Εις Μνήμην - ο Έσχατος σύντροφος αισθημάτων

Και τα χρόνια περνούν οι αγαπημένοι φεύγουν...

Η αγκαλιά αδειάζει...

Θυμάσαι...

Το σακούλι των αναμνήσεων...

Όταν ανοίγει και φανερώνει το περιεχόμενό του...
Άλλες φορές μας γλυκαίνει τόσο με ζεστές στιγμές, γλυκά αρώματα, αγαπημένη μουσική...

Η γειτoνιά μου και η παραποιημένη ζωή...

Είναι πράγματα που σε κάνουν να νοιώθεις κάπως και οι αναμνήσεις των παιδικών σου χρόνων που αλλοιώνονται από τις εικόνες του σήμερα. Σε μια συνάντηση των αναμνήσεων

Είναι ακόμη εκεί!

Να φταίει το φθινόπωρο; Να φταίει ο καιρός; Να φταίει η κατάσταση; Να φταίει η ηλικία;
Δεν ξέρω τι φταίει...
Πάντως ξαφνικά κοίταξα γύρω μου και πρόσεξα αντικείμενα οικία και αγαπημένα με μια διαφορετική ματιά.

Κάθε στιγμή μια ζωή

Αυτούς που άκουγα και καταλάβαινα πάντα γιατί το φως γεννήθηκε πρώτα σε αυτόν εδώ το

Ταξίδι μακρινό, στη χώρα των προγόνων μας

Ένα ταξίδι με οδηγό το yannidakis.net. Ας τον ακολουθήσουμε...

Ένα ταξίδι μακρινό στη χώρα των προγόνων, βάλθηκα απόψε να σαλπάρω. Έλα μαζί μου να βρεις κι εσύ τις ρίζες σου και να συγκινηθείς στο

"Τα χέρια" - αφιέρωση σε όλες τις μητέρες...

"Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει.

Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν,

Κάτι...

Αφιερωμένο στην φιλενάδα που ξέρει πάντα να είναι δίπλα μου, 

την στιγμή που πρέπει!

Να είναι πάντα καλά!!!

2011... we made it.

Καλή χρονιά σε όλους τους φίλους μας.
Κι ας θυμόμαστε να ταΐζουμε το ΑΥΡΙΟ περισσότερο από το χθες με ένα πλατύ χαμόγελο που θα τα
σκεπάζει όλα:))))


 

Η Καλύτερη φωτογραφία της χρονιάς...για μένα προσωπικά.Γιατί η ζωή είναι στιγμές σαν κι αυτές, που κλείνουμε βαθιά στο σεντούκι της καρδιάς και μας βοηθάνε να πάμε παρακάτω.

Οι καραμέλες...

Όταν συνειδητοποιήσουμε πόσες καραμέλες μας έμειναν...
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής

δεν ήμουν μάγκας και νταής

Αναμνήσεις πολλές αναμνήσεις με πλημμύρισαν απόψε.
Θυμάμαι ακόμη ένα τρελό κορίτσι, που ήταν δεν ήταν 14 χρονών, να τρέχει στην Πατησίων, να βρει τον ξάδελφό της που ήταν κλεισμένος στο Πολυτεχνείο.

Εκείνη την βραδιά που μπήκε το τανκς, τα ξημερώματα άκουσε την πόρτα να χτυπάει και να μπαίνει αλαφιασμένος ο ξάδελφός της, ζητώντας από τους δικούς της να τον κρύψουν.
Επικηρυγμένη χρόνια η οικογένειά της, ούτε για μια στιγμή δεν δίστασε να του δώσει άσυλο. Κι εκείνη καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι που μοιραζόταν το δωμάτιό της μ`έναν αγωνιστή. Τον αγαπημένο της ξάδελφο.

Μη μου ζητάς...

Μη μου ζητάς τραγούδια

χθεσινά ξαναφορεμένα

μην ψάχνεις τα φεγγάρια

τα παλιά τα περπατημένα.

Η ζωή
ξεκινά δυνατά και πατά

Αύγουστος...

Μπήκε ο Αύγουστος και...



η πλανεύτρα, η θάλασσα μας καλεί όλο και πιο πολύ...

ώρα για βαρκάδες...
"Και κλείνοντας, θα θυμίσω στον εαυτό μου, και σ' όλους εμάς τους διαμαρτυρόμενους που αφήνουμε τις στιγμές της ζωής να μας φύγουνε,

H Eλλάδα με μαγεύει...

"Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει"... - Καζατζάκης

Η Ελλάδα είναι πανέμορφη...
"Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με

Γιορτάζεις . . . μα εγώ δεν θα σου πώ

«Χρόνια πολλά αγαπημένε και του χρόνου».
ΦΥΓΑΝΕ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ. Τα μαζέψανε και φύγανε. Μ΄ εγκατέλειψαν

Σήμερα, καθώς γυρνούσα από την δουλειά, με κατέκλυσαν αισθήματα θαυμασμού και ευγνωμοσύνης που ζω σ' αυτή την τόσο όμορφη

Οι γίγαντες

Ναι αυτή η εικόνα είναι μια αναμνηστική φωτογραφία.

Είναι κομμάτι από ένα πολύ εντυπωσιακό τοίχο από ευκαλύπτους που έστεκαν στην μια πλευρά του δρόμου που οδηγεί από τα Σπάτα  στην θάλασσα,

Ζωή ήταν και πέρασε...

Το διάβασα και ακούμπησε την καρδιά μου... Κάπου μέσα στις γραμμές του είδα την ιστορία πολλών γυναικών. Ίσως και την δική μου μετά από χρόνια.  Αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας.Από το καλό μου alataki2.

Άπλωσε το χέρι της στο κομοδίνο να πάρει τη φωτογραφία, φυλαγμένη σε χρυσίζουσα πλαστική κορνίζα, από κείνες που βρίσκεις στις λαϊκές αγορές με χάρτινες εικόνες κάποιας καλλονής με μακριά χαίτη και κόκκινα χείλια, με μάτια υποσχόμενα τις χίλιες και μία νύχτες να κοιτάζουν αποκλειστικά εσένα.

Τα βραχιόλια στον καρπό της λαμπύρισαν και τραγούδησαν την κάποτε χλιδάτη ζωή που γεύτηκαν συνοδεύοντας τη Γωγώ στα κοσμικά στέκια στο πλάι πλούσιων εραστών.

Το τέλειο τραπεζομάντιλο...

Πέρασε το χέρι της ευλαβικά πάνω από την επιφάνεια του τραπεζιού, χαϊδεύοντας κάθε του σημάδι και βαθούλωμα.
Ήταν πολλές οι μέρες που σκεφτόταν να το κάνει. Ήταν τόσο απλό αλλά

Δεν φταίω εγώ...η ρίζα μου τα φταίει.

H εβδομάδα των αρχαιολογικών ανασκαφών έφτασε αισίως στο τέλος της.
Τρόπαια ο πίνακας του Μπόστ: "Καλυμέρα σας κε αυτώ θα περάση" και μία φωτογραφία, μ`ένα κοριτσάκι με πλατινέ μαλλιά. Τώρα πώς κατέληξα κοκκινομάλα, και προσφάτως με χάλκινες ανταύγειες, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Είναι από εκείνες με περιεχόμενο επιστημονικής φαντασίας. Κοιτάζω το παρδαλέ μαλλί μου στον καθρέφτη, κι αναρωτιέμαι: Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η ωραιοτέρα στης φαντασίας μου τη σφαίρα; «Δεν κοιτάς τη ρίζα στο μαλλί», με φτύνει ο καθρέφτης. Αυτή δεν είναι ρίζα. Είναι η Αττική οδός. Πρέπει να πληρώσεις διόδια για να τη διασχίσεις.

Παρατηρώ την παιδική φωτογραφία μου  με το πλατινέ μαλλί, και τώρα επιτέλους μπορώ να εξηγήσω το "αλτσχάιμερ" που με βασανίζει παιδιόθεν, λόγω της ξανθιάς απόχρωσης του εγκεφάλου μου. Μονίμως στον δικό μου κόσμο βυθισμένη.
"Παιδί μου μην σκέφτεσαι πολύ, θα παγώσει ο εγκεφαλός σου", έλεγε ο πατερούλης μου. Τι ήθελε και το μελέταγε; Τελικά πάγωσε τόσο πολύ το μυαλό μου, που πρέπει να του κάνω απόψυξη τρεις μέρες για να πάρει στροφή. Που όταν κάτι δεν το συμφέρει δεν στροφάρει. Μουλαρώνει σαν το γαϊδούρι στον ανήφορο. Κι όταν θέλει ξαφνικά, και ως εκ  θαύματος  θυμάται ότι μπορεί να γεννήθηκα ξανθιά, αλά πήρα και κάτι μελαχρινό από την μάνα μου.

Μαμά, περνάνε τα χρόνια. Δεν το ήξερα. Δεν το κατάλαβα. Δεν ενημερώθηκα αρμοδίως. Κοιμήθηκα παιδί και ξύπνησα γυναίκα. Περνάνε τα χρόνια εν μία νυκτί. Μάνα, γιατί με γέννησες;
Γιατί με γέννησες ξανθιά με ψυχολογία μελαχρινής;
Πίσω από το χαζοχαρούμενo ύφος, μαύρο κοράκι με νύχια γαμψά γαντζώνεται μέσα στην ψυχή μου. Το μυστικό της μελαχρινής. Η ξανθιά στην κοσμάρα της.

Περνάνε τα χρόνια, μαμά. Όταν ήμουνα παιδί, μου 'λεγες: «Αύριο που θα σπουδάσεις»... «Αύριο που θα κάνεις δική σου οικογένεια»...
Μ' έπιανε πανικός με το «αύριο»: Δηλαδή; Σήμερα Δευτέρα. Αύριο Τρίτη, εγώ πρέπει να σπουδάσω, ΚΑΙ να κάνω οικογένεια!
Με καθησύχαζες: «Τρόπος του λέγειν». Κι όμως! Δεν ήταν τρόπος του λέγειν.

Στην κυριολεξία έτσι κύλησε η ζωή, μαμά. Μέσα σε μια μέρα περάσανε τόσα χρόνια. Βαθιά ανάσα, και κατάδυση στην ζωή. Όνειρα, επενδύσεις, διαψεύσεις, φιλίες. Ο πρώην, οι πρώην, τα πρώην. Που αλώσανε την ζωή μου, και πάντα συμβιβαζόμουν με όποια αρετή τους ήταν πρόχειρη. Τόσο έντονος ο φόβος της μοναξιάς τότε. Τι παράξενο αλήθεια. Στα άγουρα νιάτα να φοβάμαι. Και τώρα στα χρόνια της ωριμότητας, να έχει γίνει η καλύτερη φίλη μου. Άβυσσος η γυναικεία ψυχή.

Δευτέρα παιδί. Τρίτη γυναίκα. Τετάρτη μάνα. Πέμπτη γιαγιά. Η γυναίκα τα 'παιξε. Κουράστηκε.
Βουλώνει το στόμα του μικρού κοριτσιού που παλεύει, χτυπιέται, κλωτσάει τα ποδαράκια του, προσπαθεί να φωνάξει, να ακουστεί.
Θέλω να παίξω στο πάρκο! Πάρε με από το χέρι, μαμά!