Blogging μια αγάπη που κρατάει χρόνια...

Περίπου ένα χρόνο χάζευα και άφηνα σχόλια στα blog άλλων. Τελικά τον Μαίο του 2008
αποφάσισα να κάνω κάτι δικό μου μετά από μια

Η απουσία μου και σιωπή...

Έχω πολύ καιρό να γράψω σ' αυτόν τον @χώρο...
Σήμερα αποφάσισα να αναλύσω και να ψάξω μέσα μου να βρω τους λόγους.
Μέχρι τώρα ήταν μια διέξοδος για μένα να γράφω και να μοιράζομαι τα αισθήματα και

Τα Μυστικά περάσματα μιας μάγκισσας

Εγώ γι αλλού ξεκίνησα κι αλλού η ζωή με πάει.
Άλλη ανάρτηση είχα στο μυαλό μου να κάνω, άλλη τελικά μου βγήκε.
Έτσι είμαι εγώ. Αυθόρμητη και παρορμητική. Αφήνομαι στα ψυχικά μου ακούσματα και τ`ακολουθώ κατά πόδας. Στο τέλος θα σκουντουφλήσω και θα φάω τα μούτρα μου. Κι άντε μετά να σιδερώσεις τον πλισέ (πρόσωπο) από το πέσιμο. Μην μου δίνεται σημασία πλάκα πάλι κάνω.

Ο μικρός αρρώστησε...

Πρώτα να ξεκαθαρίσω ότι  παιδιά δε έχω.
Ο μικρός για τον οποίο μιλάω είναι το κομπιουτεράκι μου.

Το πήγα πάλι στον "γιατρό" και θα χρειαστεί μια ολόκληρη μέρα που για 'μένα φαίνεται αιώνας...
Δεν έχω τα εργαλεία μου και αισθάνομαι κουλή, κουφή

Μικρό ηλεκτρονικό

Χρειάζομαι σήμερα μια φιλική αγκαλιά.

Κι εσύ το ίδιο.
Ας αγκαλιάσουμε τις οθόνες μας

To be με email or not to be... τρομάρα στα μπατζάκια τους

Κάπου, κάποιος, κάποτε είπε την σοφή φράση «to be or not to be.»

Και μην με ρωτήσετε ποιος το είπε, γιατί σε μια ξανθιά δεν κάνουν ποτέ άπρεπες ερωτήσεις, που

"Το θολό τοπίο..."

Μνήμες μια γυναίκας...

.

Ζούσαν καλά και αρμονικά, ήσυχα και γαλήνια.

Το μόνο που τους χώριζε ήταν η απόσταση που όταν μηδένιζε χάνονταν, στην αγκαλιά ο ένας του άλλου...

Ζούσαν τις δικές τους στιγμές, που τους αναζωογονούσαν, τους ηρεμούσαν, τους γαλήνευαν και τους έδιναν δύναμη για τις στιγμές 'της απόστασης' και του κενού.

Ένα κενό που προσπαθούσαν να  καλύψουν φτωχές κουβέντες από το τηλέφωνο.

Ο καιρός περνούσε, η ζωή κυλούσε και όλο αυτό είχε γίνει ένας αέναος κύκλος...
Σταδιακά ο χρόνος στένεψε, τα κενά μίκρυναν, οι κουβέντες χρεοκόπησαν  και η απόσταση κούρασε.

Πήραν την μεγάλη απόφαση...
Αγόρασαν την 'φωλιά' τους και αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους.
Ένα άπιαστο όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα, το τηλέφωνο θα σταματούσε να είναι πρωταγωνιστής, oι αγκαλιές θα είχαν την τιμητική τους και το μπαλκόνι  θα αποκτούσε έναν ακόμη θαμώνα. Η 'φωλιά' ετοιμάστηκε με φροντίδα και αγάπη. Δεν χρειαζόταν πολλά...μόνο τα απαραίτητα για να φιλοξενήσει μια μεγάλη αγάπη. Και μόνο η ιδέα τους έκανε να νοιώθουν σαν να ήταν η πρώτη φορά που συναντήθηκαν, σαν να γύριζαν σελίδα, σαν να τους περίμενε το άγνωστο, σαν να ετοιμάζονταν για ταξίδι που θα έκανα αυτή την φορά μαζί.

Εκείνη εγκαταστάθηκε και βάλθηκε να συγυρίζει και να  τακτοποιεί γεμάτη χαρά και σχέδια.
Εκείνος έπρεπε να κάνει ένα τελευταίο ταξίδι που δεν σκεφτόταν, δεν τον απασχολούσε. Τώρα είχε λιμάνι να επιστρέψει.

Εκείνο το Σαββατόβραδο δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι.
Της έφταιγε το στρώμα, τα ρούχα, τα σεντόνια...
Της έφταιγε το σπίτι, ο αέρας, η ζέστη...
Το ξημέρωμα την βρήκε στο μπαλκόνι.
'ΟΧΙ όπως άλλες φορές να αγναντεύει το πέλαγος και να τον σκέφτεται...
Την βρήκε με τα μάτια καρφωμένα στο ρολόι και στο τηλέφωνο...
Το ένα αργοχτυπούσε και το άλλο δεν χτυπούσε, είχε βουβαθεί...
Δεν ήξερε τι να σκεφτεί, δεν ήθελε να σκεφτεί... απλά τα κοιτούσε...
Έφτασε Κυριακή μεσημέρι και το τηλέφωνο, επιτέλους, χτύπησε...
η γη χάθηκε, η καρδιά σταμάτησε, το ρολόι δεν χτυπούσε πια, ο κόσμος σκοτείνιασε,
το τοπίο θόλωσε....

και ο @χώρος αυτός γεννήθηκε...

40 μέρες...

Μόλις σήμερα...

μπόρεσα να ξαναμπώ στο @χώρο...

συμπληρώθηκαν 40 μέρες,

• χωρίς πληκτρολόγιο και ποντίκι,
• χωρίς @χρώμα,
• χωρίς @επικοινωνία,
• χωρίς @εικόνες,
• χωρίς γράψιμο,
• χωρίς σκέψεις για απαντήσεις, για άρθρα, για συνθέσεις εικόνων,
• χωρίς απογοήτευση για απουσία έμπνευσης,
• χωρίς "φρέσκα νέα",
• χωρίς πλημμύρα πληροφοριών,
• χωρίς νούμερα που πρέπει να αυξάνουν ή να μειώνονται,
• χωρίς το ρολόι να τρέχει,
• χωρίς αγωνία για απαντήσεις που δεν έρχονται,
• χωρίς αγκυλώσεις ώμου και χεριού,
• χωρίς νεύρα για διακοπή της σύνδεσης,
• χωρίς δουλειά,
• χωρίς....

αλλά

• με αναμονή για επανασύνδεση που με εκνεύρισε,
• με περισσότερο διάβασμα και περισυλλογή που μου έλειπε,
• με περιπάτους και κουβεντούλα που είχα καιρό να κάνω,
• με επικοινωνία με αυτούς που πραγματικά ήθελα και με ήθελαν,
• με παρατήρηση της φύσης που με ηρέμησε,
• με βόλτα στην θάλασσα με φεγγαράδα που με γλύκανε,
• με βαρκάδες και μεζέδες και ούζα που με απογείωσαν,
• με μαγειρέματα που είχα ξεχάσει,
• πραγματική παρέα με αγαπημένους που νοσταλγούσα,
• με ταξινομήσεις που εκκρεμούσαν,
• με επισκέψεις που αμελούσα,
• με αγκαλιές και φιλιά που είχα ανάγκη,
• με σωματική κούραση που μου χάρισε καλόν ύπνο τα βράδια,
• με πραγματική απραξία που με έκανε να ψάξω μέσα μου,
• με γράψιμο σε φίλους που δεν έχουν "@",
• με απίστευτη κατανόηση από τους πελάτες/φίλους που ενθάρρυνε,
• με...

είχα αποφασίσει...

• να ακολουθώ πρόγραμμα αφιέρωσης ορισμένων ωρών για "@",
• να ασχολούμαι μια φορά την ημέρα με τα email μου,
• να αφιερώνω τουλάχιστον την μισή μέρα με δραστηριότητες εκτός "@",
• να κάνω κατάλογο τι πρέπει να κάνω στο "@" και όχι να μπαίνω αόριστα,

θα μπορέσω να τα τηρήσω;... 

είναι σκέτη απόλαυση να μπαίνεις σ' αυτόν τον @χώρο...

πολύ φοβάμαι πως "ΟΧΙ"...

ουφ, τα είπα και ξαλάφρωσα...

Διάλογος ιντερνετικού ζευγαριού, μέσω skype.

 Οι ζέστες σφίξανε, και ο καιρός θυμίζει κάτι μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού. Και σκέφτεσαι να βάλω τον ανεμιστήρα, (γιατί ούτε λόγος για κλιματιστικό, μια και  διάγουμε τον καιρό των ισχνών αγελάδων), ή να ανέβω στο πατάρι να κατεβάσω την πικέ κουβέρτα, απομεινάρι της πάλαι ποτέ προίκας μου;

Έτσι λοιπόν και το εν λόγω ζευγάρι των bloggers, προσπαθούν να είναι όσο πιο κοντά μπορούν ο ένας  με τον άλλον  μέσω skype, μια και οι συναντήσεις τους λόγω ΔΝΤ, ακολουθούν τις εντολές των περικοπών, για να πηγαίνουν ασορτί με τους μισθούς και τις συντάξεις. Κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα, είναι ψευδαίσθηση.

Εκείνη:Θέλω ένα πρόγραμμα για το κομπιούτερ μου.

Εκείνος: Έχω αγιασμό. Θέλεις;

Εκείνη: Έλα πες μου κάποιο πρόγραμμα.

Εκείνος: Τα πάντα όλα και μπρίκια κολλάμε.

Εκείνη: Φτιάχνω ένα slide με τις φωτογραφίες μας. Τι μουσική να βάλω;

Εκείνος: Βάλε το «Βρέχει  φωτιά στην στράτα μου».

Εκείνη: Γελάει με το αστείο του.!

Εκείνος: «Γέλα μωρό μου γέλα... είναι η ζωή μια τρέλα». Θα το βρω και θα το βάλω στο προφίλ σου στο φάτσαμπουκ.

Εκείνη: Τώρα τελειώνω.

Εκείνος: Εσύ όλο τελειώνεις. Μας έχεις τελειώσει γενικώς.

Εκείνη: Καταγράφω  ότι λες να το κάνω κείμενο.

Εκείνος: Έλεος ότι λέω να το κάνεις κείμενο... θα το βουλώσω πια να μην μιλάω.

Εκείνη προσηλωμένη στον ανοιχτό browser κοιτάει σαν αποχαυνωμένη, κάποια sites. Εκείνος την παρακολουθεί μέσα από την κάμερα, και μονολογεί: «Νά 'μουνα στο κομπιούτερ σου browser αναμμένος, να με κοιτάς επίμονα και νά 'μουνα τελειωμένος.» (θυμίζοντας της το παλιό τραγουδάκι «να 'μουνα στο φουστάνι σου κουμπί μαλαματένιο...»)

Εκείνη: Αμάν το βρήκα.

Εκείνος: Ποιο:

Εκείνη: Από τα τρία το μακρύτερο. Πήρα φόρα τώρα, κι  όταν παίρνω φόρα, να η κατηφόρα.

Εκείνος:«Εσένα που αγκάλιαζα  πριν λίγο, εσένα π`αγαπώ τόσο πολύ, τώρα σε βλέπω μέσα από το τζάμι, μέχρι να έρθει το πρωί»:  (τραγουδούσε παραφράζοντας έτερο παλιό και αγαπημένο τραγούδι).

Εκείνη: Μου αρέσει αυτό που είπες για συνέχισε.

Εκείνος: «Τ`αστέρια από ψηλά, μας βλέπουν σιωπηλά,  στο skype είναι ατέλειωτος ο χρόνος. Αν κλείσεις και μ`αφήσεις θα 'μαι μόνος».
.

Εκείνη εξακολουθεί να ασχολείται με τα ιντερνετικά τερτίπια.Κι εκείνος αγανακτισμένος πια της λέει: Κλείσε βρε μωρό μου επιτέλους τον browser. Θέλω όταν μιλάμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Γιατί να βάζουμε την μοναξιά ανάμεσά μας; Τα site μας ας τα κοιτάξει η μοναξιά μας. Άλλωστε προϊόν της μοναξιάς μας είναι. Ας μην γινόμαστε φανατικοί με την μοναξιά μας. Έλα να ζήσουμε  τις στιγμές μας.!

Οι κομπάρσοι του έρωτα.

Παράξενος τίτλος δανεισμένος από ένα αγαπημένο βιβλίο, ιδανικός όμως για να περιγράψει την σχέση τους. Γνωρίστηκαν εντελώς τυχαία έτσι απλά, κι η σχέση τους είχε κι εξακολουθεί να έχει την ομορφιά που κρύβει η απλότητα. Δύο άνθρωποι από διαφορετικούς  κόσμους,  που όμως από ένα παιχνίδι της μοίρας, βρέθηκαν τόσο κοντά ο ένας στον άλλον.

Εκείνη καινούρια στον  @χώρο, έψαχνε να βρει τα σωστά βήματα, να βαδίσει το άγνωστο μονοπάτι που ανοιγόταν μπροστά της. Εκείνος ήδη φτασμένος, από τις μορφές του χώρου. Πήρε το χέρι της τρυφερά στο δικό του και την οδήγησε. Την συμβούλευε, την προστάτευε, και της συγχωρούσε τα λάθη και τα πάθη της. Κι εκείνη σαν το μικρό παιδί απολάμβανε την παρουσία του, κι έτρεχε να κρυφτεί στην σκιά του, κάθε φορά που κάτι την ενοχλούσε.
Κι εκείνος πάντα εκεί, να προστατεύει, να συμβουλεύει και να πικραίνεται από την ανωριμότητά της. Και  πάνω απ΄όλα να συγχωρεί, ότι καμιά φορά δεν συγχωρείται. Τελικά την συνάρπασε τόσο πολύ  η προσωπικότητά του, που άρχισε να αισθάνεται έναν πλατωνικό έρωτα για εκείνον. Κι εκείνος της τον ανταπόδωσε με πράξεις. Δίπλα της πάντα, ακόμη κι όταν εκείνη  τον "ξεχνούσε".

Αχ ο έρωτας. "Θέλω να με φτάσεις", σου λέει, "κι αν δεν μπορείς προσπέρασέ με". Η ψυχή του δεμένη στην δική της ψυχή, τα όλα τους δουλεμένα μαζί, απλωμένα στα βλέμματα, υπέροχα. Ένιωθε να τρέμει από χαρά κάθε φορά που τον άκουγε. Κι ο καιρός περνούσε μέσα στην αυταπάτη της, στην παραχάραξη των ονείρων της. Άρχισε να παλεύει στο κενό της απουσίας του, κι η θλίψη παρέμενε η πιο αναπάντητη απορία. Να πέφτουν τα ερωτήματα βροχή, βροντές- βλήματα πάνω στην ψυχή της. Πάντα εύστοχα.
Λένε πώς μόνο ο ερωτευμένος αστοχεί. Πετάει τα βέλη του και του τελειώνουν. Άστοχες όλες οι θλιβερές βολές. Γιατί μόνο ο ερωτευμένος δεν ξέρει σημάδι. Βάζει στόχο την καρδιά και πετυχαίνει παραπέρα. Βάζει στόχο το μυαλό και πετυχαίνει τον αέρα.

Μόνο που ένα βέλος πέτυχε κάποια στιγμή το μυαλό της, κι αποφάσισε ν`απομακρυνθεί από την ζωή του...έτσι απλά όπως μπήκε. Κι από κομπάρσος του έρωτα να γίνει η "πρωταγωνίστρια" .
Έρχονται φορές που η θύμησή του την πονάει. Έρχονται στιγμές που  δεν μπορεί να συγκριθεί το τότε με το τώρα.Αυτό που ζει σήμερα μ`έναν άλλον  πρωταγωνιστή  στην ζωή της. Έρχονται στιγμές  όμως που νιώθει τόσο έντονα την παρουσία του, κι ας μην μιλάνε πια όπως παλιά. Που νιώθει  έντονα την σκιά του να την προστατεύει όπως τότε...έρχονται στιγμές που δεν ζητάει πιο πολλά γιατί  το λίγο για εκείνη  είναι αρκετό.

Την τρέλα μου μέσα!!!

Καθηλωμένη μπροστά στο κομπιούτερ, προσπαθώ  με δυσκολία να βρω ένα θέμα, που θα μου δώσει την έμπνευση να γράψω δυο λέξεις, που θα μοιάζουν με κείμενο. Κι αντί γι` αυτό, μου βγαίνει ένα παραλήρημα χωρίς ειρμό. Δεν έχει αρχή, ούτε τέλος, άτακτο όπως  οι σκέψεις μου.
Η πολιτική δεν με συγκινεί πια. Πόσο να σαρκάσω, και  πόσο να διακωμωδήσω πια τα χάλια μας. Κάμποσα  είναι  και έπονται πολύ περισσότερα. Άλλωστε όσα και να σούρω, μήπως θα αλλάξει κάτι;

Εγώ ξέρω ότι ζω την δική μου καθημερινότητα, με την αβεβαιότητα του αύριο να κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι μου.
Τρέχω κάθε μέρα, μήπως και λύσω το πρόβλημα της ανεργίας που με ταλαιπωρεί  εδώ και κάτι μήνες. Έχω λιώσει στην αγωνία και στις ελπίδες χωρίς αντίκρυσμα.
Κι έρχονται πραγματικά στιγμές, που μου έρχεται να ουρλιάξω, ή να περάσω στην αντίπερα όχθη που λέγεται κατάθλιψη. Έμαθα όμως ότι τίποτα στην ζωή  δεν κερδίζεται με το να παραδίνεις τα όπλα. Πιάνομαι από την ελπίδα μου, από τα λίγα ψήγματα αισιοδοξίας που μου έχουν μείνει και προχωρώ, κι όπου με βγάλει.

Κι ενώ έχω όλα αυτά τα σοβαρά προβλήματα επιβίωσης,  κάποια στιγμή εχθές έπιασα τον εαυτό μου, να συναγωνίζεται  τον   άνθρωπό  μου  που είναι blogger, σχετικά με τις αναρτήσεις, στα μπλόκ μας. Αλλοτρίωσης  το ανάγνωσμα πρόσχωμεν δηλαδή;  Πάει, το καβάλησα  το καλάμι. Έχω  ξεφύγει εντελώς. Είπαμε να είμαστε bloggers  αλλά  να μην τρελαθούμε κιόλας. Να μην  μεταφέρουμε  και στην προσωπική μας ζωή την τρέλα που μας διακατέχει,  γιατί είναι  και λίγο ψυχοφθόρο. Κι αν μείνει μία και δύο μέρες το μπλοκ μου χωρίς ανάρτηση τι έγινε; Θα χάσει η Βενετιά το βελόνι της;

Άλλωστε, αυτούς τους χώρους τους φτιάξαμε  για να καλύψουμε πολλές φορές την μοναχικότητά μας. Κι επειδή όλη μου την ζωή μια δεύτερη κρυφή ζωή (της blogger) μ`ακολουθούσε, λέω αυτή την δεύτερη  κρυφή ζωή, να την βάλω για λίγο στην άκρη, και να γευτώ αυτή που ξεδιπλώνεται μπροστά μου,  και να την ζήσω μαζί με τον σύντροφό μου σε όλη της την ένταση.
Γι` αυτό ζητώ συγγνώμη σε όλους εσάς,  που  πιστά δίνετε το παρόν σας στο δικό μου @χωρο, αν για μία- δύο μέρες, βλέπεται την ίδια ανάρτηση.
Καλοκαιράκι γαρ, ας το ζήσουμε και λίγο, με απλά πράγματα, που ομορφαίνουν όμως την ζωή.

Αφιερωμένο σε όλους εμάς που πάντα θα μας ακολουθεί η μικρή θάλασσα της  δημιουργίας, φθάνοντας πολλές φορές και στα άκρα... να ξεχνάμε ότι τελικά εκεί έξω η Ζωή μας περιμένει να την απολαύσουμε.

Όλη μου τη ζωή, κρυβόμουνα γιατί
το 'θελα μα φοβόμουνα να φύγω.
Κάποτε αγάπη έλεγα αυτή την ενοχή
μα τώρα μ' εκδικείται λίγο-λίγο.

Όλη μου τη ζωή μού 'βγαινε η ψυχή
κάτι να θυμηθώ, κάτι ν' αρχίσω.
Να 'ναι καλοί οι φίλοι κι οι λογαριασμοί
και να μη χρειαστεί να τα σκαλίσω,
κάτι να θυμηθώ κάτι ν' αρχίσω.

Μου 'μάθαν να μισώ, ν' αρκούμαι στο μισό
να χάνω, να κερδίζω, να ποντάρω.
Να παίρνω διαταγές, να σπάω επιταγές,
σε κάθε ευκαιρία να κορνάρω.

Να σφίγγω τα λουριά, με τόση μαστοριά,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι,
να κλείνω τα παντζούρια και μόνη συντροφιά,
να σφίγγω πιο πολύ το μαξιλάρι,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι.

Όλη μου τη ζωή, μια δεύτερη κρυφή,
αγέννητη η ζωή μ' ακολουθούσε.
Δεν κοίταζε στα μάτια, δεν ήταν φορτική,
δε μίλαγε μα όλα τα ζητούσε,
μια θάλασσα μικρή μ' ακολουθούσε.

ΝΤΡΙΝΝΝ!: Ο.... «ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ» ΤΩΝ BLOGGERS!

Πάντα αναρωτιόμουν σαν παρδάλω που είμαι, «Γιατί όταν λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει;» «Γιατί όταν ακούω τον κόκορα του γείτονα να κακαρίζει, ακόμη είναι νύχτα;»
 Ρε μπας, και έφαγε βαριά και τον πείραξε το καλαμπόκι και έχασε το μέτρημα της ώρας;
 Ή μήπως τον σκούντηξε καμιά κότα και του έκοψε τον ύπνο;
 Το σίγουρο είναι ότι χάνω το δικό μου ύπνο, και δεν προλαβαίνω να δω happy end στα όνειρά μου!
 Γιατί το ίδιο το παθαίνω όταν περιδιαβαίνω στα blogs;
 Πολλούς κοκόρους ακούω να κακαρίζουν για να ξυπνήσω, αλλά το ξημέρωμα αργεί να φανεί!
 Πολύ μαυρίλα πλάκωσε και πάλι χάνω την ελπίδα μου!
 Μήπως να χάλασε το ξυπνητήρι μου και δεν το ακούω;
 Τουλάχιστον ένα δυνατό ΝΤΡΙΝΝΝ το άκουσα σαν πήγα και από το στέκι του Apokalipsis 999  και θέλω να το μοιραστώ εδώ στο Θολό Τοπίο, να προβληματιστούμε και λίγο!
Θα ήθελα απλά να προσθέσω ότι αξίζει τον κόπο ν`αφιερώσετε λίγο από τον χρόνο σας να το διαβάσετε προσεκτικά,κι ας είναι λίγο μεγάλο το κείμενο.
Ίσως βρούμε και την αιτία  να μην παραμείνουμε απλά "τα ποντίκια που βρυχώνται".

Για να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ανακαλύψεις την αιτία του, λέει η συνήθης πρακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε όταν προσπαθούμε να διορθώσουμε κάποιο πρόβλημα. Βρίσκοντας την αιτία του, ψάχνουμε τον τρόπο και τη μέθοδο που θα επιφέρει την τελική διόρθωση. Πρωτίστως όμως, πρέπει να αντιληφθούμε την ύπαρξη του προβλήματος! Συχνά πυκνά λοιπόν, τώρα τελευταία, δεν είναι λίγοι οι bloggers που ορμώμενοι από την κρίση του πολιτικού μας συστήματος επιδίδονται σε μία πρακτική του να υποδεικνύουν το πρόβλημα και να μας καλούν (τους απανταχού αναγνώστες) σε μία διαρκή αφύπνιση! Λες και το αγνοούμε εντελώς!

Πίσω από την κρίση του πολιτικού μας συστήματος, ωστόσο, κάτι που οι περισσότεροι bloggers «ξεχνάνε» να πουν, βρίσκεται η βαθιά κρίση των αξιών μας, λόγω της μετατροπής της κοινωνίας μας σε ένα κακέκτυπο ενός καπιταλιστικού κοινωνικού μοντέλου της «προοδευμένης» εσπερίας που έχει ήδη ξωκοίλει! Παραταύτα, εμμένουν πολλοί, να εστιάζουν κοντόφθαλμα μόνο στην πολιτική κρίση, τα δεινά που περνάει η πολύπαθη Ελλάδα! Και ως νέοι... «Διαφωτιστές» μέσα από βαρύγδουπα λεκτικά σχήματα και κοινότυπους βερμπαλισμούς, προσπαθούν να... επιφέρουν την αφύπνιση του γένους!

Σαν να κοιμάται όλος ο Ελληνικός λαός, και οι μόνοι που παραμένουν ξυπνητοί είναι οι... bloggers που σαν «άγρυπνοι» φρουροί μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου! Σαν ένα ξυπνητήρι, τα blogs που καταγράφουν τον... βαθύ ύπνο μας, προσπαθούν να ωθήσουν στην εθνική μας έγερση! Τι φοβερή υπέρ... προσπάθεια! Και τι... πρωτοποριακός αντιστασιακός αγώνας! Διά της καταγραφής και δημοσίευσης της λαϊκής οργής που πρέπει να έχουμε, δίνουν διαδυκτιακώς «επικές μάχες»! Εκ του ασφαλούς δηλαδή!

Πουθενά, δεν έχω δει εκτός των προτροπών για καθολικά ξυπνητούρια, το πως θα πρέπει να επανακτήσουμε το εθνικό μας γόητρο και το πως θα λύσουμε την κρίση των αξιών μας εξ ου πηγάζει και η πολιτική κρίση. Πουθενά δεν μας λένε οι «Διαφωτιστές» bloggers μας, έναν εφικτό τρόπο για να επανέλθουμε από αυτό το οδυνηρό ξεστράτισμα. Κάποιοι, ελάχιστοι, νοσταλγούν «λύσεις» που αντιστρατεύονται τη Δημοκρατία, αλλά δεν τολμούν ανοιχτά να το πουν, παρά έμμεσα. Το γεγονός είναι, πως όλοι περιέργως δεν έχουν να προτείνουν τίποτα εφαρμόσιμο και περιορίζονται στο να καλούν σε αφύπνιση! Απλά δηλαδή στο να κάνουν... ντρινννν, όπως το ξυπνητήρι!

Σαν «κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες», που έλεγε ο Καρυωτάκης, οι bloggers, μέσα από την απλή καταγραφή και εκτόνωση της οργής τους για να εν Ελλάδι τεκταινόμενα, στην ουσία καταντούν σαν «κάτι ξεχαρβαλωμένα ξυπνητήρια» που συνεχίζουν να χτυπούν παρότι ο κάτοχος τους έχει ήδη ξυπνήσει... Και αντί πια να καταλάβουν πως ο κόσμος δεν κοιμάται πλέον, συνεχίζουν το χαβά τους, σαν «το ποντίκι που βρυχάται» (θυμίζοντας μου την παλιά καλή κωμωδία με τον Π. Σέλερς)!

Διαφωτισμός με λαϊκισμούς και βερμπαλισμούς, δεν μπορεί να γίνει, οπότε ούτε και ούσα αφύπνιση μπορεί να προκαλέσει. Απλά εκτονώνει! Τη δυσαρέσκεια, την οργή, την απέχθεια. Στον αντίποδα όμως, καταγράφει την ανικανότητα αντίδρασης! Όπως έχω ξαναγράψει, το διαδύκτιο έγινε ο κυματοβραχίονας που εκτονώνει τη λαϊκή αγανάκτηση, κάτι που βολεύει το διαβρωμένο πολιτικό μας σύστημα. Από τη στιγμή που κανείς δεν μας λέει το πως και το τι να πράξουμε, όχι για να ξυπνήσουμε μόνο, (που ήδη έχουμε ανοίξει τουλάχιστον τα μάτια) τότε δεν κάνει τίποτα άλλο από το να δουλεύει για το πολιτικό σύστημα! Εγκλωβίζοντας τη σκέψη μόνο στο... ξύπνημα!

Άντε και ξυπνήσαμε, (που είμαστε δηλ. ξυπνητοί αλλά οι bloggers το αγνοούν, μάλλον ένεκα του δικού τους ύπνου!) τι έπεται μετά; Να κατέβουμε στους δρόμους; Να κάνουμε τι; «Επανάσταση» του προλεταριάτου, μήπως; Και αν ναι, πως; Ερωτήματα που θα παραμένουν αναπάντητα, αφού οι «Διαφωτιστές» μας, μετά τις χιλιοειπωμένες αφυπνιστικές τους υποδείξεις, αποσύρονται προς ξεκούραση και δεν δύνανται πλέον να... ασχοληθούν! Αφού λοιπόν «σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει» έτσι και ο bloggerίστικος αγώνας περί αφύπνισης, δεν πρόκειται να επιφέρει σοβαρές αλλαγές στα πράγματα. Αυτό που χρειάζεται από τους bloggers αλλά και όλους μας, δεν είναι οι φωνές (χορτάσαμε πια από δαύτες και εγκλωβιστήκαμε σε αυτές και μόνον) αλλά το προσωπικό μας παράδειγμα. Αντί για υποδείξεις αφύπνισης να παρουσιάσουν το τι άρχισαν ήδη να πράττουν (αν πράττουν...). Κι ας έχει κόστος την «ανωνυμία» τους, που μόνο ανωνυμία δεν υπάρχει στο διαδύκτιο. Ειδάλλως θα καταντήσουν βαρετοί και ανούσιοι. Που ήδη έχουν αρχίσει να καταντούν...

πηγή:Αpokalipsis999

Όταν πέφτουν οι μάσκες της δήθεν @δημοκρατίας.!!!

Σήμερα λέω να μην σας κουράσω με δικές μου αμπελοφιλοσοφίες.Απλά θα σας βάλω ένα κουίζ.
Κι όποιος απαντήσει σωστά στα σχόλια θα πει ότι είναι σκεπτόμενο άτομο κι έχει αντιληφθεί πλήρως το @παιχνίδι  που παίζουν μερικοί, με μόνο όνειρο την αναγνώριση και την παραδοχή του εαυτού τους.
Τα σχόλια ελεύθερα εφ`όσον είναι επώνυμα.
Ας αρχίσουμε λοιπόν.

Ποιοι είναι αυτοί που είναι ενωμένοι με ψήφους 4 στους εκατό.(οι υπόλοιποι απλοί θεατές απλά για να στολίζουν τον χώρο,γιατί αν τολμήσουν να διαφωνήσουν με κάτι μία είναι η ποινή. Καρμανιόλα.
Ποιοι είναι αυτοί που σχολιάζουν αλλά πάντα κατά το ρητόν "Γιάννης πίνει Γιάννης κερνάει".
Ποιοι είναι αυτοί που επαναστατούν εκ του ασφαλούς, αλλά μόλις προτείνεις γενική κινητοποίηση, λουφάζουν στον καναπέ με μόνο όπλο το πληκτρολόγιο.
Ποιοι είναι αυτοί που παντού βλέπουν εχθρούς και συνωμότες, ακόμη και τους ίδιους τους συντάκτες τους.
Ποιοι είναι αυτοί που γράφουν σχόλια σαν ανώνυμοι στο ίδιο τους το μπλοκ, με ύβρεις κατά των συντακτών.
Ποιοι είναι αυτοί που μόλις διαφωνήσεις μαζί τους σε καρατομούν με ψήφους 2 στους εκατό.
Ποιοι είναι αυτοί που ενοχλήθηκαν από τον "Καναπεδάτο Γολγοθά" που έγραψα κι είδαν τον καθρέπτη τους.
Ποιοι είναι αυτοί που νομίζουν ότι θα με φιμώσουν ;
Ποιοι είναι αυτοί που κολλάνε ταμπέλες ρατσιστής, ρατσίστρια στον καθένα που δεν συμφωνεί με κάποια ηλίθια ποιήματα από "πολίτες του κόσμου."

Ποιοι  είναι οι κύριοι που με ελαφριά την καρδία χαρακτηρίζουν αλλά δεν δέχονται να τους χαρακτηρίσεις.
Ποιοι ή ποιες  ξεκατινιάζονται και κλειδώνουν τα σχόλια για να μην τους αποκαλύψεις
Ποιοι είναι  αυτοί που ονειρεύτηκαν ενότητα αλλά μόνο στον σκοπό που παίζουν αυτοί.
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΔΗΛΩΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΙ ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΗ.
ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΧΩΡΙΟ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΥΛΟΚΟΛΑΚΕΣ.

Γι αυτό  γυρνάω στην αθωότητα την παλιά μου την ταυτότητα.

Η Γιορτή της blogoκιλότας.

Μέρα της γυναίκας και το θολό -που του αρέσει να πρωτοπορεί σε κάποια πράγματα-

σκέφτηκε να τιμήσει αυτή την μέρα παρουσιάζοντας την κιλότα της blogger.

Αυτό το μαγικό βρακάκι λοιπόν έχει όλα τα απαραίτητα  αξεσουάρ που το κάνουν να διαφέρει από το βρακί του άντρα blogger.

Έχει την δαντελίτσα του, το μεταξωτό του ύφασμα (γιατί ,πως να το κάνουμε οι επιδέξιοι κ.λοι θέλουν και μεταξωτά βρακιά) κι αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η σύνδεση με την blogger.

Διότι εδώ η σύνδεση είναι πολλαπλής χρήσεως.

Συνδέει ότι μας ενοχλεί με τον αυτόματο τηλεφωνητή και στερείται κι αναπαραγωγής μηνυμάτων. Επίσης διαθέτει και σινική μελάνι σε πρώτη ζήτηση.

Πιστεύω ότι οι φίλες που θα παρουσιάσω και  χρησιμοποιούν αυτό το βρακί, ότι κάνουν πολύ καλή χρήση των παραπάνω αξεσουάρ που ανέφερα, όπως κι εγώ. Άλλωστε, τι φίλες θα ήταν αν δεν ήξεραν την χρήση τους.

Κι αρχίζω πρώτα με την αφεντομουτσουνάρα μου, αναφέροντας πότε αυτό το βρακί ήρθε

να εφαρμόσει στον δικό μου κ.λο.

Όποιος σοκάρεται μην διαβάσει το παρακάτω.

Ήταν Μάιος του 2009 όταν ένα τυχαίο γεγονός (θάνατος) μ`έστειλε στον αγύριστο κι ακόμη παραπέρα.
Τότε το φιλισκουνάκι μου- Ευτυχία- σκέφτηκε να μου ανοίξει μια σελίδα να καταθέτω την τρέλα μου γιατί όπως πολύ σωστά σκέφτηκε που να την τρέχω τώρα στο τρελάδικο. Θα κοστίσει κι ένα σωρό λεφτά χώρια που μπορεί να τρελάνει και τους γιατρούς και να το κλείσει

το μπουρδέλο...Και τότε θα γεμίσει ο κόσμος τρελούς, που μάλλον είναι πιο γνωστικοί από την Σία.

Βέβαια τότε το βρακί το έβαζα όποτε το θυμόμουν με τις αναλαμπές μου. 

Εφάρμοσε καλά κι έγινε δεύτερο δέρμα από τον Σεπτέμβριο του 2009.

Απο τοτε η μόνη ταυτότητα που έχω πάνω μου είναι της blogger
Όταν θυμάμαι που και που την γυναικα, βγάζω το ένα μπατζάκι μόνο για να το ξαναφοράω γρήγορα να μην μου κρυώσει ο κ.λος.

Τώρα παρουσιάζω τον ηθικό αυτουργό του εγκλήματος που λέγεται "...Θολό...".

Ευτυχία Ζερδέ-Μέξη

Περίπου ένα χρόνο χάζευα και άφηνα σχόλια στα blog άλλων. Τελικά τον Μαίο του 2008 αποφάσισα να κάνω κάτι δικό μου, μετά από μια πολύ όμορφη βαρκάδα που απολαύσαμε με φίλους.

http://mydolphin.blog.com/ με ένα μοναδικό άρθρο, γιατί δεν ξαναπήγαμε βαρκάδα με αυτή την παρέα και ανακάλυψα ότι ο blogger είναι πιο φιλικός.

Πρώτο πειραματόζωο ο άνδρας μου, που ήθελε ένα blog ποικίλης ύλης γύρω από τα αυτοκίνητα...
Σήμερα το έχει καταντήσει εντελώς ποικίλης ύλης...
Μετά έβαλα στα σκαριά ένα χώρο που θα φιλοξενούσε το χόμπι μου για την φωτογραφία Ελληνικών τοπίων.
Και παράλληλα άρχισα να μαζεύω το υλικό των εργασιών μου για την κατασκευή του επαγγελματικού μου blog.
Τότε ήρθε και το γεγονός στην ζωή  της Σίας, και σκέφτηκα να της φτιάξω  τον δικό της χώρο, για ν`αποφύγω τα έξοδα του τρελοκομείου.
Στην αρχή, δειλά ασχολιόνταν για κάποια προϊόντα ομορφιάς με βάση την αλόη.
Αλλά...τρώγοντας ανοίγει η όρεξη...
Αποφάσισε ότι ήθελε ένα χώρο "θολό" (σαν το μυαλό της) για να ξεσπαθώνει, να χαλαρώνει, να γράφει το μακρύ της και το κοντό της...
Ζήταγε, ζήταγε, ζήταγε....έφτιαχνα, έφτιαχνα, έφτιαχνα...γελούσαμε, σπαζοκεφαλιάζαμε, χαιρόμασταν με κάθε επιτυχία.
Το απολάμβανα, με τσίγκλαγε για νέα πράγματα, η φαντασία μου ξεσάλωνε και εκείνη όλο και ήθελε και άλλα....
Μπήκε στην  παρέα και ο AATON -(το σώβρακο της παρέας)- πιο έμπειρος και πιο παλιός...

Κι εκεί το γλυκό έδεσε, μ`ένα σφιχτό σιρόπι των τριών μας.
Αποτέλεσμα...σε λίγο χρονικό διάστημα έγινε αυτό που βλέπετε σήμερα.
Εντάχθηκε το blogging και στην επαγγελματική μου δραστηριότητα με αποτέλεσμα η κιλότα να μπαινοβγαίνει ποοοολύ συχνά....

Καλλιόπη

Το "ξεκίνημα" ήταν απλά κάποιες σκέψεις μου που και  έγραφα σε ανύποπτο χρόνο σε μπλοκ σημειώσεων και ατζέντες... μια απόφαση που πήρα για τη ζωή μου η οποία, εις γνώση μου έφερε τα πάνω κάτω, μια νέα αρχή κι όλα τα συναισθήματα που μου προκάλεσαν όλα αυτά, άρχισαν ασυναίσθητα να γίνονται κείμενα, στιχάκια, σκέψεις, 

Ταυτόχρονα άρχισα να νιώθω έντονα την ανάγκη να εκφραστώ μέσω του γραπτού λόγου.  Λατρεία μεγάλη στο διάβασμα, όπου έβρισκα βιβλίο το ρουφούσα και ζούσα την κάθε εικόνα που μου περιέγραφε σαν να ήμουν εγώ ο ήρωας του. 

Μπαίνοντας στο Internet... ούσα άσχετη, ανίδεη,  όμως τυχερή, πρίν  από ενάμιση χρόνο περίπου γνώρισα διαδικτυακά έναν εξαιρετικό άνθρωπο ο οποίος διατηρούσε μπλογκ.

Άρχισα λοιπόν να διαβάζω το συγκεκριμένο μπλογκ, ενθουσιάστηκα από το στήσιμό του... 

Έτσι ξαφνικά λοιπόν, σαν κάποιο αόρατο χέρι να με έσπρωχνε, παρακάλεσα τον συγκεκριμένο άνθρωπο να διαβάσει κάποια κείμενά μου και να μου πει την άποψή του. Ο Γιάννης Π. Τριανταφύλλου, περί ου ο λόγος,  δέχθηκε να το κάνει. 

Το πρώτο μου κείμενο λοιπόν γράφτηκε τότε, αρχές Μάη 2009, και είχε τίτλο "ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ". Στη συνέχεια ακολούθησε δεύτερο και τρίτο μέχρι που από ένα σημείο και μετά αποφάσισα να "αυτονομηθώ". 

Η Αnasa δημιουργήθηκε τον Μάη του 2009 , με πολύ ψάξιμο για το πως θα είναι το στήσιμο του μπλογκ, το "χρώμα" του, το στίγμα του... Το όνομα ANASA   ήταν το πρώτο που σκέφτηκα και με αντιπροσωπεύει απόλυτα διότι η αγάπη μου για την συγγραφή και την γραφή είναι η δική μου ανάσα και είναι αυτή που μου δίνει ανάσα.
  

Shell-Land

Η κουμπαρούλα μου που την γνώρισα μέσω του blogging,και χαίρομαι πολύ γι αυτό.

Τρελοπιπίτσα κι αυτή σαν και μένα που αντικρύζει τον κόσμο περίπου με την δική μου οπτική ματιά.

Ο παρορμητικός  χαρακτήρας της που είναι επικοινωνιακός την ώθησε ν`ανοίξει την σελίδα της όπου ήταν κι είναι η προσωπική της ψυχοθεραπεία κι η κατάθεση της ψυχής της όπως και για μένα άλλωστε.

Τα υπόλοιπα μπλόκ της που ίσως δινουν το στίγμα της χιουμοριστικής ματιάς της είναι το σουρλουλου, παλαβιάρα, αλλοπαρμένη, εδώ σταματάω γιατί το έχασα εντελώς.

"Κουμπάρα δεν έβαλα link των παραπάνω γιατί με πήρε η ώρα και θα περάσει η γιορτή της γυναίκας και της κιλότας".

Μπορώ να συζητάω ώρες μαζί της και να σεβόμαστε η μία την γνωμη της άλλης.

Ο κατάλογος μακρύς με φίλες που φορούν επάξια αυτό το βρακάκι και του δίνουν μια ξεχωριστή νότα η κάθε μια με την δική της κατάθεση ψυχής...

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ Σ`ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ.

Το θέμα είναι ότι και να φοράς, να το φοράς όμορφα, με χάρη με στυλ και να σε αντιπροσωπεύει...κι ας πρόκειται  για κιλότα. Και μη ξεχνάς ...το ταξίδι  στον @χωρο  να το κάνεις μαγικό με πολλές βαθιές ανάσες ρουφώντας το οξυγόνο της μαγείας, που σου προσφέρει.

ΤΟ ΜΠΙΝΕΛΙΚΩΜΑ ΤΟΥ ΘΟΛΟΥ

Σήμερα ήθελα να κάνω μια ανάρτηση αφιερωμένη στο βρακί της blogger...

Ένα τσακ όμως της τελευταίας στιγμής μια κουβέντα και μια αχάριστη ματιά

στην προσφορά του θολού απέναντι σε πολλούς φίλους, μ`έκανε ν`αλλάξω πορεία και να γράψω για το ξεβράκωμα του ίντερνετ...

Άλλωστε αυτή την σελίδα δεν την έκανα με γνώμονα της δημόσιες σχέσεις αλλά με το σκεφτικό να καταθέτω ότι πνίγει την ψυχή μου.

Είναι ο χώρος που η ψυχή μου αισθάνεται ελεύθερη χωρίς κάγκελα.
Εδώ αναπνέω, ζω, καταθέτω και ξαλαφρώνω.

Όταν λοιπόν πρωτοξεκίνησα πριν από 7 μήνες,ήμουν ένα καρυδότσουφλο στην θάλασσα του ίντερνετ.
Η γνωριμία μου με τον AATON ήταν ορόσημο για την μετέπειτα πορεία μου.

Συνέχεια μου έλεγε δύο πράγματα που τα κράτησα σαν φυλαχτό στην ψυχή και στο μυαλό μου.
Αν θες να προχωρήσεις μικρή να θυμάσαι αυτά που θα σου πω.

1. Να κρατήσεις το μπλοκ σου προσωπικό ημερολόγιο,ένα χώρο που η ψυχή θα είναι ελεύθερη να εκφράζεται όπως της αρέσει,χωρίς τα κάγκελα του real κόσμου και ποτέ μην το καταντήσεις δημοσιογραφικό με  αντιγραφόμενες ειδησούλες. Δεν είμαστε δημοσιογράφοι, μπλοκεράδες είμαστε με μεράκι. Εδώ καταθέτουμε το δικό μας βάσανο.
2. Να είσαι ΑΛΗΘΙΝΗ. Ποτέ να μην διστάσεις να λες αυτό που θέλεις και σε πνίγει, σκεπτόμενη το κόστος σε αναγνώστες και δήθεν φίλους του ίντερνετ. Κι αν χρειαστεί να μπινελικώσεις, κάντο.

Άλλωστε στον χώρο μας λείπουν οι  γυναίκες  που έχουν το τσαμπουκά  να παραμερίζουν της δήθεν και της τάχα ευγένειες και να λένε τα πράγματα με τ`όνομά τους.
Λίγες μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Την πρώτη του συμβουλή την τήρησα.
Ότι θα χρειαστεί να τηρήσω και την δεύτερη δεν το περίμενα.
Όχι ότι είμαι καμιά 'αγιούσα'.Το αντίθετο θα έλεγα.
'Τσαούσα' με όλη την έννοια της λέξεως απέναντι σ`αυτά που μ`ενοχλούν.
Τα 12 ευαγγέλια και την αποκάλυψη του Ιωάννη πάντα σε πρώτη ζήτηση και χρήση.
ΕΚΕΙΝΟΣ το ήξερε...Κι όπως λέει χαρακτηριστικά "Σε ξέρω γιατί σε γέννησα".

Κι ήρθε η στιγμή ν`ακολουθήσω την συμβουλή του (που είσαι Νίκο να με δεις να κλάψεις και να λυπηθείς).
Μάλλον νομίζω, ότι θα χαρείς γιατί η μαθήτριά σου σου μοιάζει (είναι αυτό που λένε "μ`όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις".... αν μάθαινα και τα τεχνικά σου θα ήμουν βασίλισσα)

Όταν λοιπόν ξεκίνησε το θολό πρωτοπόρισε σε κάποια πράγματα με όλη την αγάπη και την αφέλεια που το χαρακτηρίζει όπως πάντα, στην οπτική ματιά που αντικρύζει τον κόσμο κι ειδικά τον @χωρο.
Πολλές φορές έκανε αφιερώματα σε φίλους με τα link τους φιλοξένησε αναρτήσεις τους στον διαφημιστικό  χώρο που είχε φτιάξει ο  AATON  και το Idea Studio αφιλοκερδώς και πάντα με γνώμονα την στήριξη και την σύμπνοια μεταξύ μας..
Πολλές φορές έβαζα και το φιλισκουνάκι μου το Idea Studio να φτιάξει και μπάνερ για φίλους που δεν είχαν.Κι εκείνη άνθρωπος της προσφοράς ποτέ δεν είπε όχι.

Το κάναμε μ`ευχαρίστηση κι αγάπη.
Και σήμερα ήρθε το χαστούκι έτσι απρόσμενα από εκεί που δεν το περίμενα.
Πήρα μια φίλη να μου πει πότε πρωτοξεκίνησε το blogging για να κάνω ένα αφιέρωμα στην κιλότα της blogger που θα είχε χιουμοριστικό χαρακτήρα..
"Να βάλεις και το link μου" ήταν η απάντησή της με πολύ ύφος σαν να μίλαγε σε κανένα χθεσινό στραβάδι του ίντερνετ.
Το είπε τόσο απαξιωτικά που έμεινα αποσβολωμένη ."Και φυσικά θα το βάλω"απάντησα.
Με πήρε το παράπονο γιατί  ποτέ δεν έχω κάνει ανάρτηση που να αφορά κάποιους φίλους χωρίς το link τους.
Κι αν το έχω παραλείψει μια ή δύο φορές ήταν από βλακεία και κεκτημένη ταχύτητα να δημοσιεύσω το κείμενο.
Τρελάθηκα..Και τρελάθηκα γιατί ποτέ δεν το είδα δημοσιοσχετίστικα  το ταξίδι μου στον @χωρο.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.
Δηλαδή δεν το κατάλαβα αυτό...Το βάλε με να σε βάλω ή όπως έλεγε κι ένα τραγούδι κάνε μου λιγάκι μμμμμμμ για να σου κάνω λίγο κλικ θα πω εγώ.
ΑΣ ΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.
ΕΓΩ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΤΡΥΠΑΚΙΑ ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΩ.

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΑΥΤΑ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΩ ΓΝΗΣΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΩ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΤΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΑΘΟΣ...ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΙΝΑΛΕ...ΑΜΕΛΕΙΑ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ.
ΚΡΑΤΑΩ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ Η ΠΟΛΛΟΎ Σ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ.
ΤΡΥΠΑΚΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΣΧΕΤΙΣΤΙΚΑ  ΜΕ ΑΛΛΛΑΞΟΚΩΛΙΕΣ  ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.

ΟΥΣΤ ΚΑΙ ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΙ Ο ΑΑΤΟΝ

Παρακάτω παραθέτω κι ορισμένες σκέψεις του Νίκου για τον Έλληνα blogger.
O δωδεκάλογος του ΑΑΤΟΝ

1. Ο Έλληνας Blogger (ασχέτως φύλου, και πάντα γενικά, ποτέ προσωπικά), κάνει πάντοτε λάθος χρήση του διαδικτύου.
Περιφρονεί τις άπειρες δυνατότητες που του προσφέρει για μάθηση, επικοινωνία και οικονομική καλυτέρευση.

2. Ο Έλληνας Blogger είναι τρομερά "σνόμπ". Σνομπάρει κάθε τι που δεν καταλαβαίνει, ακολουθώντας πάντοτε το λαϊκό ρητό "όσα δεν φτάνει η αλεπού..".
Σνομπάρει κάθε έναν που είναι (η που αυτός πιστεύει πως είναι) καλύτερός του, κι αντί να προσπαθήσει να τον φτάσει και να γίνει καλύτερός του, τον ειρωνεύεται, τον πολεμά με αθέμιτα μέσα, τον λιθοβολεί.

3. Ο Έλληνας Blogger το Blogging το κατάλαβε εντελώς λάθος. Από έναν τύπο ηλεκτρονικού προσωπικού και δημόσιου ημερολογίου, το μετάτρεψε σε (δήθεν) εφημερίδα.
Προσπαθεί άτσαλα, ανορθόδοξα και άσχετα, να μιμηθεί κάποιους δημοσιογράφους που στο κάτω κάτω σπούδασαν για να είναι αυτό που είναι. Σίγουρα κάποιοι το κάνουν πολύ καλά, μα οι περισσότεροι όχι.

4. Ο Έλληνας Blogger είναι λάτρης του "τζάμπα", κοινώς "τζαμπατζής". Τρελαίνεται αν πρέπει να πληρώσει για κάτι (προγράμματα, υπηρεσίες), δαιμονίζεται, βγάζει αφρούς. Σίγουρα δεν μπορούμε να τα αγοράσουμε όλα, κάποια είναι πανάκριβα, μα εδώ μιλάμε για 10, 20 και 30 δολάρια, τιμές δηλαδή, το λιγότερο υποφερτές. Όλοι μας έχουμε χρησιμοποιήσει και θα συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε δωρεάν εφαρμογές, μα δεν απέχει και τόσο από την κλοπή, ας μην το έχουμε λοιπόν σαν πρότυπό μας, αλά σαν έσχατη λύση ανάγκης.

5. Ο Έλληνας Blogger, δεν χαίρεται όταν βλέπει την επιτυχία του άλλου. Ζηλεύει και φθονεί για το παραμικρό. Αποτέλεσμα αυτού, αποκτά γρήγορα εχθρούς και μένει στο τέλος μόνος του, κατηγορώντας πάντα τους άλλους για το πέσιμό του.
Το πιο αγαπημένο κουμπί του σε ένα blog που (ίσως) ζηλεύει, είναι το "Αναφορά Ιστολογίου για άπρεπο περιεχόμενο", με την κρυφή χαρά και ελπίδα να δει μια μέρα το μήνυμα "Η Blogger κατάργησε αυτό το ιστολόγιο".

6. Ο Έλληνας Blogger είναι αχάριστος. Όσα κι αν του κάνεις, όσο κι αν τον βοηθήσεις, θα έρθει μια μέρα που για ψύλλου πήδημα θα σου γυρίσει την πλάτη ξεχνώντας τα πάντα.
Η αχαριστία είναι ένα από τα μεγάλα κουσούρια του Έλληνα.

7. Ο Έλληνας Blogger, είναι γλείφτης. Προτιμάει να έχει στην λίστα του blogs που θεωρεί σπουδαία η με μεγάλη επισκεψιμότητα, περιμένοντας σαν αντάλλαγμα να τον βάλουν κι εκείνα, να έχει να το παινεύεται. Αλλαξοκωλιές δηλαδή. Αλλά και να μην τον βάλλουν (και που σπάνια θα του δώσουν σημασία) δεν τον ενοχλεί καθόλου, αρκεί να βλέπουν οι άλλοι πόσο σημαντικά blogs παρακολουθεί αυτός μπας και τον σεβαστούν, του "τέτοιου" τα εννιάμερα δηλαδή.

8. Ο Έλληνας Blogger είναι άσχετος. Αντί να ασχολείται με το πιο βασικό πράγμα στο blog του, και που είναι οι ίδιες του οι αναρτήσεις, ασχολείται με ένα σωρό ανούσια πράγματα, όπως το Facebook, το Sync, και ότι άλλο ακόμη φανταστεί κανείς, και που αντί να διαφημίζει μέσω αυτών κάθε του ανάρτηση (και που δεν το βρίσκω καθόλου λάθος), τα χρησιμοποιεί για έναν και μόνο σαχλό λόγο.
"Για να βρεί γκόμενα/νο (κάτι που θεωρώ παντελώς γελοίο)".
Άλλο να γνωρίσω τυχαία κάποιο αξιόλογο πρόσωπο και να με ενδιαφέρει πολύ να το γνωρίσω και προσωπικά, κι άλλο να "ψάχνομαι" σε καθημερινή βάση να ξενοπηδήξω. Έχει τεράστια διαφορά. Κάποιοι δε, το έχουν αναγάγει σε χόμπι και καθημερινή έγνοια.

9. Ο Έλληνας Blogger, πιο πολύ ασχολείται με την εμφάνιση του blog του, παρά με την ποιότητα των αναρτήσεών του. Πιο πολύ ενδιαφέρεται να το γεμίσει widgets παρά σκέψεις και ιδέες του. Μοιάζει στην ουσία, με ένα κέϊκ που έσπασε και έγινε θρύμματα και που κανείς δεν θέλει να το φάει, μέσα σε ένα πανέμορφο, στολισμένο, κι ασημένιο δίσκο. Καταλαβαίνετε τι σας λέω;

10. Ο Έλληνας Blogger, αντιγράφει ασύστολα, δίχως να αναγράφει πηγές. Οικοιοποιείται δίχως δεύτερη σκέψη τον κόπο του άλλου, με την δικαιολογία συχνά, δεν ήξερα τίνος είναι, δεν έγραφε τίποτε σαν πηγή όταν το αντέγραψα. Αντιγράφει την δουλειά άλλων πιστεύοντας πως θα αποκτήσει την επιτυχία τους με αντιγραφές και με το να τους μιμείται. Δεν έχει δικές του ιδέες, δεν έχει δικούς του στόχους, απλά συμπλέει με άλλους, προσπαθώντας να γαντζωθεί πάνω στην δική τους σχεδία. Το Clopy Right είναι το πιο αγαπημένο σπόρ των περισσότερων Ελλήνων Blogger, μα αν δούν κάτι δικό τους αλλού και δίχως Credits, σηκώνουν επανάσταση.

11. Ο Έλληνας Blogger, κρίνει και κατακρίνει με τόση ευκολία άλλους, όσο εύκολα πίνει νερό. Είναι ημιμαθής, μα παριστάνει τον φωστήρα. Είναι ατελής, μα παριστάνει τον τέλειο. Είναι άσχετος, μα παριστάνει τον παντογνώστη και τον πρύτανη.
Ποτέ δεν λέει "λυπάμαι, δεν γνωρίζω, θα ψάξω όμως να μάθω και θα απαντήσω τότε". Πάντοτε γνωρίζει.. την τύφλα του.

12. Ο Έλληνας Blogger, δεν πατάει σε διαφημίσεις άλλων, για να μην "κονομήσουν". Τις δικές του όμως περιμένει και ζητάει να του τις πατάνε όλοι οι άλλοι.

Από την άλλη, σίγουρα δεν είναι οπωσδήποτε ο ΚΑΘΕ Έλληνας Blogger κάτι απο τα παραπάνω. Σίγουρα, και ευτυχώς όχι. Πραγματικά χαίρομαι που πάρα πολλοί έχουν ξεφύγει από το μίζερο στυλάκι του κοπαδιού, και έχουν ανοίξει τα πανιά τους, βλέποντας τα πράγματα από εντελώς διαφορετική σκοπιά, με υγιή κι ανοιχτά μυαλά, φτιάχνοντας εκτός από όμορφα, και τρομερά ιστολογία από θέμα ενδιαφέροντος περιεχομένου, που χαίρεσαι να τα διαβάζεις καθημερινά. Και είναι πάρα πολλά, τόσο πολλά, που για να τα αναφέρει κανείς όλα, θέλει ατέλειωτα κατεβατά, και πάλι σίγουρα κάποια θα τα παραλείψει κατά λάθος, και θα είναι άδικο.

Θεωρώ τον εαυτό μου σαν Blogger πολύ τυχερό θα έλεγα, που όλοι οι φίλοι μου ανήκουν στην παρέα των ανοιχτόμυαλων, και είναι πραγματικοί Bloggers, κι όχι "δήθεν".
Τώρα, αν κάποιοι πικράθηκαν από την σημερινή μου ανάρτηση, λυπάμαι, μα αντί να πιάσουν τις πέτρες σαν πρώτη τους αντίδραση, καλύτερα ας το φιλοσοφήσουν  κι ας το ψάξουν λιγάκι. Σίγουρα θα έχουν κάποιο όφελος παραπάνω από το να μου σπάσουν το κεφάλι, και τότε θα δουν πως, η ανάρτηση αυτή, δεν έγινε για να τους χαλάσει τα νεύρα, μα για να τους δώσει ένα φιλικό σπρώξιμο να γίνουν καλύτεροι, βλέποντας κάποια πράγματα κάπως διαφορετικά απο ότι μέχρι τώρα.
Ναι, έγινε από ενδιαφέρον και μόνο, κι όχι από "σνόμπ"..
Άλλωστε, δεν καβαλάω ποτέ το καλάμι, έχω και κάποιο βάρος, μην το ξεχνάμε.

Πηγή:http://nikos63.blogspot.com/2009/12/blogger.html

Κι ένα μικρό αφιέρωμα γι αυτούς που ταξιδεύουν μαζί μου στον @χωρο χωρίς το μικροσκόπιο της ανταποδοτικότητας, και του ανταγωνισμού.

αΚανόνιστα μυαλά του ίντερνετ.

 Αφιερωμένη  φωτό στους εκατό
και στην  ένωσή μας.!!!

Σήμερα λοιπόν καλά μου παιδάκια θα σας κλείνω το ρήμα μαζεύω.
Κάτι σαν την θεία Λένα παλιά, που μας έλεγε παραμυθάκια.
Μαζεύω μαζεύεις μαζεύουμε τι αλήθεια?
Μαζεύω τα μυαλά μου που τώρα τελευταία έχουν πάρει αέρα...(μάλλον φταίει το πολύ blogging)
Μαζεύεις την ήττα σου από τα όνειρα που προδώθηκαν από τους Θα και θα (βλέπε Γιωργάκης)
Μαζεύουμε σαν λαός τα κομμάτια μας και προσπαθούμε να ορθοποδήσουμε μέσα στην μιζέρια

 που μας βούτηξαν οι κλεφτοκοτάδες της ελπίδα μας (βλέπε ΝΔ και ΠΑΣΟk)

Και βέβαια μαζεύουμε και βρισιές και συμβουλές κι ότι άλλο βγάλει ο μπαξές του ίντερνετ.
Τόξερα βέβαια ότι θα μπλέξω άσχημα κάποια στιγμή αλλά αφέθηκα.
Με παρέσυρε το ρέμα μάνα μου δεν είναι ψέμα που λέει και το τραγούδι.
Εχθές λοιπόν έζησα μία απίστευτη εμπειρία μέσα στους ενωμένους.
Έμαθα πράγματα που ειλικρινά ήταν άγνωστα σε μένα.
Το πρώτο λοιπόν που έμαθα είναι ότι δεν έχω προσωπική ζωή κι είμαι κολλημένη με το pc μου,
κάτι σαν σιαμαίοι αδελφοί, ένα πράγμα.

Δηλαδή τι να πω χρωστώ ευγνωμοσύνη στον κύριο,κυρία,που μου το είπε κατάμουτρα.
Ήταν σαν να μου βάλανε ένα καθρέφτη στο πρόσωπό μου μπροστά.

Το επόμενο ήταν ότι δεν έχω σεξουαλική ζωή,άρα είμαι δακτυλοδεικτούμενη.
Και το αμέσως πιο καλό ήταν ότι όταν έχεις σεξουαλική ζωή γράφεις ωραίες αναρτήσεις.
Μετά ότι είμαι αμόρφωτη,και κάνω τεράστια ορθογραφικά λάθη.

Ότι ο Δάσκαλός μου είναι γερομπισμπίκης και χρειάζεται υπογλώσσια χάπια για να είναι μάχιμος.
Άχ Άνεμε θα σε μαλώσω γιατί μου το έκρυψες αυτό?
Έπρεπε να μου το πει μία κυρία ή ένας κύριος από το πουθενά?

Και το τελευταίο και καλύτερο ότι είμαι η αυτοκρράτειρα Theodosia...με δύο ρρ για να τονίσει την βαρύτητα του τίτλου.
(Σαν να λέμε Ακάκιεεεεεεε τα μακαρόνια νάναι Μίσκο).
Ειλικρινά τέτοια τιμή δεν την περίμενα.
Να είμαι μία αμόρφωτη,χωρίς σεξουαλική ζωή για να μην το πώ πιο λαικά, αυτοκράτειρα.
Μάλλον με δολοπλοκίες θα κέρδισα τον θρόνο μου.
Προσωπικά δεν με χαλάει καθόλου.
Και σας παραθέτω τα σχόλια και την παιδεία της εν λόγω blogger με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο aKanonistoN με το στερητικό α' μπροστά.

akanonisti είπε και για τους εκατό συγγραφείς των ενωμένων με ΠΡΩΤΟ ΣΤΟΧΟ φυσικά τον Άνεμο.(Κι εδώ θα σου θυμίσω καλή μου akanonisti
ότι όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, βλέπε Άνεμος και το μένος σας εναντίον του)

1.Συγγγρρρραααφφέααααααα....
δεν γαμιέσαι και εσύ και οι 100 συγγρρρρραφείςςςςς μαζίιιιι?????
Που ξέρεις... ίσως σας έρθει έμπνευση...και γράψετε μία ανάρτηση της προκοπής.....(συμπληρώνω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την ευχή καλή μου)

2.Ετοίμασε το υπογλώσσιο γερομπισμπίκη....
 Το επόμενο σχόλιο σου...θα διαγραφεί... (μαζί με όλα τα προηγούμενα....)
 Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα  http://akanoniston.blogspot.com/


3.(καλά που έσβησες την πρόσκληση να γράψω σε εσάς... παλιοχλιμίτζουρα...
χιμπατζοναζιστή...)


4.Εκτός από ανορθόγραφος....
δεν ξέρεις να χρησιμοποιείς και τους χρόνους!!!!....
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Ετσι που το διατύπωσες, φαίνεται...σαν πρώτα να έγραψες τα σχόλια...και μετά να έγραψα την ανάρτηση.....

Εχεις τελειώσει δημοτικό.... Σοβαρρότατε Συγγγγρρραφέα?????

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Μα ούτε ένας σοβββαρρρότατος... δεν το πρόσεξε????
Ούτε η εμπνευσμένη αυτοκρρράτειρα....
Theodosia?????

ΑΙΣΧΟΣ

ΤΟ δώρο του Θεού???
Ο εγκέφαλος με το nick Theodosia???
Άλλη φοβερή μορφή… που πάλι έγραψε σχόλιο χωρίς καν να διαβάσει….
Ήθελα να ήξερα… νομίζετε πως μπορείτε να κοροϊδέψετε κανέναν???
Μόρφωση δεν έχετε… ούτε ψυχή.. ούτε χιούμορ…
και θα γυρνάτε καταδικασμένοι… στην αποτυχία και την δυστυχία… χωρίς ποτέ να ψάξετε την αιτία…
Όπως και να έχει…πρόβλημα σας….



ΑΥΤΗ ΛΟΙΠΟΝ Η ΚΥΡΙΑ ΜΑς ΟΝΟΜΑΖΕΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΥς ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΕς.
ΠΑΡΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑς ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΘΟΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑς ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΑΝΟΝΙΣΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ.

Το κάλεσμα του Δασκάλου...στην μαθήτρια.

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μια μεγάλη χαρά μου μαζί σας.

Όταν ξεκίνησα πριν από 6 μήνες το blogging με δειλά βήματα στην αρχή και τελείως στραβάδι, ούτε ήξερα που θα με οδηγήσει αυτός ο δρόμος...

Ήταν  ένας δρόμος ανεξερεύνητος για μένα που με έλκυε με  έναν τρόπο που μέχρι τώρα δεν το έχω εξηγήσει στον εαυτό μου...

Είχα την τύχη να έχω δίπλα μου την φίλη μου την Ευτυχία με το Idea Studio  γραφίστρια από τις λίγες, με καταπληκτικές τεχνικές γνώσεις...

Σαν πρωτάρα  όταν ήθελα κάτι καινούριο για το μπλόκ μου και προσπαθούσα να το κάνω μου έλεγε:

" Μην ασχολήσαι    με τεχνικά. Εσύ γράφε, μόνο γράφε.Μέχρι να σου βγει  αυτό που έχεις μέσα σου. Για τα τεχνικά εγώ είμαι εδώ ".

Κι όταν την ρώταγα αν ήταν  κάτι  καλό απ`αυτά που έγραφα μου έλεγε:

"Πάτα γκάζι και μην βασανίζεις το μυαλό σου.Άστο να κυλήσει μόνο του. Γράφε όπως το λέει η ψυχή σου και θα βγει αυτό που σε εκφράζει μόνο του".

Αυτό έκανα μέχρι που μπήκε ο Δάσκαλος ΑΑΤΟΝ  στην ζωή μου.

Σκληρή η μαθητεία μαζί του.

Πολλές φορές μου έριχνε γροθιά στο στομάχι. Σάκο του μπόξ το είχε κάνει, κι εξακολουθεί ακόμη.

'Έμαθα  κι εξακολουθώ να μαθαίνω ακόμη δίπλα του..Και βέβαια η συνύπαρξη και των δύο

 ΑΑΤΟΝ-Idea Studio στην τεχνική  υποστήριξη της σελίδας μου, φέρνει το αποτέλεσμα που βλέπετε.

Αυτά μέχρι χθές...

Πρίν από μία εβδομάδα προέκυψε και συνεργασία με το άλλο ιερό τέρας για μένα του @χώρου,

τον Άνεμο και τους ενωμένους bloggers . Η συνεργασία μας μου έμαθε πολλά σε λίγο χρονικό διάστημα και μου άλλαξε την οπτική γωνία στο πώς να βλέπω τα πράγματα γύρω μου.

Αγωνιστής και μάχιμος  που  δεν κουράζεται να μου εξηγεί αυτά που ήταν ανεξήγητα για μένα μέχρι χθές.

Να βλέπω κάτω από την επιφάνεια και να υποψιάζομαι αυτά  που μέχρι εχθές  θα πέρναγαν ίσως κι απαρατήρητα   από μπροστά μου....(ένεκα Πάστα Φλώρα όπως είπαμε).

Και σήμερα έλαβα μία πρόσκληση που με έκανε να πετάξω από την χαρά μου.

Με κάλεσε ο AATOΝ  σαν συντάκτρια στο μπλόκ του.

Κι όταν ο Δάσκαλος καλεί την μαθήτρια να συμμετέχει  μαζί του, στην σελίδα του και μάλιστα με το βεληνεκές του Α! μπε μπα Blog! to Mπινελικοδρόμιο  είναι τιμή.

Είμαι λοιπόν πολύ τυχερή γιατί έχω δύο Δασκάλους δίπλα μου ΑΑΤΟΝ-Άνεμος (ο κάθε ένας στο είδος του) να οδηγούν τα βήματά μου και να μου δείχνουν τον δρόμο.

Μέσα από αυτές τις γραμμές θέλω να ευχαριστήσω και τους δύο για την εμπιστοσύνη που μου δείχνουν, ο κάθε ένας με το δικό του τρόπο.

Και βέβαια να ευχαριστήσω πάνω απ`όλους,  εσάς για την στήριξη που μου δίνεται με το παρόν σας στην σελίδα μου. Χωρίς εσάς που μου πρωτοδείξατε  ποια  μονοπάτια ν`ακολουθήσω ίσως να είχα χαθεί.Οπότε θα τα λέμε και από το Α! μπε μπα Blog! το Μπινελικοδρόμιο.

Αν χάσω τον δρόμο μεταξύ Ελλάδας και Καναδά βάλτε μου την φωνή, σφυρίξτε μου κλέφτικα κι εγώ θ`ακούσω...Πάστα Φλώρα γαρ που και που χάνω τον προσανατολισμό μου...
Η φίλη μου ANASA μπορεί να σας το εξηγήσει καλύτερα...Έχει πάρει πασταφλώρικη γεύση.

                                                   

                                               

Ευκαιρία ν` ανταμώσουμε...

Οι δυό πολύ καλές μου φίλες Shell-land και ANASA διοργανώνουν την δεύτερη συνάντηση των bloggers.

Θα γίνει στην Καισαριανή  Παρασκευή 19 Φλεβάρη 2010  στο κέντρο ΜΑΣΑ 

που βρίσκεται στην Καισαριανή, επί της οδού Εθνικής Αντιστάσεως 240-244, Τηλ: 210 7236177.  Ώρα προσέλευσης 20.30 μ.μ.

Τιμή κατ’ άτομο: 20 Euro (φαγητό, άνευ ποτών)

Για να δηλώσετε συμμετοχή στην παρέα μας, παρακαλούμε στείλτε μας το όνομα και το κινητό σας στα παρακάτω emails:

kkalliope@gmail.com - Anasa
& shelllandblogspot@gmail.com - Matriga

Κάθε συμμετέχων μπορεί έχει και έναν συνοδό. Σας περιμένουμε για να γνωριστούμε και να περάσουμε σαν μια όμορφη παρέα! Νεότερα, προσεχώς…

Εδώ θα προσθέσω την προσωπική μου εμπειρία από την προηγούμενη συνάντησή μας.

Ήταν πολύ όμορφο να γνωρίζεις επιτέλους ανθρώπους, που μοιράζεσαι το ίδιο πάθος το blogging,

ν`ανταλλάσεις απόψεις, και να γίνεσαι μια παρέα.

Εγώ πάντως έφυγα κερδισμένη.

Απόκτησα φίλους και φίλες που σε αντίθετη περίπτωση δεν θα τους είχα γνωρίσει.

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή...σαν ρόκ συγκρότημα.

Μετά από την κραιπάλη των γενεθλίων, μισοζαλισμένη σήμερα το πρωί, κάνω καφέ και θρονιάζομαι μπροστά στον υπολογιστή, να δω τι γίνεται στον κόσμο (μας).

Κάτι αρχίζω να βλέπω που δεν μ`αρέσει.

Κοιτάω να δω αν όντως βλέπω καλά ή φταίει το ξενύχτι, ή το ποτό που ήπια χθες το βράδυ ήταν μπόμπα!

Πρώτη επίσκεψη στην Μάγισσα μου που με το χιούμορ της μου φτιάχνει την ημέρα.

Διαβάζω και κάτι νιώθω στο στομάχι να μ`ενοχλεί.

Θα σταματήσει για λίγο καιρό μετά από διάφορα προβλήματα υγείας που είχε, (κι εγώ και όλοι μας δεν πήραμε μυρωδιά) για να βρει τον εαυτό της.

"Συγγνώμη κυρία μου με ρώτησες; Ήσουν η καθημερινή μου ανάσα μου χάριζες το γέλιο μέσα από το καυστικό σου χιούμορ. Τώρα με ποιόν θα γελάω; Ποιος θα διακωμωδεί τόσο έξυπνα και καυστικά την πραγματικότητα που ζούμε";

Πέρα όμως από την εγωπάθειά μου, θέλω να της ευχηθώ μέσα από αυτές τις γραμμές να ξεπεράσει όσο πιο γρήγορα μπορεί το πρόβλημα υγείας, να ξαναβρεί το καυστικό της χιούμορ,και να επανέλθει γρήγορα κοντά μας.

Δεύτερη στάση στον αγαπημένο μου τρελό του χωριού

Κι εκεί διέκρινα μια απογοήτευση αλλά πιο ανώδυνη.

Απογοήτευση για το σύστημα, ένα όνειρο φυγής σ`ένα μέρος με την συμμετοχή φίλων, που θα φτιάξουν το δικό τους καταφύγιο.

Εδώ χειροκροτώ κι επαυξάνω. Θα ήθελα πάρα πολύ να συμμετέχω σ`αυτό το όνειρο.

Κι αφού ο φίλος μου υπόσχεται και σύνδεση με ίντερνετ, τρέχω να δηλώσω συμμετοχή.

Ξέρω να ζυμώνω, ν`"απλώνω τραχανά", να ανοίγω φύλλο, και να βγάζω τα σκυλιά βόλτα.

Είμαι πολύ προκομμένη γυναίκα.
"Όποιος σε πάρει φως μου κι όποιος σ`ευλογηθεί στου λουβιαρού το δέντρο να πάει να κρεμαστεί" έλεγε η γιαγιά μου η συχωρεμένη.

Τρίτη σφαλιάρα η φίλη μου Η ΑΝΑΣΑ

Σταματάει προς το παρόν γιατί νιώθει ότι δεν έχει έμπνευση. Τα έχουμε πεί και προσωπικά απλά θέλω να προσθέσω εδώ στο δικό μου χώρο, ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη έχει άδικο.

Την θεωρώ από τις καλύτερες πένες, και σίγουρα καταλαβαίνω την θέλησή της να προσφέρει κάτι καλύτερο μέσα από την σελίδα της.

Ποιος όμως είναι αυτός που θα κρίνει τι είναι καλό και τι όχι. Κάτι που νομίζουμε ότι είναι αριστούργημα όταν το γράφουμε, στους αναγνώστες μπορεί να περάσει αδιάφορο.

Ή κάτι που το έχουμε για τα σκουπίδια να χειροκροτηθεί.

Άλλωστε αυτές τις σελίδες τις φτιάξαμε για να μοιραζόμαστε. Τον πόνο, την χαρά, την λύπη, την απογοήτευση. Να καταθέτουμε, να εκτιθέμεθα και να παίρνουμε και το ρίσκο.

Σημασία έχει το άδειασμα της ψυχής. Κάπου διάβασα ότι όταν γράφουμε να γράφουμε σαν να είναι η τελευταία μας ανάρτηση. Ν`αφήνουμε να βγει αυτό που μας πνίγει, να γίνει χείμαρρος και να κατακλύσει την άσπρη οθόνη. Και μετά η απόλυτη παράδοση, στα μάτια και την κριτική των επισκεπτών μας .Όποια κι αν είναι. Μπορεί ποτέ να μην αγγίξουμε το δικό μας τέλειο.

Σημασία όμως έχει να είμαστε εδώ, να μοιραζόμαστε και να παίρνουμε και το ρίσκο.

Άλλωστε χωρίς ρίσκο τι νόημα θα είχε η ζωή.

Αφιερωμένο λοιπόν στους φίλους μου που νιώθουν ότι δεν θέλουν να συνεχίσουν άλλο προς το παρόν, με την ευχή να ξαναομορφήνουν με τις αναρτήσεις τους την καθημερινότητά μου.

• Η επιτυχία σε κάνει να Λάμπεις !
• Η ευτυχία σε κάνει Γλυκό !
• Οι δοκιμασίες σε κάνουν Ισχυρό !
• Οι λύπες σε κάνουν Ανθρώπινο!
• Οι αποτυχίες σε κάνουν Ταπεινό !
• Αλλά μόνο ο Θεός σε κάνει να Συνεχίζεις ! παρ όλες τις δυσκολίες !.....

Επιτέλους συναντηθήκαμε...Η πρώτη επίσημη των bloggers.

Οι φίλες http://shell-land.blogspot.com/ και http://anasasblog.blogspot.com/ νομίζω ότι με τις αναρτήσεις τους  εξάντλησαν το θέμα της συναντησής μας.

Απλά θέλω να τις ευχαριστήσω για την όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα που επικρατούσε ανάμεσά μας, και να μεταφέρω τις δικές μου εντυπώσεις.

Δεν είμασταν πολλοί. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι όσοι παρευρεθήκαμε  γίναμε  μια παρέα που μοιραζόμασταν το ίδιο πάθος και το ίδιο μεράκι. Το blogging.

Κι αφού οι ώρες που περάσαμε  μαζί κύλισαν υπέροχα, κανονίσαμε  μετά να συνεχίσουμε την βραδιά μας σ`ένα κουτουκάκι.

Νόμιζα πως τέτοια μαγαζιά δεν υπήρχαν πλέον στην Αθήνα. Απλό απέριττο αλλά τόσο ζεστό, που αισθανόσουν σαν το σπίτι σου.

¨Ολος ο κόσμος μια αγκαλιά.(Ευρύνοε σε κλέβω). Μου θύμισε κάποιες παλιές  εποχές που  οι άνθρωποι γίνονταν ένα χωρίς να τους χωρίζει τίποτα, και διασκέδαζαν  με την καρδιά τους.

Δίπλα στο τραπέζι μας μία παρέα από νεαρά παιδιά, μπλοκεράδες κι αυτοί, (το καταλάβαμε από την συζήτησή τους), μόλις αντιλήφθηκαν ότι είμαστε του σιναφιού που λένε και στο χωριό μου,(μην με ρωτήσετε ποιο χωριό δεν ξέρω,γιατί δυστυχώς δεν έχω.Χωριό μου είναι όλη η Ελλάδα), άρχισαν να μας κερνάνε συνέχεια κρασί και γέλιο.

Γίναμε όλοι μια παρέα γεμάτη χαρά κι αισιοδοξία για το αύριο.

Στο τέλος της βραδιάς όταν αποφασίσαμε να φύγουμε, ο ένας από τους νεαρούς, έκανε μία κίνηση που θα την θυμάμαι πολύ καιρό.Και θα την θυμάμαι γιατί για  το νεαρό της ηλικίας του δεν  το περίμενα.

Υποκλίθηκε, μπροστά μου και μου φίλησε το χέρι.

Τον κοίταξα ξαφνιασμένη. Μ`αιφνιδίασε.

"Σε μια κυρία πάντα υποκλίνονται" μου είπε.Κι έκανε στην άκρη να περάσω.

Γιατί το γράφω αυτό; Γιατί πίστευα ότι ο ιπποτισμός κι η ευγένεια είχαν φύγει πολύ καιρό από την ζωή μας. Αλλά τελικά ένα νεαρό παιδί που δεν  θα το ξαναδώ ποτέ, μου έμαθε ότι στον κανόνα υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις. Αυτές οι μικρές χωρίς ιδιαίτερη σημασία, αλλά που ομορφαίνουν την ζωή μας.

Και μας κάνουν τελικά ν`αναρωτιόμαστε μήπως δεν έχουν χαθεί τα πάντα στον βωμό της πεζότητας και του δεν βαριέσαι αδελφέ.

Του στέλνω τους φιλικούς χαιρετισμούς μου κι εύχομαι να παραμείνει το ίδιο ιππότης και το ίδιο τζέντλεμαν. Θα κερδίσει, δεν θα χάσει.

Και κλείνω εδώ μ`ένα ευχαριστώ στην Μαρία και στην Καλλιόπη που κανόνισαν την συνάντηση,

με την ευχή να ξαναεπαναληφθεί.
Το βίντεο το πρόσθεσα τώρα. Μού έδωσε ιδέα η ΑΝΑSA με το σχόλιό της.