Συζήτηση με έναν τρελό...

καθομαι στο γραφειο με ανοιχτο τον υπολογιστη και μπαινει ενας τροφιμος για να μου ζητησει τα φαρμακα του που ειχε ξεχασει πως τα ηπιε. περναει η εικονα του νεκρου παιδιου στην παραλια και ακολουθει ο παρακατω διαλογος.

-τι ειναι αυτο?
-ενα παιδι
-γιατι δεν το σηκωνουν? θα πνιγει
-εχει πνιγει

-η μαμα του που ειναι?
-δεν ξερω
-να την βαλουν φυλακη. δεν προσεξε το παιδι

«Ενώ εσύ μου φώναζες…»

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Ένας χρόνος... Ε και;

Πέρασε ένας χρόνος λοιπόν…

Και τι χρόνος! Άγριος, δύστροπος, πικρός…

Κύλησε σαν το νερό…

Είναι ο εγγονός μου....

Μια περήφανη γιαγιά εξομολογείται...
Γλυκιά ημέρα η χθεσινή. Ο πολυαγαπημένος μου, ο άντρας της ζωής μου είπε την δεύτερη λεξούλα του, κι ήταν για - γιά.
Μέσα μου γελάω με μένα. Με κοιτάω πώς κοιτάω. Βουνοκορφή κατέκτησα! Μετά είναι τα χεράκια του. Το τελευταίο διάστημα τα χρησιμοποιούμε πολύ και οι δυο.
Μ΄ αγκαλιάζει σφιχτά ,γραπώνεται επάνω μου, λες και φοβάται ότι καποιος θα τον αποσπάσει από την αγκαλιά μου.
Και ‘γω του χαϊδεύω το μουτράκι, τα πυρόξανθα μαλλιά και χώνω την μύτη μου στο λαιμουδάκι του ρουφώντας την ίδια την ζωή.
Όταν θέλει κάτι, κατεβάζει ουρανό, κι αν δεν του κάνεις το χατήρι,τα μάτια του πάντα, συγκρατούν κι ένα δάκρυ. Σ΄ αυτά καθρεπτίζομαι αλλιώς. Άτιμος καθρέπτης.
Γελάω να βλέπω τα χέρια του να παλεύουν με την τεχνολογία. Με το κομπιούτερ, με το καινούργιο του fisher prises. Να πατάει την οθόνη με δύναμη λες και έχει κουμπιά, ενώ δεν έχει. Και μετά όταν καταφέρνει τον στόχο του να με κοιτάει ως ορειβάτης που κατέκτησε το Έβερεστ! Και ‘γω τις ίδιες αντιδράσεις έχω. Κοιταζόμαστε λοιπόν σαν δυο ορειβάτες!
Παρακολουθώ τον τρόπο που περπατάει.Βγάζει λίγο τη γλώσσα του, δεξιά των χειλιών σαν αρνάκι της Λαμπρής και τη δαγκώνει ενώ συγχρόνως πατάει το πόδι του με δύναμη έτοιμος για το επόμενο βήμα. Το χτυπάει κάτω με πείσμα «θα σου δείξω εγώ!».
Λατρεύω μερικές στιγμές. Πολύτιμες. Τι να πρωτογράψω;

Διάλεξα αυτή τη φωτογραφία μας. Εσύ 15 μηνων κι εγώ άστο να πάει, άστο πονάει.
Μας κοιτάζω...ξέρεις σε τι μας αρέσω; Ότι καταφέραμε να έχουμε μελλούμενα.. Καλά τα πάμε...

Θέλει ταλέντο η ζωή...

Το μικρό μου αγγελούδι έκανε τα πρώτα του βήματα. 

Σαν ευλογία...

Θυμό με γέμιζε ο διάλογος. Βασανιστικός. Μονότονος. Αδιέξοδος. «Μα δεν θέλω να κοιμηθώ σου λέω!», «Δεν πειράζει. Κλείσε τα ματάκια σου κι ας μην κοιμηθείς». Και περίμενες, και περίμενες να κυλήσει ο πιο αργοκίνητος χρόνος του χρόνου. Και όσο περίμενες, το έσκαγε το μυαλό από το σώμα... Πόσο ατίθασο το μυαλό! Πάντα θα βρει την άκρη. Κι έκοβε βόλτες και γυρνοκόπαγε και γυρνοκόπαγε. Και πού δεν πήγαινε!

θέλω πίσσα και πούπουλα....

Έχω γίνει πολύ κακός άνθρωπος τελικά.

Τα χρόνια που περνάνε αντί να με γλυκαίνουν, με εξαγριώνουν. Θέλω σκληρές τιμωρίες, θέλω δημόσια διαπόμπευση, θέλω πίσσα και πούπουλα...

Σας είδα....

thefoundationstone.org

Σας είδα! Δηλαδή όχι ακριβώς σας είδα.
Ήμουν εκεί περιμένοντας.
Ένας ιδιωτικός υπάλληλος μεταξύ δημοσίων. Που μπήκαν χωρίς

Έξοδος κινδύνου

Το καθιερωμένο και το παγιωμένο είναι εκείνο που σκοτώνει την καθαρή σκέψη και παρασύρει το άτομο στο

Όταν άρχισα να αγαπώ...

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο.
Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα είδα ότι αυτό είναι

Κάθε στιγμή μια ζωή

Αυτούς που άκουγα και καταλάβαινα πάντα γιατί το φως γεννήθηκε πρώτα σε αυτόν εδώ το

Kαι επειδή η Ελλάδα ποτέ δε πεθαίνει, ο καναπές μας θα ξεχαρβα-λωθεί

Kαι επειδή η Ελλάδα ποτέ δε πεθαίνει, ο καναπές μας θα ξεχαρβα-λωθεί, θυμηθήκαμε μια επιστολή Βορειοηπειρώτη (περιγράφεται σε ένα δίσκο των άγαμων θυτών του 1993 ) που είναι πάντα επίκαιρη


Αγαπητέ αδερφέ, πάνε τόσες μέρες που είμαι φευγάτος από τη Κορυτσά

Η ΦΑΚΑ ΜΟΥ.!!!

Χρόνια τώρα ζούσα μαγκωμένη σε μια φάκα.
Ο χαμός της μάνας μου,τα κοινωνικά προβλήματα γύρω μου,(η ανεργία, το οικονομικό, το μεταναστευτικό) με

"Οι αποδείξεις μου"...τι έγιναν;

To 2010, σαν σήμερα, η Θεοδοσία είχε γράψει:

Οι εθνοσωτήρες της Πατρίδας μας (βλέπε 300 λαμόγια) ή (τα τέτοια μας κουνιούνται) το βγάλαν το πόρισμα για να βγούμε από το οικονομικό αδιέξοδο.
"Μαζεύετε αποδείξεις γιατί χανόμαστε".

Αποδείξεις από τον μπακάλη, τον μανάβη, τον ηλεκτρολόγο, τον φούρναρη.
Απόδειξη για το σώβρακο που πήρες από  την Λαϊκή... απόδειξη για την κιλότα, για την σερβιέτα, για τον

Μια Κυριακή...δυο σύντροφοι!

"Στυλίδα μια Κυριακή. Ηλιόλουστη.
Ένας Δήμαρχος που ήθελε να είναι αποτελεσματικός.
Ένας μεγιστάνας που ήθελε να είναι χρήσιμος.
Δυο άνθρωποι. Από διαφορετικές διαδρομές.
Ένας νεοεκλεγής Δήμαρχος, πρώην ηθοποιός, ένας ωραίος.
Πόσοι και πόσοι ωραίοι πέρασαν από το

Επειδή παρασύρομαι

Πάει κι αυτό πέρασε Ένας χρόνος λοιπόν… Και τι χρόνος! Άγριος, δύστροπος, πικρός… Κύλησε σαν το νερό… Το νερό που γίνεται ρυάκι και ταξιδεύει μικρά κλαδάκια και τους κλέφτες που φυσάγαμε παιδιά. Το νερό που γίνεται και χείμαρρος και παρασύρει κορμούς δέντρων και αυτοκίνητα.
Είναι εκπληκτικό αν σκεφτείς πόσες μορφές μπορεί να πάρει ο χρόνος που αφήνεις πίσω. Αφήνεις; Σε αφήνει; Τελοσπάντων… Πλησιάζουν οι γιορτές. Και είναι για να κάνεις όνειρα και σχέδια. Είναι, όμως, και για αναπολήσεις και αναθεωρήσεις.

Το δικό μου μηλαράκι

Την βλέπω να γελάει και το γέλιο της θυμίζει το δικό μου. Όσοι την βλέπουν λένε ότι είναι ίδια εγώ. Μάνα και κόρη δύο κόσμοι δύο γενιές. Μόνο που οι δικές μας οι γενιές απέχουν μόλις 16 χρόνια η μία από την άλλη. Μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί.
Το κορίτσι που σπούδαζε, ΑΛΛΑ έγινε μάνα πριν ενηλικιωθεί και στόλιζε την κόρη της με διάφορα φρου- φρου και μετά την έβγαζε φωτογραφίες και καθόταν και γέλαγε. Ανωριμότητα σε όλο της το μεγαλείο. Το μωρό της, ήταν η Barbie της.