«Στο τέλος όλα καλά πάνε!»

Σήμερα σκεφτόμουν την γιαγιά μου που έχει πεθάνει εδώ και χρόνια. Στάθηκε δεύτερη μάνα μου στην ζωή μου. Επηρέασε σημαντικά τον

Τρεις αδικοχαμένες ψυχές με έβγαλαν από την σιωπή...

Πάγωσε η ψυχή μας και κόπηκε η ανάσα μας όταν το ξημέρωμα όταν μαθεύτηκε το τραγικό νέο για την πτώση ελικοπτέρου στην βραχονησίδα Κίναρος. 

Γνώσεις μέσα στο χρόνο

"Όσο αυξάνονται οι γνώσεις σου τόσο λιγοστεύει ο χρόνος σου"
το φιλοσόφησα μόλις τώρα!

Δεν έψαξα να βρω αν έχει γραφτεί κάτι σχετικά,

"Οι Έλληνες" του Νικηφόρου Βρεττάκου

Ένα πολύ αξιόλογο ποίημα που παραμένει επίκαιρο...

Θα προτιμούσα νάχω ζήσει στον καιρό της Τροίας.

Μπορεί νάκανα τότε κάτι περισσότερο

παρά αυτή η αναδουλειά κι αυτή η αβεβαιότητα

κι αυτός ο φόβος κάθε μέρα, αυτές οι περιπέτειες

Μόνο για σήμερα...για την φιλενάδα μου!

Έχω πολύ καιρό να σε δω

Πάνε μήνες που χαθήκαμε

Σε άλλο κόσμο και οι δυο

Και ίσως λίγο ξεχαστήκαμε...

Το «τι θέλω;» δε βγάζει πουθενά. Άλλη είναι η ερώτηση

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα πολύ καλό άρθρο που διάβασα...

Εάν ο καθένας μας διερωτηθεί «τι θέλω από τη ζωή μου;», πιθανότατα οι περισσότεροι θα απαντήσουμε κάτι όπως «θέλω να είμαι ευτυχισμένος/η, να έχω ανθρώπους που με αγαπούν και αγαπώ και μία δουλειά που να μου επιτρέπει άνετη ζωή και να μου αρέσει».

Συζήτηση με την Μάνα για "Νοικοκύρεμα"

Ένας φίλος μου έστειλε την στιχομυθία με την μάνα του... Απολαύστε την!

Βρε, θα γίνεις άνθρωπος μου λέει, Η Μάνα Μου!!! Θα νοικοκυρευτείς? Κάθεσαι και ασχολείσαι με το ΧΥΤΑ Γραμματικού!!! 

• Άσε Μάνα μιλάω με μια Αρσακειάδα τώρα!!!

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Το είχα δημοσιεύσει στις 6/1/13 αλλά παραμένει επίκαιρο...

Τυχαία διάβασα αυτό το κομμάτι και αισθάνθηκα  έντονη την ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σας...

Οι συνθήκες που περνάμε, τον τελευταίο καιρό, δεν είναι εύκολες. Αυτές οι σκέψεις

Σε σπιταρώνες δεν εισέβαλε το κρύο...

Της Ευγενίας Λουπάκη

Κάθομαι και κοιτάζω το ποτήρι. Οχι, δεν το βλέπω ούτε μισογεμάτο, ούτε μισοάδειο. Περιμένω τη μοιραία σταγόνα. Την κρίσιμη μάζα, την κρίσιμη στιγμή. Τη σταγόνα που θα το ξεχειλίσει.

Συζήτηση με έναν τρελό...

καθομαι στο γραφειο με ανοιχτο τον υπολογιστη και μπαινει ενας τροφιμος για να μου ζητησει τα φαρμακα του που ειχε ξεχασει πως τα ηπιε. περναει η εικονα του νεκρου παιδιου στην παραλια και ακολουθει ο παρακατω διαλογος.

-τι ειναι αυτο?
-ενα παιδι
-γιατι δεν το σηκωνουν? θα πνιγει
-εχει πνιγει

-η μαμα του που ειναι?
-δεν ξερω
-να την βαλουν φυλακη. δεν προσεξε το παιδι