά ηττηθήκαμε κι οι δύο,από την ίδια την ζωή...Ήσουν πάντα πέντε βήματα μπροστά μου...κι εγώ έτρεχα να σε προλάβω...Κάποιες φορές το κατάφερνα και κάποιες άλλες όχι...

Παράξενα παιχνίδια που παίζει το θέατρο του παραλόγου της ζωής...
Θυμάμαι όταν αποφάσισα να φύγω από κοντά σου και να συνεχίσω την ζωή μου, με κάποιο άλλο ταίρι πως αντέδρασες..
Ένα βράδυ ήρθες σαν σίφουνας στην δουλειά μου, με άρπαξες από το χέρι και μ`έβγαλες έξω..."Πες μου μ`αγαπάς;' με ρώτησες...
"Σε λατρεύω, αλλά πεθαίνω κάθε μέρα μαζί σου" σου απάντησα...
"Πάμε να φύγουμε τώρα" μου είπες...Δεν υπολογίσαμε τίποτα και κανέναν...
ότι κι όποιον αφήναμε πίσω δεν μας ένοιαζε...Αρκεί να είμαστε μαζί...
Εξαφανιστήκαμε...Κρυβόμασταν σε φιλικά σπίτια...να ζήσουμε το όνειρο...Κάναμε τις τρέλες των δεκαεφτάρηδων χωρίς καμία λογική.
Δεν άντεξα...δεν αντέξαμε.
Οι τύψεις, οι άνθρωποι που αφήσαμε πίσω, μας σκότωναν κάθε βράδυ, όταν σμίγαν τα κορμιά μας.
Και μια νύχτα έφυγα...Με πήρες τηλέφωνο..."Γύρνα πίσω".
Σου έκλεισα το τηλέφωνο...Έκανα πέτρα την καρδιά και δεν ξανακοίταξα πίσω. Είχα αποφασίσει ότι έπρεπε να φύγω να σωθώ...
Και κάποια μέρα έμαθα ότι έφυγες από την Αθήνα...Ήθελες κι εσύ να ξεχάσεις...

Μείναμε δύο χρόνια χωρισμένοι...και μετά από ένα παράξενο παιχνίδι της μοίρας, πάλι μαζί.
Η απόσταση μεγάλη...600 χιλιόμετρα...Κι όμως την κάναμε κάθε δεκαπέντε μέρες...Αρκεί να βρισκόμασταν ο ένας κοντά στον άλλον...Άλλα 6 χρόνια μετράγαμε αποστάσεις.

"Φτιάξε την ζωή σου" μου έλεγες.
"Είναι άδικο αυτό για σένα. Μόνο μην μιλήσεις για μας, για να μπορώ να έρχομαι στο σπίτι που θα στήσεις να βλέπω αν είσαι καλά"...
Σε κοίταζα και γέλαγα, και σου τραγούδαγα το τραγούδι "Ποιος  να συγκριθεί μαζί σου".
Τελικά κανένας δεν κατάφερε να συγκριθεί , μέχρι τώρα...μόνο ο θάνατος σε επισκίασε, όταν μπήκε απρόσκλητος στην ζωή μας.

"Αυτή η ζωή δεν μας δικαίωσε...Ίσως στην επόμενη κορίτσι μου...Ποιος ξέρει..."
Αυτό σου άρεσε να μου επαναλαμβάνεις, όταν γινόμουν χείμαρος στα γιατί που ποτέ δεν βρήκαν τις απαντήσεις...

Λένε πως το αιώνιο είναι στιγμές.. καλά φυλαγμένες στο "σφουγγάρι" της καρδιάς... ποτέ δε χάνουν, λένε, το άρωμα, ποτέ δεν αφήνουν την θάλασσα τον ήλιο ή την βροχή, να χάσουν την υφή τους...
Κι όταν διψάμε, λένε, στα χείλη της ψυχής, το σφουγγάρι αυτό, ζωή ξαναδίνει...

Ποίημα στούς φίλους...!!!

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που συνέχισαν να περπατούν δίπλα μας όταν οι άλλοι εγκατέλειψαν...

Για να δείτε καλύτερα τις εικόνες πατήστε κάτω ακριβώς από την κάθε εικόνα

την φράση "Από ποίημα στους φίλους".

Καλή περιήγηση  σας εύχομαι, στον κόσμο της καρδιάς και των αισθημάτων.

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Από ποίημα στουςφίλους

Κοινοποίηση στο Facebook

Μόνο στην Ελλάδα.!!!

Ξεκίνημα καινούριας εβδομάδας με χιούμορ.!!!
Η ζωή είναι μια ωραία φαρσοκωμωδία...Ας την απολαύσουμε...με χαμόγελο.

Κοινοποίηση στο Facebook

Ο καιάδας της γενιάς των σαραντάρηδων...

Όταν νιώθεις το στομάχι σου να γίνεται σάκος του μπόξ πως αντιδράς;

Ερώτηση στον εαυτό μου...

Απάντηση: Μπαίνεις στο αυτοκίνητό σου σαν κυρία, κλείνεις τα παράθυρα, βάζεις μπροστά, κι όταν βγαίνεις στην λεωφόρο, οδηγείς με ταχύτητα, ώστε να μην σε ακούν τα διερχόμενα  αυτοκίνητα, κι αρχίζεις να ουρλιάζεις...

Και ουρλιάζεις μέχρι να νιώσεις να φεύγει όλη η ένταση από το κορμί σου...Και το στομάχι σου να επανέρχεται στην φυσιολογική του κατάσταση....

Κι αφού έχεις κατεβάσει ότι βρισιά σου έρχεται κι έχεις εξαντλήσει μέχρι και την αποκάλυψη του Ιωάννη, παρκάρεις και ξαναθυμάσαι να ξαναγίνεις η "κυρία" που 'πρέπει',  για να είσαι αρεστή...

Από το πρωί προσπαθείς να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου στην δουλειά. Κι όλο σου ζητάνε κι εσύ δίνεις ακόμη πιο πολλά, μέχρι τελικής πτώσεως...Αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα...Το πρόβλημα είναι ο εργασιακός "καιάδας" που επικρατεί στην χώρα μας...
Είσαι 40 χρονών;
Ληγμένο προιόν για την αγορά  εργασίας.

Το είχα διαπιστώσει παλαιότερα στο πετσί μου, όταν για ένα μήνα, έψαχνα για δουλειά.
"Ενδιαφέρον  το βιογραφικό σας, πολύ ωραία η εμφάνισή σας ελπίζουμε σε μελλοντικη συνεργασία".

Κι έφευγα χαρούμενη ότι τελικά όλα θα πάνε καλά...Κι αφού περίμενα μάταια τηλέφωνο από τον επίδοξο εργοδότη, στο τέλος ερχόταν η απάντηση καταπέλτης.
"Ξέρετε η ηλικία..."
Και τότε θέλεις να του πετάξεις στα μούτρα, αυτό που σου έρχεται σαν πρώτη σκέψη.
"Κύριε θέλετε υπάλληλο ή πιπίνη να χουφτώνεται;
"Τελικά υπήρξα τυχερή  και δεν άργησα να βρώ αυτό που μου ταίριαζε...
Σήμερα όμως το ξαναέζησα αυτό το πρόβλημα όταν αναγκάστηκα να μιλήσω στον διευθυντή του χώρου που εργάζομαι, για μία φίλη μου...
Το λάθος της ότι ήταν στην δεκαετία των αντα, κι ας είχε εντυπωσιακό βιογραφικό  ...
Όταν μου το είπε σαν δικαιολογία βγήκα από τα ρούχα μου.
"Δηλαδή Γιάννη πιο είναι το όριο;"
ηλίθια ερώτηση, αλλά αφορμή για την επίθεση που ετοίμαζα...

"Τριάντα, το πολύ τριάντα πέντε"...

"Πλάκα μου κάνεις"του λέω..."Για κοίτα με σε παρακαλώ καλά...Ξέρεις την ηλικία μου άσχετα αν δεν φαίνεται. Ήμουν από τις τυχερές...Δηλαδή τώρα μου λες ότι όσοι άνθρωποι είναι πάνω από αυτό το όριο, και δεν έχουν δικιά τους επιχείρηση πρέπει ν`ανοίξουν ένα τάφο και να μπουν μέσα...;".

"Μην τα βάζεις μαζί μου Σία. Δυστυχώς αυτή είναι  η πραγματικότητα"...

Έφυγα με τα νεύρα μου τεντωμένα...Ήθελα να του πω πιο πολλά, αλλά κρατήθηκα για να βγάλω το οκτάωρο...

Αναρωτήθηκα απλώς ότι οι σημερινοί τριαντάρηδες δεν θα μεγαλώσουν ποτέ;
Κι όταν μεγαλώσουν θα τους πετάνε στον κάλαθο των αχρήστων, άσχετα αν η πείρα τους κι η ωριμότητα της ηλικίας θα τους ωθεί να λειτουργούν πιο συνειδητά;
"Καιάδας" με λίγα λόγια;

Κι εδώ θα παραθέσω ένα ρητό της γιαγιάς μου...

"Εκεί που ήσουν ήμουνα, κι εδώ που είμαι θα έρθεις..."
Kι όταν έρθεις, κι εσύ στον Καιάδα; 

Ελπίζοντας στις δικές σας απαντήσεις γιατί εγώ έχω μείνει με την απορία...

Κοινοποίηση στο Facebook

ON LOVE - GIBRAN KAHLIL GIBRAN (the Prophet)

Όταν η αγάπη σε καλεί,

ακολούθησε την.

Μ`όλο που τα μονοπάτια της

είναι τραχιά και απότομα.

Κι όταν τα φτερά της σ`αγκαλιάσουν,

ΠΑΡΑΔΩΣΟΥ, μ`όλο που το σπαθί

που είναι κρυμμένο στις φτερούγες της,

μπορεί να σε πληγώσει.

Η αγάπη δεν δίνει τίποτα

παρά μόνο τον εαυτό της,

και δεν παίρνει τίποτα,

παρά μόνο από τον εαυτό της.

Η αγάπη δεν κατέχει,

κι ούτε μπορεί να κατέχεται

γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.

Όταν αγαπάς δεν θάπρεπε να λες,

"Ο Θεός είναι μέσα στην καρδιά μου"

αλλά μάλλον

"Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά

του Θεού"

Κοινοποίηση στο Facebook

Το χειρότερο αμάρτημα της φυλής μας, "Γιατί εσύ κι όχι εγώ".

Το χειρότερο αμάρτημα της φυλής μας.
Διαβάστε μια τούρκικη ιστορία που την αναφέρει ο Νίκος Καζαντζάκης.
" Όταν ο Αλλάχ έφτιαξε τον κόσμο έφτιαξε από κάθε εθνικότητα έναν άνθρωπο και τους έβαλε σε ένα ταψί. Τον Τούρκο τον έφτιαξε από τα καλύτερα υλικά βούτυρο, μέλι και γάλα ενώ τον Έλληνα τον έφτιαξε από τα χειρότερα σκατά, ακαθαρσίες κλπ, βρομιές.
Αφού αναπαυόταν μετά το φτιάξιμο του κόσμου και των ανθρώπων, πήρε δυσάρεστο μήνυμα από τους αγγέλους του. "Αλλάχ συμφορά."
 Ο Έλληνας στο ταψί τους ξεπάστρεψε όλους, πάει κι ο Τούρκος, πάει κι ο Εγγλέζος, πάει κι ο Εβραίος. Έπεσε ο μεγάλος πάνσοφος Αλλάχ σε σκέψη μεγάλη και ιδέες δεν του κατέβαιναν.
Καλεί συμβούλιο σοφών και αγίων και τότε ύστερα από πολλή σκέψη, αποφάσισε να ξαναφτιάξει τους ανθρώπους έναν από κάθε φύλο και εθνικότητα, αλλά δύο Έλληνες. Πράγματι η ιδέα πέτυχε. Από τότε οι Έλληνες τρώγονται μεταξύ τους και έχουν αφήσει του άλλους σε ειρήνη και ηρεμία. " Πηγή: http://www.livepedia.gr/

Λυπάμαι που έφτασα στο σημείο να κάνω ανάρτηση αυτή την ιστορία αλλά δυστυχώς κάποιο γεγονός τώρα τελευταία με αναγκάζει να το κάνω, κι "ο νοών νοείτω..."
Κι επειδή μ`αρέσει να εκφράζω την γνώμη μου, χωρίς φόβο και πάθος και με το ρίσκο να γίνω σε κάποιους δυσάρεστη, εξηγώ το γιατί αυτής της ανάρτησης.

Πρiν από κάποιες μέρες και συγκεκριμένα στις 3/11 στην ανάρτηση των http://enomenoiblogers.blogspot.com/2009/11/blog-post_630.html με θέμα:
Εκπομπή Φυντανίδη: Η επέλαση του Ίντερνετ, τα Μπλόγκς και το μέλλον των εφημερίδων -ΒΙΝΤΕΟ
μ`ενόχλησαν  πολύ κάποια πράγματα  που διάβασα...

Γιατί βρε παιδιά τόσο πολύ ενοχλεί αν κάποιοι άνθρωποι, όπως και να λέγονται, όποιοι κι αν είναι εμφανίστηκαν στην τηλεόραση κι είπαν τις απόψεις τους; Και πολύ περισσότερο, όταν αυτοί οι άνθρωποι έχουν προσφέρει στον χώρο του ίντερνετ.
Ας μην ξεχνάμε ότι αν είμαστε ενωμένοι 40,000 μπλοκεράδες κάτω από την ομπρέλα του sync, αυτό οφείλεται στην προσπάθεια  ενός ανθρώπου...! 
Ας ρίξουμε λοιπόν λίγο τους τόνους  κι ας παραμένουμε ενωμένοι κι ας μην ψάχνουμε ψύλους στ' άχυρα...εκτός κι αν μας ενοχλεί που αντί για τον συγκεκριμένο δεν πήγαν κάποιοι από μάς...τους απλούς μπλοκεράδες...
Άρα εδώ να υποθέσω ότι το χρήμα πολλοί εμίσησαν την δόξα ουδείς...
Μα όταν ξεκινήσαμε τα blog ο κάθε ένας από μας το έκανε με ανιδιοτελείς σκοπούς...Για το κέφι μας και την τρέλα που κουβαλάμε στο κεφάλι μας...Τώρα αν προκύψει κάτι άλλο στο μέλλον καλώς να ορίσει...Και μακάρι να έχει και οικονομικό αντίκρυσμα η προσπάθεια μας γιατί όχι...
Μακάρι κάποιοι από μας να βρουν τον δρόμο τους μέσα από αυτό τον χώρο...
Επιτέλους ας πάψουμε να μιζεριάζουμε κάθε καλή προσπάθεια κι ας ενωθούμε, για να μην ηττηθούμε στο τέλος...
Και για να γίνω πιο κατανοητή, όλα τα παραπάνω με ψιλοπείραξαν.
Αυτό που με πείραξε πιο πολύ απ΄όλα ήταν ένα συγκεκριμένο σχόλιο του φίλου μου του Άνεμου...
Αναφερόταν σε κάποια blog που είναι μαϊμού...όπως και κάποια άλλα που έχουν πολύ καλό αριθμό κατάταξης, ενώ οι συγγραφείς τους δεν υπάρχουν πια, κι απλά είναι ξεχασμένα στ`αγαπημένα κάποιων άλλων blog...Λυπάμαι ειλικρινά που θα με βρεις απέναντί σου φίλε μου...
Κι επειδή αναφερόσουν σ`ένα συγκεκριμένο blog  που η συγγραφέας του δεν υπάρχει  πια στην ζωή,
( amalia kalyvinou),   καλό θα ήταν να βλέπαμε πιο βαθιά το θέμα...
Δεν πιστεύω ειλικρινά ότι το συγκεκριμένο blog  είναι απλά ξεχασμένο.
Είναι εκεί για να μας θυμίζει, για να μου θυμίζει την δική μου/μας  πραγματικότητα, στην Ελλάδα του σήμερα...
Είναι εκεί για να μου/μας  θυμίζει ότι το δράμα το δικό της κι ο αγώνας της είναι το δικό μου/σου δράμα η δική μου/σου προσπάθεια απέναντι στο υδροκέφαλο τέρας της Υγείας και της Πρόνοιας στην Ελλάδα.
Είναι εκεί για να με-μας στηλώνει στα πόδια μου/μας  όταν γονατίζω.με   και να θυμάμαι/σαι,  ότι εκείνη μ'όλα αυτά που περνούσε αγωνιζόταν με όση δύναμη μπορούσε...


Μπορώ λοιπόν κι εγώ, μπορούμε, λοιπόν, όλοι μας...Ενωμένοι κι όχι διαιρεμένοι....και ποτέ ξεχασμένοι...!!!!




Κοινοποίηση στο Facebook

Το πηγάδι με τις ευχές...!!!

Το γέλιο ομορφαίνει και αναζωογονεί την ψυχή μας...

Κοινοποίηση στο Facebook

Το φόρεμα του έρωτα...!!!

Κοινοποίηση στο Facebook

Άκου λοιπόν...

Άκου λοιπόν δεν είμαι εγώ μια γυναίκα που θέλει φιλιά δανεικά

εγώ έχω φύγει απ` την ζεστασιά μου στα 17

πολλές φορές τα όνειρά μου την νύχτα πήραν φωτιά....Άκου λοιπόν...

Εγώ πληρώνω τα νοίκια στα λάθη και  τις ενοχές,

έχω τρομάξει να βρω την ψυχή μου μες στις  διαδρομές.....

Άκου λοιπόν....

Κοινοποίηση στο Facebook