Η απουσία μου και σιωπή...

Έχω πολύ καιρό να γράψω σ' αυτόν τον @χώρο...
Σήμερα αποφάσισα να αναλύσω και να ψάξω μέσα μου να βρω τους λόγους.
Μέχρι τώρα ήταν μια διέξοδος για μένα να γράφω και να μοιράζομαι τα αισθήματα και

Τα Μυστικά περάσματα μιας μάγκισσας

Εγώ γι αλλού ξεκίνησα κι αλλού η ζωή με πάει.
Άλλη ανάρτηση είχα στο μυαλό μου να κάνω, άλλη τελικά μου βγήκε.
Έτσι είμαι εγώ. Αυθόρμητη και παρορμητική. Αφήνομαι στα ψυχικά μου ακούσματα και τ`ακολουθώ κατά πόδας. Στο τέλος θα σκουντουφλήσω και θα φάω τα μούτρα μου. Κι άντε μετά να σιδερώσεις τον πλισέ (πρόσωπο) από το πέσιμο. Μην μου δίνεται σημασία πλάκα πάλι κάνω.

Το πρωινό

Στην εποχή του Ίντερνετ και της κοινωνικής δικτύωσης, την κλασική «καλημέρα» και το τυπικό πρωινό, φαίνεται να τα αντικατέστησε μια άλλη συνήθεια, λιγότερο

Διάλογος ιντερνετικού ζευγαριού, μέσω skype.

 Οι ζέστες σφίξανε, και ο καιρός θυμίζει κάτι μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού. Και σκέφτεσαι να βάλω τον ανεμιστήρα, (γιατί ούτε λόγος για κλιματιστικό, μια και  διάγουμε τον καιρό των ισχνών αγελάδων), ή να ανέβω στο πατάρι να κατεβάσω την πικέ κουβέρτα, απομεινάρι της πάλαι ποτέ προίκας μου;

Έτσι λοιπόν και το εν λόγω ζευγάρι των bloggers, προσπαθούν να είναι όσο πιο κοντά μπορούν ο ένας  με τον άλλον  μέσω skype, μια και οι συναντήσεις τους λόγω ΔΝΤ, ακολουθούν τις εντολές των περικοπών, για να πηγαίνουν ασορτί με τους μισθούς και τις συντάξεις. Κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα, είναι ψευδαίσθηση.

Εκείνη:Θέλω ένα πρόγραμμα για το κομπιούτερ μου.

Εκείνος: Έχω αγιασμό. Θέλεις;

Εκείνη: Έλα πες μου κάποιο πρόγραμμα.

Εκείνος: Τα πάντα όλα και μπρίκια κολλάμε.

Εκείνη: Φτιάχνω ένα slide με τις φωτογραφίες μας. Τι μουσική να βάλω;

Εκείνος: Βάλε το «Βρέχει  φωτιά στην στράτα μου».

Εκείνη: Γελάει με το αστείο του.!

Εκείνος: «Γέλα μωρό μου γέλα... είναι η ζωή μια τρέλα». Θα το βρω και θα το βάλω στο προφίλ σου στο φάτσαμπουκ.

Εκείνη: Τώρα τελειώνω.

Εκείνος: Εσύ όλο τελειώνεις. Μας έχεις τελειώσει γενικώς.

Εκείνη: Καταγράφω  ότι λες να το κάνω κείμενο.

Εκείνος: Έλεος ότι λέω να το κάνεις κείμενο... θα το βουλώσω πια να μην μιλάω.

Εκείνη προσηλωμένη στον ανοιχτό browser κοιτάει σαν αποχαυνωμένη, κάποια sites. Εκείνος την παρακολουθεί μέσα από την κάμερα, και μονολογεί: «Νά 'μουνα στο κομπιούτερ σου browser αναμμένος, να με κοιτάς επίμονα και νά 'μουνα τελειωμένος.» (θυμίζοντας της το παλιό τραγουδάκι «να 'μουνα στο φουστάνι σου κουμπί μαλαματένιο...»)

Εκείνη: Αμάν το βρήκα.

Εκείνος: Ποιο:

Εκείνη: Από τα τρία το μακρύτερο. Πήρα φόρα τώρα, κι  όταν παίρνω φόρα, να η κατηφόρα.

Εκείνος:«Εσένα που αγκάλιαζα  πριν λίγο, εσένα π`αγαπώ τόσο πολύ, τώρα σε βλέπω μέσα από το τζάμι, μέχρι να έρθει το πρωί»:  (τραγουδούσε παραφράζοντας έτερο παλιό και αγαπημένο τραγούδι).

Εκείνη: Μου αρέσει αυτό που είπες για συνέχισε.

Εκείνος: «Τ`αστέρια από ψηλά, μας βλέπουν σιωπηλά,  στο skype είναι ατέλειωτος ο χρόνος. Αν κλείσεις και μ`αφήσεις θα 'μαι μόνος».
.

Εκείνη εξακολουθεί να ασχολείται με τα ιντερνετικά τερτίπια.Κι εκείνος αγανακτισμένος πια της λέει: Κλείσε βρε μωρό μου επιτέλους τον browser. Θέλω όταν μιλάμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Γιατί να βάζουμε την μοναξιά ανάμεσά μας; Τα site μας ας τα κοιτάξει η μοναξιά μας. Άλλωστε προϊόν της μοναξιάς μας είναι. Ας μην γινόμαστε φανατικοί με την μοναξιά μας. Έλα να ζήσουμε  τις στιγμές μας.!

ΝΤΡΙΝΝΝ!: Ο.... «ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ» ΤΩΝ BLOGGERS!

Πάντα αναρωτιόμουν σαν παρδάλω που είμαι, «Γιατί όταν λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει;» «Γιατί όταν ακούω τον κόκορα του γείτονα να κακαρίζει, ακόμη είναι νύχτα;»
 Ρε μπας, και έφαγε βαριά και τον πείραξε το καλαμπόκι και έχασε το μέτρημα της ώρας;
 Ή μήπως τον σκούντηξε καμιά κότα και του έκοψε τον ύπνο;
 Το σίγουρο είναι ότι χάνω το δικό μου ύπνο, και δεν προλαβαίνω να δω happy end στα όνειρά μου!
 Γιατί το ίδιο το παθαίνω όταν περιδιαβαίνω στα blogs;
 Πολλούς κοκόρους ακούω να κακαρίζουν για να ξυπνήσω, αλλά το ξημέρωμα αργεί να φανεί!
 Πολύ μαυρίλα πλάκωσε και πάλι χάνω την ελπίδα μου!
 Μήπως να χάλασε το ξυπνητήρι μου και δεν το ακούω;
 Τουλάχιστον ένα δυνατό ΝΤΡΙΝΝΝ το άκουσα σαν πήγα και από το στέκι του Apokalipsis 999  και θέλω να το μοιραστώ εδώ στο Θολό Τοπίο, να προβληματιστούμε και λίγο!
Θα ήθελα απλά να προσθέσω ότι αξίζει τον κόπο ν`αφιερώσετε λίγο από τον χρόνο σας να το διαβάσετε προσεκτικά,κι ας είναι λίγο μεγάλο το κείμενο.
Ίσως βρούμε και την αιτία  να μην παραμείνουμε απλά "τα ποντίκια που βρυχώνται".

Για να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ανακαλύψεις την αιτία του, λέει η συνήθης πρακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε όταν προσπαθούμε να διορθώσουμε κάποιο πρόβλημα. Βρίσκοντας την αιτία του, ψάχνουμε τον τρόπο και τη μέθοδο που θα επιφέρει την τελική διόρθωση. Πρωτίστως όμως, πρέπει να αντιληφθούμε την ύπαρξη του προβλήματος! Συχνά πυκνά λοιπόν, τώρα τελευταία, δεν είναι λίγοι οι bloggers που ορμώμενοι από την κρίση του πολιτικού μας συστήματος επιδίδονται σε μία πρακτική του να υποδεικνύουν το πρόβλημα και να μας καλούν (τους απανταχού αναγνώστες) σε μία διαρκή αφύπνιση! Λες και το αγνοούμε εντελώς!

Πίσω από την κρίση του πολιτικού μας συστήματος, ωστόσο, κάτι που οι περισσότεροι bloggers «ξεχνάνε» να πουν, βρίσκεται η βαθιά κρίση των αξιών μας, λόγω της μετατροπής της κοινωνίας μας σε ένα κακέκτυπο ενός καπιταλιστικού κοινωνικού μοντέλου της «προοδευμένης» εσπερίας που έχει ήδη ξωκοίλει! Παραταύτα, εμμένουν πολλοί, να εστιάζουν κοντόφθαλμα μόνο στην πολιτική κρίση, τα δεινά που περνάει η πολύπαθη Ελλάδα! Και ως νέοι... «Διαφωτιστές» μέσα από βαρύγδουπα λεκτικά σχήματα και κοινότυπους βερμπαλισμούς, προσπαθούν να... επιφέρουν την αφύπνιση του γένους!

Σαν να κοιμάται όλος ο Ελληνικός λαός, και οι μόνοι που παραμένουν ξυπνητοί είναι οι... bloggers που σαν «άγρυπνοι» φρουροί μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου! Σαν ένα ξυπνητήρι, τα blogs που καταγράφουν τον... βαθύ ύπνο μας, προσπαθούν να ωθήσουν στην εθνική μας έγερση! Τι φοβερή υπέρ... προσπάθεια! Και τι... πρωτοποριακός αντιστασιακός αγώνας! Διά της καταγραφής και δημοσίευσης της λαϊκής οργής που πρέπει να έχουμε, δίνουν διαδυκτιακώς «επικές μάχες»! Εκ του ασφαλούς δηλαδή!

Πουθενά, δεν έχω δει εκτός των προτροπών για καθολικά ξυπνητούρια, το πως θα πρέπει να επανακτήσουμε το εθνικό μας γόητρο και το πως θα λύσουμε την κρίση των αξιών μας εξ ου πηγάζει και η πολιτική κρίση. Πουθενά δεν μας λένε οι «Διαφωτιστές» bloggers μας, έναν εφικτό τρόπο για να επανέλθουμε από αυτό το οδυνηρό ξεστράτισμα. Κάποιοι, ελάχιστοι, νοσταλγούν «λύσεις» που αντιστρατεύονται τη Δημοκρατία, αλλά δεν τολμούν ανοιχτά να το πουν, παρά έμμεσα. Το γεγονός είναι, πως όλοι περιέργως δεν έχουν να προτείνουν τίποτα εφαρμόσιμο και περιορίζονται στο να καλούν σε αφύπνιση! Απλά δηλαδή στο να κάνουν... ντρινννν, όπως το ξυπνητήρι!

Σαν «κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες», που έλεγε ο Καρυωτάκης, οι bloggers, μέσα από την απλή καταγραφή και εκτόνωση της οργής τους για να εν Ελλάδι τεκταινόμενα, στην ουσία καταντούν σαν «κάτι ξεχαρβαλωμένα ξυπνητήρια» που συνεχίζουν να χτυπούν παρότι ο κάτοχος τους έχει ήδη ξυπνήσει... Και αντί πια να καταλάβουν πως ο κόσμος δεν κοιμάται πλέον, συνεχίζουν το χαβά τους, σαν «το ποντίκι που βρυχάται» (θυμίζοντας μου την παλιά καλή κωμωδία με τον Π. Σέλερς)!

Διαφωτισμός με λαϊκισμούς και βερμπαλισμούς, δεν μπορεί να γίνει, οπότε ούτε και ούσα αφύπνιση μπορεί να προκαλέσει. Απλά εκτονώνει! Τη δυσαρέσκεια, την οργή, την απέχθεια. Στον αντίποδα όμως, καταγράφει την ανικανότητα αντίδρασης! Όπως έχω ξαναγράψει, το διαδύκτιο έγινε ο κυματοβραχίονας που εκτονώνει τη λαϊκή αγανάκτηση, κάτι που βολεύει το διαβρωμένο πολιτικό μας σύστημα. Από τη στιγμή που κανείς δεν μας λέει το πως και το τι να πράξουμε, όχι για να ξυπνήσουμε μόνο, (που ήδη έχουμε ανοίξει τουλάχιστον τα μάτια) τότε δεν κάνει τίποτα άλλο από το να δουλεύει για το πολιτικό σύστημα! Εγκλωβίζοντας τη σκέψη μόνο στο... ξύπνημα!

Άντε και ξυπνήσαμε, (που είμαστε δηλ. ξυπνητοί αλλά οι bloggers το αγνοούν, μάλλον ένεκα του δικού τους ύπνου!) τι έπεται μετά; Να κατέβουμε στους δρόμους; Να κάνουμε τι; «Επανάσταση» του προλεταριάτου, μήπως; Και αν ναι, πως; Ερωτήματα που θα παραμένουν αναπάντητα, αφού οι «Διαφωτιστές» μας, μετά τις χιλιοειπωμένες αφυπνιστικές τους υποδείξεις, αποσύρονται προς ξεκούραση και δεν δύνανται πλέον να... ασχοληθούν! Αφού λοιπόν «σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει» έτσι και ο bloggerίστικος αγώνας περί αφύπνισης, δεν πρόκειται να επιφέρει σοβαρές αλλαγές στα πράγματα. Αυτό που χρειάζεται από τους bloggers αλλά και όλους μας, δεν είναι οι φωνές (χορτάσαμε πια από δαύτες και εγκλωβιστήκαμε σε αυτές και μόνον) αλλά το προσωπικό μας παράδειγμα. Αντί για υποδείξεις αφύπνισης να παρουσιάσουν το τι άρχισαν ήδη να πράττουν (αν πράττουν...). Κι ας έχει κόστος την «ανωνυμία» τους, που μόνο ανωνυμία δεν υπάρχει στο διαδύκτιο. Ειδάλλως θα καταντήσουν βαρετοί και ανούσιοι. Που ήδη έχουν αρχίσει να καταντούν...

πηγή:Αpokalipsis999

"Feelings..."

Τελικά, η σύγχρονη εποχή είναι γεμάτη ποικιλία αισθημάτων...
Μέσα σε μια μέρα πέρασαν αρκετά από μπροστά μου:

• Μοναξιά, να έχεις τόσα να πεις, να πνίγεσαι να τα μοιραστείς... αλλά ο σύντροφος λείπει στην δουλειά και η φιλενάδα είναι βουτηγμένη σε ένα πέλαγος ασιδέρωτων ρούχων, που έπρεπε (αυτό το "πρέπει" ποτέ δεν το κατάλαβα...) να περάσουν από τα χέρια της...
• Ικανοποίηση, είσαι μόνη στο σπίτι, μόνη στο σπίτι!!! και μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, καταλήγοντας που αλλού; στο Internet... Έχεις όσο χρόνο θέλεις να διαβάσεις αλληλογραφία, να απαντήσεις και να προωθήσεις μηνύματα, να κάνεις επισκέψεις, να μπεις στο FB... και γενικά να  μετατραπείς σε ένα μοντέρνα, κοινωνικό άτομο...
• Απόλαυση της δημιουργίας, να φτιάξεις μια εικόνα σύνθεση για τις ανάγκες κάποιου άρθρου, να γράψεις άρθρο στο "Θολό"...
• Αγωνία όταν χρειάζεται να σουλουπώσεις ή να κάνεις παρεμβάσεις σε blog φίλων και δεν είναι on line και δεν ξέρεις αν θα τους αρέσει το αποτέλεσμα....φτιάχνεις, φτιάχνεις στο άγνωστο - γνωστό!
• Τύψεις γιατί βλέπεις ότι μια πολύ όμορφη μέρα πέρασε και εσύ έμεινες μέσα κλεισμένη, παρέα με ένα πληκτρολόγιο, κάνοντας "πολύ χρήσιμα πράγματα" (όπως σε βολεύει να τα βαφτίζεις)
• Πόνο στον ώμο, κάνοντας όλα αυτά δεν έχεις σηκωθεί ούτε για κατούρημα με αποτέλεσμα να έχεις πιαστεί, χωρίς να το καταλάβεις και να απορείς "τι έκανα και πιάστηκα; Σκούπα... δεν έβαλα , σιδέρωμα...ούτε που τα κοίταξα τα ρούχα, οπότε ούτε συναισθηματικά δεν κουράστηκα, πεντικιούρ δεν έκανα... (όλα αυτά ήταν τα δικά μου "έπρεπε", σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχα καταστρώσει την προηγουμένη) πως πιάστηκα; "Έλα μου ντε Μαρίτσαμ", όπως λέει και ο άνδρας μου...
• Κενό, γύρω στο βραδάκι κόβεται και το Internet και πέφτεις με φόρα στον "τοίχο" των σβηστών led. Αν αυτά τα 4 led έχουν γίνει το μόνιμο αντικείμενο που παρακολουθώ συχνά  παρακαλώντας να σταθεροποιηθούν όταν τα βλέπω να αναβοσβήνουν....
• Μούδιασμα, γιατί όλα αυτά δεν μπορείς να τα μοιραστείς με κάποιον και να μην σε περάσει για τρελό...
• Απογοήτευση, όταν οι ανωτέρω - και λίγο καθαρεύουσα - είναι πια διαθέσιμοι έχουν τόσα να σου πουν που όταν, τελικά, έρθει η σειρά σου τα δικά σου έχουν, ως δια μαγείας "εξατμιστεί" και μένεις μόνο με ένα ανοικτό στόμα που στο τέλος το ακούς να λέει: "Είχα τόσα να σου πω, αλλά τα ξέχασα" και αν είσαι άτυχη και ο συνομιλητής έχει όρεξη (κάτι που ο άνδρας μου έχει σε πλεόνασμα) παίρνεις και την απάντηση: "ε, δεν θα ήταν  σπουδαία..."
• και τέλος απορία,  "μου έχει σαλέψει;", "έχει μείνει λίιιιγο λογική;", "μετά από όλα αυτά μπορεί κανείς να με πάρει στα σοβαρά;"

...από ότι καταλαβαίνετε το τελευταίο συναίσθημα θα απαντηθεί από εσάς!!!

KAI ΞΑΦΝΙΚΑ.... ΠΙΣΤΕΨΑ ΣΤΟ ΘΑΥΜΑ.

Είμαστε δυο,είμαστε τρεις...είμαστε χίλιοι δεκατρείς.
Καθηλωμένη μπροστά στο pc μου παρακολουθώ αμίλητη έναν ψίθυρο να γίνεται σιωπηλή κραυγή.
Μία στάλα από βροχή να γίνεται ξαφνικά καταιγίδα.
Και να παίρνει την ψυχή μου και να την ταξιδεύει σε κείνα τα ξεχασμένα χρόνια, τότε που η καρδιά ακόμη αντιστεκόταν.

Που μέτραγε τις αποστάσεις,τα πεζοδρόμια, βήμα βήμα, και το όνειρο ήταν εφικτή πραγματικότητα.

Που η λέξη συμβιβασμός δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο.
Που ακολουθούσε την σκιά Γιγάντων και μαθήτευε στο μετερίζι των αγώνων.
Επαναστάτρια από μικρή απέναντι σ`όλα αυτά που θεωρούσα άδικα.
Χτύπαγα γροθιά στο μαχαίρι κι ας μάτωνα.

Μεγάλωσα και συμβιβάστηκα νομίζοντας ότι ήμουν γραφική.
"Σοβαρέψου μάνα επιτέλους" η φωνή των παιδιών μου πάντα με προσγείωνε στην πραγματικότητα.

"Εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα"?
"Πάψε να μας κοψοχολιάζεις μεγάλωσες πια...ωρίμασε επιτέλους"

Κι εγώ ωρίμασα και παραδόθηκα...ωρίμασα και προδόθηκα...από μένα.

Και χθες  είδα το όνειρο να ξετυλίγεται,έτσι απλά όπως γίνεται με κάθε απλό στην ζωή μας.
Γιατί το απλό κρύβει ομορφιά.
Μία πρόταση στην αρχή από τον  Άνεμο ..."Σιωπηλή διαμαρτυρία για το ξεπούλημα των ονείρων μας".
Στην αρχή μου φάνηκε γραφικό.
Μετά σκέφτηκα γιατί όχι? Να και κάτι που δεν το έχεις κάνει ποτέ.

Σιώπα κι ίσως κάτι βγει.
Καμιά φορά η σιωπή είναι σαν τον μουντό καιρό πριν ξεσπάσει η καταιγίδα και λάμψει ο ουρανός με κεραυνούς κι αστραπές.

Περίμενα να δω τι απήχηση θα είχε στην υπόλοιπη @παρέα.
Μετράγαμε συμμετοχές αντιρρήσεις διαφωνίες κι η καρδιά άρχισε να πιστεύει ότι ίσως γίνουμε πολλοί.
Που ξέρεις μπορεί η σπίθα να γίνει πυρκαγιά και να φωτίσει το σκοτάδι μας,έλεγα στον εαυτό μου.

Και ξαφνικά είδα να ξεδιπλώνεται μπροστά μου το θαύμα που είχα ξεχάσει.
ΟΙ δύο γίναμε τρεις,οι τρεις πέντε, και το email μας να πλημμυρίζει από δηλώσεις με συμμετοχές.

Κι ήταν κάτι συγκινητικό να βλέπεις αυτή την σύναξη να ξεδιπλώνεται σαν χωριό αυτόνομο.
Και τα κεράκια να φέγγουν σιωπηλά τις ψυχές μας με το φως της ελπίδας, ότι αδέλφια είμαστε κι εμείς εδώ  δίπλα σας συμμετέχουμε.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ
ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΠΟΡΕΙ.
ΕΝΑ ΘΕΡΜΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΜΑΣ.
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΑΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΙΣΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ.

ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΣΕΝΑ,  ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΜΕΝΑ , ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΜΑΣ.... ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΤΟ ΘΑΥΜΑ!!!.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΜΠΛΟΓΚ ΜΑΣ!

η σιωπή είναι σαν το μουντό καιρό πριν ξεσπάσει η καταιγίδα και λάμψει ο ουρανός με κεραυνούς και αστραπές!

Bloggers ενωμένοι ποτέ νικημένοι!!

Music Playlist at MixPod.com

Η Γιορτή της blogoκιλότας.

Μέρα της γυναίκας και το θολό -που του αρέσει να πρωτοπορεί σε κάποια πράγματα-

σκέφτηκε να τιμήσει αυτή την μέρα παρουσιάζοντας την κιλότα της blogger.

Αυτό το μαγικό βρακάκι λοιπόν έχει όλα τα απαραίτητα  αξεσουάρ που το κάνουν να διαφέρει από το βρακί του άντρα blogger.

Έχει την δαντελίτσα του, το μεταξωτό του ύφασμα (γιατί ,πως να το κάνουμε οι επιδέξιοι κ.λοι θέλουν και μεταξωτά βρακιά) κι αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η σύνδεση με την blogger.

Διότι εδώ η σύνδεση είναι πολλαπλής χρήσεως.

Συνδέει ότι μας ενοχλεί με τον αυτόματο τηλεφωνητή και στερείται κι αναπαραγωγής μηνυμάτων. Επίσης διαθέτει και σινική μελάνι σε πρώτη ζήτηση.

Πιστεύω ότι οι φίλες που θα παρουσιάσω και  χρησιμοποιούν αυτό το βρακί, ότι κάνουν πολύ καλή χρήση των παραπάνω αξεσουάρ που ανέφερα, όπως κι εγώ. Άλλωστε, τι φίλες θα ήταν αν δεν ήξεραν την χρήση τους.

Κι αρχίζω πρώτα με την αφεντομουτσουνάρα μου, αναφέροντας πότε αυτό το βρακί ήρθε

να εφαρμόσει στον δικό μου κ.λο.

Όποιος σοκάρεται μην διαβάσει το παρακάτω.

Ήταν Μάιος του 2009 όταν ένα τυχαίο γεγονός (θάνατος) μ`έστειλε στον αγύριστο κι ακόμη παραπέρα.
Τότε το φιλισκουνάκι μου- Ευτυχία- σκέφτηκε να μου ανοίξει μια σελίδα να καταθέτω την τρέλα μου γιατί όπως πολύ σωστά σκέφτηκε που να την τρέχω τώρα στο τρελάδικο. Θα κοστίσει κι ένα σωρό λεφτά χώρια που μπορεί να τρελάνει και τους γιατρούς και να το κλείσει

το μπουρδέλο...Και τότε θα γεμίσει ο κόσμος τρελούς, που μάλλον είναι πιο γνωστικοί από την Σία.

Βέβαια τότε το βρακί το έβαζα όποτε το θυμόμουν με τις αναλαμπές μου. 

Εφάρμοσε καλά κι έγινε δεύτερο δέρμα από τον Σεπτέμβριο του 2009.

Απο τοτε η μόνη ταυτότητα που έχω πάνω μου είναι της blogger
Όταν θυμάμαι που και που την γυναικα, βγάζω το ένα μπατζάκι μόνο για να το ξαναφοράω γρήγορα να μην μου κρυώσει ο κ.λος.

Τώρα παρουσιάζω τον ηθικό αυτουργό του εγκλήματος που λέγεται "...Θολό...".

Ευτυχία Ζερδέ-Μέξη

Περίπου ένα χρόνο χάζευα και άφηνα σχόλια στα blog άλλων. Τελικά τον Μαίο του 2008 αποφάσισα να κάνω κάτι δικό μου, μετά από μια πολύ όμορφη βαρκάδα που απολαύσαμε με φίλους.

http://mydolphin.blog.com/ με ένα μοναδικό άρθρο, γιατί δεν ξαναπήγαμε βαρκάδα με αυτή την παρέα και ανακάλυψα ότι ο blogger είναι πιο φιλικός.

Πρώτο πειραματόζωο ο άνδρας μου, που ήθελε ένα blog ποικίλης ύλης γύρω από τα αυτοκίνητα...
Σήμερα το έχει καταντήσει εντελώς ποικίλης ύλης...
Μετά έβαλα στα σκαριά ένα χώρο που θα φιλοξενούσε το χόμπι μου για την φωτογραφία Ελληνικών τοπίων.
Και παράλληλα άρχισα να μαζεύω το υλικό των εργασιών μου για την κατασκευή του επαγγελματικού μου blog.
Τότε ήρθε και το γεγονός στην ζωή  της Σίας, και σκέφτηκα να της φτιάξω  τον δικό της χώρο, για ν`αποφύγω τα έξοδα του τρελοκομείου.
Στην αρχή, δειλά ασχολιόνταν για κάποια προϊόντα ομορφιάς με βάση την αλόη.
Αλλά...τρώγοντας ανοίγει η όρεξη...
Αποφάσισε ότι ήθελε ένα χώρο "θολό" (σαν το μυαλό της) για να ξεσπαθώνει, να χαλαρώνει, να γράφει το μακρύ της και το κοντό της...
Ζήταγε, ζήταγε, ζήταγε....έφτιαχνα, έφτιαχνα, έφτιαχνα...γελούσαμε, σπαζοκεφαλιάζαμε, χαιρόμασταν με κάθε επιτυχία.
Το απολάμβανα, με τσίγκλαγε για νέα πράγματα, η φαντασία μου ξεσάλωνε και εκείνη όλο και ήθελε και άλλα....
Μπήκε στην  παρέα και ο AATON -(το σώβρακο της παρέας)- πιο έμπειρος και πιο παλιός...

Κι εκεί το γλυκό έδεσε, μ`ένα σφιχτό σιρόπι των τριών μας.
Αποτέλεσμα...σε λίγο χρονικό διάστημα έγινε αυτό που βλέπετε σήμερα.
Εντάχθηκε το blogging και στην επαγγελματική μου δραστηριότητα με αποτέλεσμα η κιλότα να μπαινοβγαίνει ποοοολύ συχνά....

Καλλιόπη

Το "ξεκίνημα" ήταν απλά κάποιες σκέψεις μου που και  έγραφα σε ανύποπτο χρόνο σε μπλοκ σημειώσεων και ατζέντες... μια απόφαση που πήρα για τη ζωή μου η οποία, εις γνώση μου έφερε τα πάνω κάτω, μια νέα αρχή κι όλα τα συναισθήματα που μου προκάλεσαν όλα αυτά, άρχισαν ασυναίσθητα να γίνονται κείμενα, στιχάκια, σκέψεις, 

Ταυτόχρονα άρχισα να νιώθω έντονα την ανάγκη να εκφραστώ μέσω του γραπτού λόγου.  Λατρεία μεγάλη στο διάβασμα, όπου έβρισκα βιβλίο το ρουφούσα και ζούσα την κάθε εικόνα που μου περιέγραφε σαν να ήμουν εγώ ο ήρωας του. 

Μπαίνοντας στο Internet... ούσα άσχετη, ανίδεη,  όμως τυχερή, πρίν  από ενάμιση χρόνο περίπου γνώρισα διαδικτυακά έναν εξαιρετικό άνθρωπο ο οποίος διατηρούσε μπλογκ.

Άρχισα λοιπόν να διαβάζω το συγκεκριμένο μπλογκ, ενθουσιάστηκα από το στήσιμό του... 

Έτσι ξαφνικά λοιπόν, σαν κάποιο αόρατο χέρι να με έσπρωχνε, παρακάλεσα τον συγκεκριμένο άνθρωπο να διαβάσει κάποια κείμενά μου και να μου πει την άποψή του. Ο Γιάννης Π. Τριανταφύλλου, περί ου ο λόγος,  δέχθηκε να το κάνει. 

Το πρώτο μου κείμενο λοιπόν γράφτηκε τότε, αρχές Μάη 2009, και είχε τίτλο "ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ". Στη συνέχεια ακολούθησε δεύτερο και τρίτο μέχρι που από ένα σημείο και μετά αποφάσισα να "αυτονομηθώ". 

Η Αnasa δημιουργήθηκε τον Μάη του 2009 , με πολύ ψάξιμο για το πως θα είναι το στήσιμο του μπλογκ, το "χρώμα" του, το στίγμα του... Το όνομα ANASA   ήταν το πρώτο που σκέφτηκα και με αντιπροσωπεύει απόλυτα διότι η αγάπη μου για την συγγραφή και την γραφή είναι η δική μου ανάσα και είναι αυτή που μου δίνει ανάσα.
  

Shell-Land

Η κουμπαρούλα μου που την γνώρισα μέσω του blogging,και χαίρομαι πολύ γι αυτό.

Τρελοπιπίτσα κι αυτή σαν και μένα που αντικρύζει τον κόσμο περίπου με την δική μου οπτική ματιά.

Ο παρορμητικός  χαρακτήρας της που είναι επικοινωνιακός την ώθησε ν`ανοίξει την σελίδα της όπου ήταν κι είναι η προσωπική της ψυχοθεραπεία κι η κατάθεση της ψυχής της όπως και για μένα άλλωστε.

Τα υπόλοιπα μπλόκ της που ίσως δινουν το στίγμα της χιουμοριστικής ματιάς της είναι το σουρλουλου, παλαβιάρα, αλλοπαρμένη, εδώ σταματάω γιατί το έχασα εντελώς.

"Κουμπάρα δεν έβαλα link των παραπάνω γιατί με πήρε η ώρα και θα περάσει η γιορτή της γυναίκας και της κιλότας".

Μπορώ να συζητάω ώρες μαζί της και να σεβόμαστε η μία την γνωμη της άλλης.

Ο κατάλογος μακρύς με φίλες που φορούν επάξια αυτό το βρακάκι και του δίνουν μια ξεχωριστή νότα η κάθε μια με την δική της κατάθεση ψυχής...

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ Σ`ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ.

Το θέμα είναι ότι και να φοράς, να το φοράς όμορφα, με χάρη με στυλ και να σε αντιπροσωπεύει...κι ας πρόκειται  για κιλότα. Και μη ξεχνάς ...το ταξίδι  στον @χωρο  να το κάνεις μαγικό με πολλές βαθιές ανάσες ρουφώντας το οξυγόνο της μαγείας, που σου προσφέρει.

ΤΟ ΜΠΙΝΕΛΙΚΩΜΑ ΤΟΥ ΘΟΛΟΥ

Σήμερα ήθελα να κάνω μια ανάρτηση αφιερωμένη στο βρακί της blogger...

Ένα τσακ όμως της τελευταίας στιγμής μια κουβέντα και μια αχάριστη ματιά

στην προσφορά του θολού απέναντι σε πολλούς φίλους, μ`έκανε ν`αλλάξω πορεία και να γράψω για το ξεβράκωμα του ίντερνετ...

Άλλωστε αυτή την σελίδα δεν την έκανα με γνώμονα της δημόσιες σχέσεις αλλά με το σκεφτικό να καταθέτω ότι πνίγει την ψυχή μου.

Είναι ο χώρος που η ψυχή μου αισθάνεται ελεύθερη χωρίς κάγκελα.
Εδώ αναπνέω, ζω, καταθέτω και ξαλαφρώνω.

Όταν λοιπόν πρωτοξεκίνησα πριν από 7 μήνες,ήμουν ένα καρυδότσουφλο στην θάλασσα του ίντερνετ.
Η γνωριμία μου με τον AATON ήταν ορόσημο για την μετέπειτα πορεία μου.

Συνέχεια μου έλεγε δύο πράγματα που τα κράτησα σαν φυλαχτό στην ψυχή και στο μυαλό μου.
Αν θες να προχωρήσεις μικρή να θυμάσαι αυτά που θα σου πω.

1. Να κρατήσεις το μπλοκ σου προσωπικό ημερολόγιο,ένα χώρο που η ψυχή θα είναι ελεύθερη να εκφράζεται όπως της αρέσει,χωρίς τα κάγκελα του real κόσμου και ποτέ μην το καταντήσεις δημοσιογραφικό με  αντιγραφόμενες ειδησούλες. Δεν είμαστε δημοσιογράφοι, μπλοκεράδες είμαστε με μεράκι. Εδώ καταθέτουμε το δικό μας βάσανο.
2. Να είσαι ΑΛΗΘΙΝΗ. Ποτέ να μην διστάσεις να λες αυτό που θέλεις και σε πνίγει, σκεπτόμενη το κόστος σε αναγνώστες και δήθεν φίλους του ίντερνετ. Κι αν χρειαστεί να μπινελικώσεις, κάντο.

Άλλωστε στον χώρο μας λείπουν οι  γυναίκες  που έχουν το τσαμπουκά  να παραμερίζουν της δήθεν και της τάχα ευγένειες και να λένε τα πράγματα με τ`όνομά τους.
Λίγες μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Την πρώτη του συμβουλή την τήρησα.
Ότι θα χρειαστεί να τηρήσω και την δεύτερη δεν το περίμενα.
Όχι ότι είμαι καμιά 'αγιούσα'.Το αντίθετο θα έλεγα.
'Τσαούσα' με όλη την έννοια της λέξεως απέναντι σ`αυτά που μ`ενοχλούν.
Τα 12 ευαγγέλια και την αποκάλυψη του Ιωάννη πάντα σε πρώτη ζήτηση και χρήση.
ΕΚΕΙΝΟΣ το ήξερε...Κι όπως λέει χαρακτηριστικά "Σε ξέρω γιατί σε γέννησα".

Κι ήρθε η στιγμή ν`ακολουθήσω την συμβουλή του (που είσαι Νίκο να με δεις να κλάψεις και να λυπηθείς).
Μάλλον νομίζω, ότι θα χαρείς γιατί η μαθήτριά σου σου μοιάζει (είναι αυτό που λένε "μ`όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις".... αν μάθαινα και τα τεχνικά σου θα ήμουν βασίλισσα)

Όταν λοιπόν ξεκίνησε το θολό πρωτοπόρισε σε κάποια πράγματα με όλη την αγάπη και την αφέλεια που το χαρακτηρίζει όπως πάντα, στην οπτική ματιά που αντικρύζει τον κόσμο κι ειδικά τον @χωρο.
Πολλές φορές έκανε αφιερώματα σε φίλους με τα link τους φιλοξένησε αναρτήσεις τους στον διαφημιστικό  χώρο που είχε φτιάξει ο  AATON  και το Idea Studio αφιλοκερδώς και πάντα με γνώμονα την στήριξη και την σύμπνοια μεταξύ μας..
Πολλές φορές έβαζα και το φιλισκουνάκι μου το Idea Studio να φτιάξει και μπάνερ για φίλους που δεν είχαν.Κι εκείνη άνθρωπος της προσφοράς ποτέ δεν είπε όχι.

Το κάναμε μ`ευχαρίστηση κι αγάπη.
Και σήμερα ήρθε το χαστούκι έτσι απρόσμενα από εκεί που δεν το περίμενα.
Πήρα μια φίλη να μου πει πότε πρωτοξεκίνησε το blogging για να κάνω ένα αφιέρωμα στην κιλότα της blogger που θα είχε χιουμοριστικό χαρακτήρα..
"Να βάλεις και το link μου" ήταν η απάντησή της με πολύ ύφος σαν να μίλαγε σε κανένα χθεσινό στραβάδι του ίντερνετ.
Το είπε τόσο απαξιωτικά που έμεινα αποσβολωμένη ."Και φυσικά θα το βάλω"απάντησα.
Με πήρε το παράπονο γιατί  ποτέ δεν έχω κάνει ανάρτηση που να αφορά κάποιους φίλους χωρίς το link τους.
Κι αν το έχω παραλείψει μια ή δύο φορές ήταν από βλακεία και κεκτημένη ταχύτητα να δημοσιεύσω το κείμενο.
Τρελάθηκα..Και τρελάθηκα γιατί ποτέ δεν το είδα δημοσιοσχετίστικα  το ταξίδι μου στον @χωρο.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.
Δηλαδή δεν το κατάλαβα αυτό...Το βάλε με να σε βάλω ή όπως έλεγε κι ένα τραγούδι κάνε μου λιγάκι μμμμμμμ για να σου κάνω λίγο κλικ θα πω εγώ.
ΑΣ ΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.
ΕΓΩ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΤΡΥΠΑΚΙΑ ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΩ.

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΑΥΤΑ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΩ ΓΝΗΣΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΩ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΤΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΑΘΟΣ...ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΙΝΑΛΕ...ΑΜΕΛΕΙΑ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ.
ΚΡΑΤΑΩ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ Η ΠΟΛΛΟΎ Σ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ.
ΤΡΥΠΑΚΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΣΧΕΤΙΣΤΙΚΑ  ΜΕ ΑΛΛΛΑΞΟΚΩΛΙΕΣ  ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.

ΟΥΣΤ ΚΑΙ ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΙ Ο ΑΑΤΟΝ

Παρακάτω παραθέτω κι ορισμένες σκέψεις του Νίκου για τον Έλληνα blogger.
O δωδεκάλογος του ΑΑΤΟΝ

1. Ο Έλληνας Blogger (ασχέτως φύλου, και πάντα γενικά, ποτέ προσωπικά), κάνει πάντοτε λάθος χρήση του διαδικτύου.
Περιφρονεί τις άπειρες δυνατότητες που του προσφέρει για μάθηση, επικοινωνία και οικονομική καλυτέρευση.

2. Ο Έλληνας Blogger είναι τρομερά "σνόμπ". Σνομπάρει κάθε τι που δεν καταλαβαίνει, ακολουθώντας πάντοτε το λαϊκό ρητό "όσα δεν φτάνει η αλεπού..".
Σνομπάρει κάθε έναν που είναι (η που αυτός πιστεύει πως είναι) καλύτερός του, κι αντί να προσπαθήσει να τον φτάσει και να γίνει καλύτερός του, τον ειρωνεύεται, τον πολεμά με αθέμιτα μέσα, τον λιθοβολεί.

3. Ο Έλληνας Blogger το Blogging το κατάλαβε εντελώς λάθος. Από έναν τύπο ηλεκτρονικού προσωπικού και δημόσιου ημερολογίου, το μετάτρεψε σε (δήθεν) εφημερίδα.
Προσπαθεί άτσαλα, ανορθόδοξα και άσχετα, να μιμηθεί κάποιους δημοσιογράφους που στο κάτω κάτω σπούδασαν για να είναι αυτό που είναι. Σίγουρα κάποιοι το κάνουν πολύ καλά, μα οι περισσότεροι όχι.

4. Ο Έλληνας Blogger είναι λάτρης του "τζάμπα", κοινώς "τζαμπατζής". Τρελαίνεται αν πρέπει να πληρώσει για κάτι (προγράμματα, υπηρεσίες), δαιμονίζεται, βγάζει αφρούς. Σίγουρα δεν μπορούμε να τα αγοράσουμε όλα, κάποια είναι πανάκριβα, μα εδώ μιλάμε για 10, 20 και 30 δολάρια, τιμές δηλαδή, το λιγότερο υποφερτές. Όλοι μας έχουμε χρησιμοποιήσει και θα συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε δωρεάν εφαρμογές, μα δεν απέχει και τόσο από την κλοπή, ας μην το έχουμε λοιπόν σαν πρότυπό μας, αλά σαν έσχατη λύση ανάγκης.

5. Ο Έλληνας Blogger, δεν χαίρεται όταν βλέπει την επιτυχία του άλλου. Ζηλεύει και φθονεί για το παραμικρό. Αποτέλεσμα αυτού, αποκτά γρήγορα εχθρούς και μένει στο τέλος μόνος του, κατηγορώντας πάντα τους άλλους για το πέσιμό του.
Το πιο αγαπημένο κουμπί του σε ένα blog που (ίσως) ζηλεύει, είναι το "Αναφορά Ιστολογίου για άπρεπο περιεχόμενο", με την κρυφή χαρά και ελπίδα να δει μια μέρα το μήνυμα "Η Blogger κατάργησε αυτό το ιστολόγιο".

6. Ο Έλληνας Blogger είναι αχάριστος. Όσα κι αν του κάνεις, όσο κι αν τον βοηθήσεις, θα έρθει μια μέρα που για ψύλλου πήδημα θα σου γυρίσει την πλάτη ξεχνώντας τα πάντα.
Η αχαριστία είναι ένα από τα μεγάλα κουσούρια του Έλληνα.

7. Ο Έλληνας Blogger, είναι γλείφτης. Προτιμάει να έχει στην λίστα του blogs που θεωρεί σπουδαία η με μεγάλη επισκεψιμότητα, περιμένοντας σαν αντάλλαγμα να τον βάλουν κι εκείνα, να έχει να το παινεύεται. Αλλαξοκωλιές δηλαδή. Αλλά και να μην τον βάλλουν (και που σπάνια θα του δώσουν σημασία) δεν τον ενοχλεί καθόλου, αρκεί να βλέπουν οι άλλοι πόσο σημαντικά blogs παρακολουθεί αυτός μπας και τον σεβαστούν, του "τέτοιου" τα εννιάμερα δηλαδή.

8. Ο Έλληνας Blogger είναι άσχετος. Αντί να ασχολείται με το πιο βασικό πράγμα στο blog του, και που είναι οι ίδιες του οι αναρτήσεις, ασχολείται με ένα σωρό ανούσια πράγματα, όπως το Facebook, το Sync, και ότι άλλο ακόμη φανταστεί κανείς, και που αντί να διαφημίζει μέσω αυτών κάθε του ανάρτηση (και που δεν το βρίσκω καθόλου λάθος), τα χρησιμοποιεί για έναν και μόνο σαχλό λόγο.
"Για να βρεί γκόμενα/νο (κάτι που θεωρώ παντελώς γελοίο)".
Άλλο να γνωρίσω τυχαία κάποιο αξιόλογο πρόσωπο και να με ενδιαφέρει πολύ να το γνωρίσω και προσωπικά, κι άλλο να "ψάχνομαι" σε καθημερινή βάση να ξενοπηδήξω. Έχει τεράστια διαφορά. Κάποιοι δε, το έχουν αναγάγει σε χόμπι και καθημερινή έγνοια.

9. Ο Έλληνας Blogger, πιο πολύ ασχολείται με την εμφάνιση του blog του, παρά με την ποιότητα των αναρτήσεών του. Πιο πολύ ενδιαφέρεται να το γεμίσει widgets παρά σκέψεις και ιδέες του. Μοιάζει στην ουσία, με ένα κέϊκ που έσπασε και έγινε θρύμματα και που κανείς δεν θέλει να το φάει, μέσα σε ένα πανέμορφο, στολισμένο, κι ασημένιο δίσκο. Καταλαβαίνετε τι σας λέω;

10. Ο Έλληνας Blogger, αντιγράφει ασύστολα, δίχως να αναγράφει πηγές. Οικοιοποιείται δίχως δεύτερη σκέψη τον κόπο του άλλου, με την δικαιολογία συχνά, δεν ήξερα τίνος είναι, δεν έγραφε τίποτε σαν πηγή όταν το αντέγραψα. Αντιγράφει την δουλειά άλλων πιστεύοντας πως θα αποκτήσει την επιτυχία τους με αντιγραφές και με το να τους μιμείται. Δεν έχει δικές του ιδέες, δεν έχει δικούς του στόχους, απλά συμπλέει με άλλους, προσπαθώντας να γαντζωθεί πάνω στην δική τους σχεδία. Το Clopy Right είναι το πιο αγαπημένο σπόρ των περισσότερων Ελλήνων Blogger, μα αν δούν κάτι δικό τους αλλού και δίχως Credits, σηκώνουν επανάσταση.

11. Ο Έλληνας Blogger, κρίνει και κατακρίνει με τόση ευκολία άλλους, όσο εύκολα πίνει νερό. Είναι ημιμαθής, μα παριστάνει τον φωστήρα. Είναι ατελής, μα παριστάνει τον τέλειο. Είναι άσχετος, μα παριστάνει τον παντογνώστη και τον πρύτανη.
Ποτέ δεν λέει "λυπάμαι, δεν γνωρίζω, θα ψάξω όμως να μάθω και θα απαντήσω τότε". Πάντοτε γνωρίζει.. την τύφλα του.

12. Ο Έλληνας Blogger, δεν πατάει σε διαφημίσεις άλλων, για να μην "κονομήσουν". Τις δικές του όμως περιμένει και ζητάει να του τις πατάνε όλοι οι άλλοι.

Από την άλλη, σίγουρα δεν είναι οπωσδήποτε ο ΚΑΘΕ Έλληνας Blogger κάτι απο τα παραπάνω. Σίγουρα, και ευτυχώς όχι. Πραγματικά χαίρομαι που πάρα πολλοί έχουν ξεφύγει από το μίζερο στυλάκι του κοπαδιού, και έχουν ανοίξει τα πανιά τους, βλέποντας τα πράγματα από εντελώς διαφορετική σκοπιά, με υγιή κι ανοιχτά μυαλά, φτιάχνοντας εκτός από όμορφα, και τρομερά ιστολογία από θέμα ενδιαφέροντος περιεχομένου, που χαίρεσαι να τα διαβάζεις καθημερινά. Και είναι πάρα πολλά, τόσο πολλά, που για να τα αναφέρει κανείς όλα, θέλει ατέλειωτα κατεβατά, και πάλι σίγουρα κάποια θα τα παραλείψει κατά λάθος, και θα είναι άδικο.

Θεωρώ τον εαυτό μου σαν Blogger πολύ τυχερό θα έλεγα, που όλοι οι φίλοι μου ανήκουν στην παρέα των ανοιχτόμυαλων, και είναι πραγματικοί Bloggers, κι όχι "δήθεν".
Τώρα, αν κάποιοι πικράθηκαν από την σημερινή μου ανάρτηση, λυπάμαι, μα αντί να πιάσουν τις πέτρες σαν πρώτη τους αντίδραση, καλύτερα ας το φιλοσοφήσουν  κι ας το ψάξουν λιγάκι. Σίγουρα θα έχουν κάποιο όφελος παραπάνω από το να μου σπάσουν το κεφάλι, και τότε θα δουν πως, η ανάρτηση αυτή, δεν έγινε για να τους χαλάσει τα νεύρα, μα για να τους δώσει ένα φιλικό σπρώξιμο να γίνουν καλύτεροι, βλέποντας κάποια πράγματα κάπως διαφορετικά απο ότι μέχρι τώρα.
Ναι, έγινε από ενδιαφέρον και μόνο, κι όχι από "σνόμπ"..
Άλλωστε, δεν καβαλάω ποτέ το καλάμι, έχω και κάποιο βάρος, μην το ξεχνάμε.

Πηγή:http://nikos63.blogspot.com/2009/12/blogger.html

Κι ένα μικρό αφιέρωμα γι αυτούς που ταξιδεύουν μαζί μου στον @χωρο χωρίς το μικροσκόπιο της ανταποδοτικότητας, και του ανταγωνισμού.

αΚανόνιστα μυαλά του ίντερνετ.

 Αφιερωμένη  φωτό στους εκατό
και στην  ένωσή μας.!!!

Σήμερα λοιπόν καλά μου παιδάκια θα σας κλείνω το ρήμα μαζεύω.
Κάτι σαν την θεία Λένα παλιά, που μας έλεγε παραμυθάκια.
Μαζεύω μαζεύεις μαζεύουμε τι αλήθεια?
Μαζεύω τα μυαλά μου που τώρα τελευταία έχουν πάρει αέρα...(μάλλον φταίει το πολύ blogging)
Μαζεύεις την ήττα σου από τα όνειρα που προδώθηκαν από τους Θα και θα (βλέπε Γιωργάκης)
Μαζεύουμε σαν λαός τα κομμάτια μας και προσπαθούμε να ορθοποδήσουμε μέσα στην μιζέρια

 που μας βούτηξαν οι κλεφτοκοτάδες της ελπίδα μας (βλέπε ΝΔ και ΠΑΣΟk)

Και βέβαια μαζεύουμε και βρισιές και συμβουλές κι ότι άλλο βγάλει ο μπαξές του ίντερνετ.
Τόξερα βέβαια ότι θα μπλέξω άσχημα κάποια στιγμή αλλά αφέθηκα.
Με παρέσυρε το ρέμα μάνα μου δεν είναι ψέμα που λέει και το τραγούδι.
Εχθές λοιπόν έζησα μία απίστευτη εμπειρία μέσα στους ενωμένους.
Έμαθα πράγματα που ειλικρινά ήταν άγνωστα σε μένα.
Το πρώτο λοιπόν που έμαθα είναι ότι δεν έχω προσωπική ζωή κι είμαι κολλημένη με το pc μου,
κάτι σαν σιαμαίοι αδελφοί, ένα πράγμα.

Δηλαδή τι να πω χρωστώ ευγνωμοσύνη στον κύριο,κυρία,που μου το είπε κατάμουτρα.
Ήταν σαν να μου βάλανε ένα καθρέφτη στο πρόσωπό μου μπροστά.

Το επόμενο ήταν ότι δεν έχω σεξουαλική ζωή,άρα είμαι δακτυλοδεικτούμενη.
Και το αμέσως πιο καλό ήταν ότι όταν έχεις σεξουαλική ζωή γράφεις ωραίες αναρτήσεις.
Μετά ότι είμαι αμόρφωτη,και κάνω τεράστια ορθογραφικά λάθη.

Ότι ο Δάσκαλός μου είναι γερομπισμπίκης και χρειάζεται υπογλώσσια χάπια για να είναι μάχιμος.
Άχ Άνεμε θα σε μαλώσω γιατί μου το έκρυψες αυτό?
Έπρεπε να μου το πει μία κυρία ή ένας κύριος από το πουθενά?

Και το τελευταίο και καλύτερο ότι είμαι η αυτοκρράτειρα Theodosia...με δύο ρρ για να τονίσει την βαρύτητα του τίτλου.
(Σαν να λέμε Ακάκιεεεεεεε τα μακαρόνια νάναι Μίσκο).
Ειλικρινά τέτοια τιμή δεν την περίμενα.
Να είμαι μία αμόρφωτη,χωρίς σεξουαλική ζωή για να μην το πώ πιο λαικά, αυτοκράτειρα.
Μάλλον με δολοπλοκίες θα κέρδισα τον θρόνο μου.
Προσωπικά δεν με χαλάει καθόλου.
Και σας παραθέτω τα σχόλια και την παιδεία της εν λόγω blogger με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο aKanonistoN με το στερητικό α' μπροστά.

akanonisti είπε και για τους εκατό συγγραφείς των ενωμένων με ΠΡΩΤΟ ΣΤΟΧΟ φυσικά τον Άνεμο.(Κι εδώ θα σου θυμίσω καλή μου akanonisti
ότι όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, βλέπε Άνεμος και το μένος σας εναντίον του)

1.Συγγγρρρραααφφέααααααα....
δεν γαμιέσαι και εσύ και οι 100 συγγρρρρραφείςςςςς μαζίιιιι?????
Που ξέρεις... ίσως σας έρθει έμπνευση...και γράψετε μία ανάρτηση της προκοπής.....(συμπληρώνω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την ευχή καλή μου)

2.Ετοίμασε το υπογλώσσιο γερομπισμπίκη....
 Το επόμενο σχόλιο σου...θα διαγραφεί... (μαζί με όλα τα προηγούμενα....)
 Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα  http://akanoniston.blogspot.com/


3.(καλά που έσβησες την πρόσκληση να γράψω σε εσάς... παλιοχλιμίτζουρα...
χιμπατζοναζιστή...)


4.Εκτός από ανορθόγραφος....
δεν ξέρεις να χρησιμοποιείς και τους χρόνους!!!!....
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Ετσι που το διατύπωσες, φαίνεται...σαν πρώτα να έγραψες τα σχόλια...και μετά να έγραψα την ανάρτηση.....

Εχεις τελειώσει δημοτικό.... Σοβαρρότατε Συγγγγρρραφέα?????

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Μα ούτε ένας σοβββαρρρότατος... δεν το πρόσεξε????
Ούτε η εμπνευσμένη αυτοκρρράτειρα....
Theodosia?????

ΑΙΣΧΟΣ

ΤΟ δώρο του Θεού???
Ο εγκέφαλος με το nick Theodosia???
Άλλη φοβερή μορφή… που πάλι έγραψε σχόλιο χωρίς καν να διαβάσει….
Ήθελα να ήξερα… νομίζετε πως μπορείτε να κοροϊδέψετε κανέναν???
Μόρφωση δεν έχετε… ούτε ψυχή.. ούτε χιούμορ…
και θα γυρνάτε καταδικασμένοι… στην αποτυχία και την δυστυχία… χωρίς ποτέ να ψάξετε την αιτία…
Όπως και να έχει…πρόβλημα σας….



ΑΥΤΗ ΛΟΙΠΟΝ Η ΚΥΡΙΑ ΜΑς ΟΝΟΜΑΖΕΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΥς ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΕς.
ΠΑΡΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑς ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΘΟΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑς ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΑΝΟΝΙΣΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ.

Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Και ξημέρωσε η αποφράδα μέρα της παράδοσης ή της ψυχοπαράδοσης...
Παρέδωσα τ`αρχεία της εταιρείας μου και μαζί παρέδωσα  και τις καλύτερες αναμνήσεις που έχω αποκομίσει σε όλη την καριέρα μου από το κεφάλαιο εργοδοσίας.
Πραγματικά άψογοι οι εργοδότες μου.
Εκτός από τα νόμιμα δώσανε κι από ένα μισθό μπόνους σε όλους τους εργαζόμενους.
¨ΟΤΑΝ  πια τελείωσα κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου,δεν μπόρεσα να συγκρατήσω το βούρκωμα των ματιών.
Μία οικογένεια διαλυόταν.
Ξαναγύρισα πίσω, κοίταξα το γραφείο μου, κοίταξα τον χώρο που είχε γίνει το δεύτερο σπίτι μου, και νόμιζα ότι  έβλεπα το απογυμνωμένο πτώμα ενός πολύ αγαπημένου μου προσώπου.
Στύλωσα τα πόδια μου έσφιξα τα δόντια και προχώρησα προς την έξοδο.
Και ξαφνικά αισθάνθηκα το απόλυτο κενό.
Κοίταξα γύρω μου σαν χαμένη και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε γίνει.
Και ξαφνικά αισθάνθηκα σαν κάποιος να μου είχε σφραγίσει την πλάτη με καυτή σφραγίδα, μ΄`ενα τεράστιο Α.
Έλα Πάστα φλώρα είπα ίσια το κορμί και το κεφάλι και προχώρα.
Έχεις αντέξει τόσα θα το αντέξεις κι αυτό.
Γύρισα σπίτι κι όπως πάντα άνοιξα τον εραστή του @νείρου να χαζέψω για να ξεχαστώ.
Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα από τα μηνύματα που είχα λάβει από φίλους blogger.
Δεν θα αναφέρω ονόματα...Κι αυτή την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, φίλος blogger απο τους καλύτερους,  ασχολείται να μου στέλνει συνέχεια μουσική από τα αρχεία του να με διασκεδάσει...
Τι να πώ μ`έχετε αφήσει άφωνη...
Η μεγάλη μου οικογένεια, που μου έχει δώσει τόση αγάπη,τόση δύναμη κι ατέλειωτη συντροφιά τις μοναχικές νύχτες.
Μέσα από αυτή την μεγάλη οικογένεια απόκτησα φίλους που με στηρίζουν ο κάθε ένας με τον τρόπο του.
Που κάνουμε παρέα που μοιραζόμαστε και νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλον.
Που μιλάμε ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο, που ακούμε μουσική,γελάμε, που ξενυχτάμε κρατώντας συντροφιά ο ένας στον άλλον.

Που μοιραζόμαστε τον πόνο, την χαρά την λύπη... που λέμε χρειάζεσαι κάτι?
Θα έρθω να σε δω μόλις μπορέσω ...να τα πούμε.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου κι ειλικρινά δεν ξέρω αν αξίζω τόση αγάπη.
Αισθάνομαι ότι θέλω πολύ δρόμο να διανύσω για να σας την ανταποδώσω.
Να ρίξουμε και το χιουμοριστικό γιατί με πήραν τα ζουμιά τώρα...
Είμαι μπέμπα ακόμη... μεγαλώνοντας θα σας ανταποδώσω... μ`έναν ουρανό αγάπης... το σύμπαν που εισέπραξα από όλους εσάς.

Αφιερωμένο ειδικά  σ`εσένα που μου στόλισες το βράδυ μου με τόσες ωραίες μουσικές απ΄`όλο τον κόσμο...

Το κάλεσμα του Δασκάλου...στην μαθήτρια.

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μια μεγάλη χαρά μου μαζί σας.

Όταν ξεκίνησα πριν από 6 μήνες το blogging με δειλά βήματα στην αρχή και τελείως στραβάδι, ούτε ήξερα που θα με οδηγήσει αυτός ο δρόμος...

Ήταν  ένας δρόμος ανεξερεύνητος για μένα που με έλκυε με  έναν τρόπο που μέχρι τώρα δεν το έχω εξηγήσει στον εαυτό μου...

Είχα την τύχη να έχω δίπλα μου την φίλη μου την Ευτυχία με το Idea Studio  γραφίστρια από τις λίγες, με καταπληκτικές τεχνικές γνώσεις...

Σαν πρωτάρα  όταν ήθελα κάτι καινούριο για το μπλόκ μου και προσπαθούσα να το κάνω μου έλεγε:

" Μην ασχολήσαι    με τεχνικά. Εσύ γράφε, μόνο γράφε.Μέχρι να σου βγει  αυτό που έχεις μέσα σου. Για τα τεχνικά εγώ είμαι εδώ ".

Κι όταν την ρώταγα αν ήταν  κάτι  καλό απ`αυτά που έγραφα μου έλεγε:

"Πάτα γκάζι και μην βασανίζεις το μυαλό σου.Άστο να κυλήσει μόνο του. Γράφε όπως το λέει η ψυχή σου και θα βγει αυτό που σε εκφράζει μόνο του".

Αυτό έκανα μέχρι που μπήκε ο Δάσκαλος ΑΑΤΟΝ  στην ζωή μου.

Σκληρή η μαθητεία μαζί του.

Πολλές φορές μου έριχνε γροθιά στο στομάχι. Σάκο του μπόξ το είχε κάνει, κι εξακολουθεί ακόμη.

'Έμαθα  κι εξακολουθώ να μαθαίνω ακόμη δίπλα του..Και βέβαια η συνύπαρξη και των δύο

 ΑΑΤΟΝ-Idea Studio στην τεχνική  υποστήριξη της σελίδας μου, φέρνει το αποτέλεσμα που βλέπετε.

Αυτά μέχρι χθές...

Πρίν από μία εβδομάδα προέκυψε και συνεργασία με το άλλο ιερό τέρας για μένα του @χώρου,

τον Άνεμο και τους ενωμένους bloggers . Η συνεργασία μας μου έμαθε πολλά σε λίγο χρονικό διάστημα και μου άλλαξε την οπτική γωνία στο πώς να βλέπω τα πράγματα γύρω μου.

Αγωνιστής και μάχιμος  που  δεν κουράζεται να μου εξηγεί αυτά που ήταν ανεξήγητα για μένα μέχρι χθές.

Να βλέπω κάτω από την επιφάνεια και να υποψιάζομαι αυτά  που μέχρι εχθές  θα πέρναγαν ίσως κι απαρατήρητα   από μπροστά μου....(ένεκα Πάστα Φλώρα όπως είπαμε).

Και σήμερα έλαβα μία πρόσκληση που με έκανε να πετάξω από την χαρά μου.

Με κάλεσε ο AATOΝ  σαν συντάκτρια στο μπλόκ του.

Κι όταν ο Δάσκαλος καλεί την μαθήτρια να συμμετέχει  μαζί του, στην σελίδα του και μάλιστα με το βεληνεκές του Α! μπε μπα Blog! to Mπινελικοδρόμιο  είναι τιμή.

Είμαι λοιπόν πολύ τυχερή γιατί έχω δύο Δασκάλους δίπλα μου ΑΑΤΟΝ-Άνεμος (ο κάθε ένας στο είδος του) να οδηγούν τα βήματά μου και να μου δείχνουν τον δρόμο.

Μέσα από αυτές τις γραμμές θέλω να ευχαριστήσω και τους δύο για την εμπιστοσύνη που μου δείχνουν, ο κάθε ένας με το δικό του τρόπο.

Και βέβαια να ευχαριστήσω πάνω απ`όλους,  εσάς για την στήριξη που μου δίνεται με το παρόν σας στην σελίδα μου. Χωρίς εσάς που μου πρωτοδείξατε  ποια  μονοπάτια ν`ακολουθήσω ίσως να είχα χαθεί.Οπότε θα τα λέμε και από το Α! μπε μπα Blog! το Μπινελικοδρόμιο.

Αν χάσω τον δρόμο μεταξύ Ελλάδας και Καναδά βάλτε μου την φωνή, σφυρίξτε μου κλέφτικα κι εγώ θ`ακούσω...Πάστα Φλώρα γαρ που και που χάνω τον προσανατολισμό μου...
Η φίλη μου ANASA μπορεί να σας το εξηγήσει καλύτερα...Έχει πάρει πασταφλώρικη γεύση.

                                                   

                                               

Ευκαιρία ν` ανταμώσουμε...

Οι δυό πολύ καλές μου φίλες Shell-land και ANASA διοργανώνουν την δεύτερη συνάντηση των bloggers.

Θα γίνει στην Καισαριανή  Παρασκευή 19 Φλεβάρη 2010  στο κέντρο ΜΑΣΑ 

που βρίσκεται στην Καισαριανή, επί της οδού Εθνικής Αντιστάσεως 240-244, Τηλ: 210 7236177.  Ώρα προσέλευσης 20.30 μ.μ.

Τιμή κατ’ άτομο: 20 Euro (φαγητό, άνευ ποτών)

Για να δηλώσετε συμμετοχή στην παρέα μας, παρακαλούμε στείλτε μας το όνομα και το κινητό σας στα παρακάτω emails:

kkalliope@gmail.com - Anasa
& shelllandblogspot@gmail.com - Matriga

Κάθε συμμετέχων μπορεί έχει και έναν συνοδό. Σας περιμένουμε για να γνωριστούμε και να περάσουμε σαν μια όμορφη παρέα! Νεότερα, προσεχώς…

Εδώ θα προσθέσω την προσωπική μου εμπειρία από την προηγούμενη συνάντησή μας.

Ήταν πολύ όμορφο να γνωρίζεις επιτέλους ανθρώπους, που μοιράζεσαι το ίδιο πάθος το blogging,

ν`ανταλλάσεις απόψεις, και να γίνεσαι μια παρέα.

Εγώ πάντως έφυγα κερδισμένη.

Απόκτησα φίλους και φίλες που σε αντίθετη περίπτωση δεν θα τους είχα γνωρίσει.

Όσοι πιστοί προσέλθετε...Θα είναι τιμή μου να σας φιλοξενήσω.

Και μου το έλεγε η μανούλα μου: "Παιδί μου μην σκέφτεσαι πολύ θα παγώσει το μυαλό σου".

Ήμουν μονίμως στον κόσμο μου. Μου μιλάγανε κι εγώ αλλού γι` αλλού. Και σαν δικαιολογία είχα πάντα την φράση "Τώρα σκέφτομαι μην μου μιλάς". Τι σκεφτόμουνα; Την τύφλα μου. Δικαιολογία ν`αποφύγω την μουρμούρα της, που δεν της έδινα σημασία. Άγιασε η κ.Τασία. Της είχα βγάλει την πίστη.

Η αγαπημένη της φράση ήταν" Δεν έκανα μια σκ@τούλ@ να την φάω παρά έκανα εσένα την κατσίκα".

Τότε που το έλεγε με πλήγωνε. Σήμερα ζώντας μ`εμένα μόνο, κατάλαβα πόσο δίκιο είχε.

Γιατί κάνω αυτό τον πρόλογο; Να εξηγήσω λοιπόν.
Μετά από την συνάντηση με τους bloggers, τους υπόλοιπους τρελούς σαν και μένα, έκανα συμβούλιο με τον εαυτό μου.

Κι όταν κάνω συμβούλιο εγώ κι αυτός μας παίρνει το χάραμα. Πάντα γίνεται όταν πάω για ύπνο.

Εκεί έχω τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις. Ακόμα κι άρθρα γράφω μέσα στο μυαλό μου. Διορθώνω και τις λέξεις και πάει λέγοντας μέχρι το πρωί. Για τέτοια τρέλα μιλάμε. Ποιος να μ`αντέξει; Κανείς!!!

Αν είχα σύντροφο θα μου είχε σπάσει το κεφάλι. Να είσαι λέει σε τρυφερές στιγμές και να του λες.

"Συγγνώμη αγάπη μου μπορούμε να κάνουμε μία διακοπή γιατί τώρα έχω έμπνευση";

Για τέτοια κατάντια σας μιλάω.

Μετά λοιπόν από το χθεσινοβραδυνό συμβούλιο αποφασίσαμε τα εξής με δημοκρατικές διαδικασίες.

Ψήφοι: Υπέρ 2, κατά 0.

Επειδή έτυχε να γνωρίσω από κοντά πολύ αξιόλογους blogger, αλλά και στο ταξίδι μου στην μπλοκόσφαιρα βρήκα πολύ αξιόλογες πένες που θα ήθελα να τις προβάλω μέσα από το μπλόκ μου.
Σκέφτομαι, λοιπόν, να κάνω κάθε 15 ημέρες ένα αφιέρωμα στον κάθε ένα από εσάς.

Τι θα περιλαμβάνει το αφιέρωμα; Ένα από τα πιο αξιόλογα άρθρα σας με το link της σελίδας σας.

Αυτό θα γίνεται στον επάνω χώρο, τον διαφημιστικό, όπου θα προβάλλεται μικρογραφία της εικόνας του άρθρου σας και link που θα οδηγεί στο άρθρο. Μπορείτε να πάρετε μια γεύση τώρα που προβάλλονται δικά μου άρθρα.

Θα ήθελα όμως και την δική σας βοήθεια...Όποιος μπορεί και θέλει ας μου στείλει το link της πιο ενδιαφέρουσας, κατά την γνώμη του ανάρτησης, κι εγώ θα το δημοσιεύσω.

Που να μου το στείλει; Καλή ερώτηση. Μπορείτε στην φόρμα των σχολίων. Άλλωστε ειδοποιούμαι μέσω email για τυχόν σχόλια. Η ανταπόκριση θα είναι άμεση.

Και βέβαια θα κάνω την αρχή από το σπίτι μου. Γιατί λέει κι η παροιμία "Αν δεν παινέσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει".

Θα κάνω την πρεμιέρα με τον φίλο και συνοδοιπόρο στο θολό τοπίο (θολωμένο μυαλό έπρεπε κανονικά να το λέω,τέλος πάντων), Σωκράτη ο κατά κόσμον chronografos.

Όταν ο Σωκράτης γράφει εγώ λουφάζω στην γωνιά μου. Ισόβια θαυμάστρια βλέπετε.

Θα συνεχίσω με την μοναδική Μάγισσα Κίρκη που μου κάνει δώρο το γέλιο, και την ευχαριστώ γι αυτό, με τον τρελό του χωριού και φίλο μου Ευρύνοο που είναι καταπληκτικός, με την κουμπάρα μου shell-land, με την φίλη μου κι εκκολαπτόμενη συγγραφέα ANASA, και θα πάει λέγοντας...

Λόγω πίεσης όμως χρόνου, θα ήθελα και την δική σας βοήθεια.

Ελπίζοντας σε μία θετική ανταπόκριση... Η τρελή του θολού.

Ευρύνοε πάλι σ`έκλεψα.

Και κλείνω με το αγαπημένο μου: "Οδός Ονείρων", αφιερωμένο σε όλους εσάς.

Επιτέλους συναντηθήκαμε...Η πρώτη επίσημη των bloggers.

Οι φίλες http://shell-land.blogspot.com/ και http://anasasblog.blogspot.com/ νομίζω ότι με τις αναρτήσεις τους  εξάντλησαν το θέμα της συναντησής μας.

Απλά θέλω να τις ευχαριστήσω για την όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα που επικρατούσε ανάμεσά μας, και να μεταφέρω τις δικές μου εντυπώσεις.

Δεν είμασταν πολλοί. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι όσοι παρευρεθήκαμε  γίναμε  μια παρέα που μοιραζόμασταν το ίδιο πάθος και το ίδιο μεράκι. Το blogging.

Κι αφού οι ώρες που περάσαμε  μαζί κύλισαν υπέροχα, κανονίσαμε  μετά να συνεχίσουμε την βραδιά μας σ`ένα κουτουκάκι.

Νόμιζα πως τέτοια μαγαζιά δεν υπήρχαν πλέον στην Αθήνα. Απλό απέριττο αλλά τόσο ζεστό, που αισθανόσουν σαν το σπίτι σου.

¨Ολος ο κόσμος μια αγκαλιά.(Ευρύνοε σε κλέβω). Μου θύμισε κάποιες παλιές  εποχές που  οι άνθρωποι γίνονταν ένα χωρίς να τους χωρίζει τίποτα, και διασκέδαζαν  με την καρδιά τους.

Δίπλα στο τραπέζι μας μία παρέα από νεαρά παιδιά, μπλοκεράδες κι αυτοί, (το καταλάβαμε από την συζήτησή τους), μόλις αντιλήφθηκαν ότι είμαστε του σιναφιού που λένε και στο χωριό μου,(μην με ρωτήσετε ποιο χωριό δεν ξέρω,γιατί δυστυχώς δεν έχω.Χωριό μου είναι όλη η Ελλάδα), άρχισαν να μας κερνάνε συνέχεια κρασί και γέλιο.

Γίναμε όλοι μια παρέα γεμάτη χαρά κι αισιοδοξία για το αύριο.

Στο τέλος της βραδιάς όταν αποφασίσαμε να φύγουμε, ο ένας από τους νεαρούς, έκανε μία κίνηση που θα την θυμάμαι πολύ καιρό.Και θα την θυμάμαι γιατί για  το νεαρό της ηλικίας του δεν  το περίμενα.

Υποκλίθηκε, μπροστά μου και μου φίλησε το χέρι.

Τον κοίταξα ξαφνιασμένη. Μ`αιφνιδίασε.

"Σε μια κυρία πάντα υποκλίνονται" μου είπε.Κι έκανε στην άκρη να περάσω.

Γιατί το γράφω αυτό; Γιατί πίστευα ότι ο ιπποτισμός κι η ευγένεια είχαν φύγει πολύ καιρό από την ζωή μας. Αλλά τελικά ένα νεαρό παιδί που δεν  θα το ξαναδώ ποτέ, μου έμαθε ότι στον κανόνα υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις. Αυτές οι μικρές χωρίς ιδιαίτερη σημασία, αλλά που ομορφαίνουν την ζωή μας.

Και μας κάνουν τελικά ν`αναρωτιόμαστε μήπως δεν έχουν χαθεί τα πάντα στον βωμό της πεζότητας και του δεν βαριέσαι αδελφέ.

Του στέλνω τους φιλικούς χαιρετισμούς μου κι εύχομαι να παραμείνει το ίδιο ιππότης και το ίδιο τζέντλεμαν. Θα κερδίσει, δεν θα χάσει.

Και κλείνω εδώ μ`ένα ευχαριστώ στην Μαρία και στην Καλλιόπη που κανόνισαν την συνάντηση,

με την ευχή να ξαναεπαναληφθεί.
Το βίντεο το πρόσθεσα τώρα. Μού έδωσε ιδέα η ΑΝΑSA με το σχόλιό της.

Ποιός Θεός τη θέλει, την αχαριστία..

Κάποτε γνώρισα έναν άνθρωπο, που μου είπε πολλά σοφά λόγια.

Τα κράτησα σαν φυλαχτό. Κι όταν τα χρειάζομαι είναι η εξήγησή μου σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου.

Όταν λοιπόν έκανα κάτι καλό για κάποιον άνθρωπο, με την σκέψη της ανταπόδοσης, με

Η Ρωμαική αρένα στην Ελληνική Μπλοκόσφαιρα?

 Αφορμή για την σημερινή μου ανάρτηση,είναι μια διένεξη που παρακολούθησα τώρα τελευταία μεταξύ Ελλήνων blogger.Με λύπησε ιδιαίτερα το γεγονός.... Γιατί τον έναν τον θεωρώ Δάσκαλο και τον άλλον πολύ καλό μαθητή.
Είμαι καινούρια στον χώρο αυτό και δεν θα κουραστώ να το λέω (μεταξύ μας με βολεύει κιόλας για να μου συγχωρούνται και τα λάθη μου, γιατί μόνο όταν κοιμάμαι δεν κάνω λάθη). Δεν έχω απογαλακτιστεί  ακόμη.
Κρύβομαι στην αγκαλιά του ΑΑΤΟΝ και του ΙDEA STUDIO. Φοβεροί για μένα και οι δύο... Άπαιχτοι τεχνίτες.Ο καθένας στο είδος του. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον... Κι αν ποτέ συνεργαζόντουσαν  θα βγάζανε  λαγούς...στην μπλοκόσφαιρα. Προσωπική μου άποψη.... άρα σωστή, άρα δεν δέχομαι αντιρρήσεις επ`αυτού. Δημοκρατικές διαδικασίες δηλαδή... Να πούμε και καμιά μ@λ. να γελάσουμε γιατί χωρίς χιούμορ κι αυτοσαρκασμό η ζωή δεν προχωράει.
Στο θέμα μας τώρα... Εγώ δεν καταλαβαίνω προς τι ο αλληλοσπαραγμός... Ο χώρος του ίντερνετ  είναι τεράστιος και μας χωράει όλους... Άλλωστε ο καθένας από μας είναι μοναδικός σ`αυτό που κάνει όπως είμαστε μοναδικοί και σαν άνθρωποι.... Και στον χώρο της εικονικής πραγματικότητας όλα είναι ξένα κι όλα δικά μας... Κι όταν αντιγράφουμε από κάποιον, θα μας τιμούσε ιδιαίτερα αν αναφέραμε και την πηγή μας...
Αυτό μου το μάθανε πολύ καλά οι δύο μου δάσκαλοι... Άσχετα αν διαπίστωσα με λύπη μου ότι μεγάλος Έλληνας μπλοκεράς είχε αντιγράψει ένα δικό μου βίντεο, κι έπρεπε να πάω δύο φορές να του τραβήξω το αυτί για να βάλει το link. Εδώ θ`αναφέρω κι αξιόλογους blogger που πήρανε υλικό δικό μου αλλά βάλανε το link χωρίς να το ζητήσω...Χαμομηλάκι, κεντρί, busy bee, Radio Paranoid, ενωμένοι blogger...
Αν ξέχασα κανέναν συγγνώμη...Και τους ευχαριστώ πολύ για την τιμή......
Πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει λαμπρά μυαλά κι αν είμαστε ενωμένοι όλοι σαν μια γροθιά, χωρίς να φοβόμαστε να αναφέρουμε τις πηγές μας, και μνημονεύοντας τις καλές δουλειές των άλλων, τότε θα δείχναμε στους ξένους ότι κι εμείς μπορούμε,
κι ίσως καλύτερα...
Ας διώξουμε λοιπόν το μίζερο της φυλής μας κι ας δούμε με άλλη οπτική γωνία την μπλοκόσφαιρα... Δεν θα υπάρχει παράσημο για κανέναν...
Μόνο για εκείνους που το κάνουν για επαγγελματικούς σκοπούς... οι υπόλοιποι είμαστε ερασιτέχνες και με μεράκι.
Θα ήθελα να αναφέρω επίσης ότι θα ήταν πολύ εποικοδομητικό, οι μεγάλοι μπλόκερ που επισκέπτονται την σελίδα μας,  να αφήνουν κι ένα σχόλιο σ`εμάς τους μικρούς, έστω και αρνητικό γιατί θα ήταν μάθημα για εμάς...
Κι όπως λέει κι ο φίλος μου ο Νίκος, 'το σχόλιο είναι σαν το χειροκρότημα για τον καλλιτέχνη.... Σε βοηθάει να συνεχίσεις και ν`ανταποδώσεις κι εσύ....'
Σας ζάλισα, το ξέρω αλλά τα είπα και ξεσπάθωσα... Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας, κι ελπίζω σ`ένα καλύτερο αύριο για όλους μας...
Και κλείνω μ`ένα ρητό μιας σοφής γιαγιάς...(τελικά οι γιαγιάδες ήταν πιο σοφές από μας κι ας μην ήξεραν να σερφάρουν). Κόρη μου η ζωή είναι πιο γλυκιά  με το Μέλι παρά  με το Ξύδι.....
Καλή συνέχεια σε όλους μας!!!!!



Κοινοποίηση στο Facebook

Επειδή αισθάνομαι την ανάγκη να στηρίξω κ να υποστηρίξω

παντου ένοχη σιωπή κυριοι θα συνεχισουμε να φωνάζουμε
Μην ψιθυρίζεις, φώναζε...


Τρίτη, 4 Αύγουστος 2009
Blog στη wordpress

Παιδιά έφτιαξα ένα αντίγραφο του blog στη wordpress, όπως είχαμε πει. Οι αναρτήσεις είναι μέχρι χθες (τότε το έφτιαξα) και επίσης γράφει παντού antinemecis (στις αναρτήσεις) επειδή αρχικά φαίνομαι μόνο εγώ σαν διαχειριστής.
Πρέπει να στείλετε τα e-mail σας για να σας κάνω διαχειριστές και αυτό θα διορθωθεί...
Ας το αναλάβουν τα παιδιά που έχουν όλα τα e-mail των συνεργατών.
Για να μπορέσω να σας γράψω ως συνεργάτες πρέπει να ανοίξετε λογαριασμό wordpress. Δε χρειάζεται να κάνετε blog αν δε θέλετε. Θα σταλεί e-mail πρόσκλησης.
Δείτε το blog πρώτα και πείτε τη γνώμη σας: http://enomenoibloggers.wordpress.com
Αναρτήθηκε από Antinemecis στις 1:34 πμ 6 σχόλια
Δευτέρα, 3 Αύγουστος 2009
Νεα banners και userbars για το ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΒLOGGERS!Ας τα βάλουμε όλοι μας..

Το θεμα ειναι ΠΟΛΥ σημαντικό κ μας αφορα ΟΛΟΥΣ!
ΠΡΩΤΑ ΣΑΝ ΠΟΛΙΤΕΣ κ μετα σαν bloggers..
Ας βαλουμε το μπανερακι στα μπλογκ μας κ την userbar στην υπογραφη του προφιλ μας στα φορουμς οπου συμμετέχουμε..
Πρεπει να μας μάθουν ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ..Καθε πολιτης που ενδιαφέρεται για την δημοκρατία κ την ελευθερία(Δεν εχει να κανει με την ελευθερία στο διαδίκτυο αλλα με ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στην καθημερινοτητα μας)...

Ολοι χρειάζονται σε αυτη την προσπάθεια..ΟΛΟΙ ειναι χρήσιμοι..ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ..Ακομα και ενας blogger παραπανω μαζι μας,μπορει να κανει την διαφορά..
Μπορει να εχει μια ιδεα,μια πρόταση που κανενας μας δεν εχει σκεφτει κ να αλλάξει όλη την ιστορία..
Ποιοι ειναι ο Δενδιάς κ ο Καραμανλης μπροστα σε τόσα άτομα?

Ενωμενοι ειμαστε πιο δυνατοι ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ,απο κάθε εξουσια ..
ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ..
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΩΡΩΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΑ ΜΠΛΟΓΚΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ ΕΠΕΙΔΗ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ..
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ,ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Κ Ο ΡΟΛΟΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΑΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ...

Σημερα θα κλεισουν τα μπλογκς,αυριο θα μας βαλουν σε φυλακες?

Ας βαλουμε το μπανερακι στα μπλογκ μας κ την userbar στην υπογραφη του προφιλ μας στα φορουμς οπου συμμετέχουμε..Ειναι σημαντικο να μας μαθουν ΟΛΟΙ...Αφορα τους παντες!

πηγή:http://enomenoiblogers.blogspot.com/

Κοινοποίηση στο Facebook
--------------------------------------------------------------------------------