Όταν τα παιδιά μας λένε «Τι είναι αγάπη»!

Όταν είσαι τεσσάρων και πέντε και έξι χρόνων και σε ρωτήσουν «τι είναι αγάπη», η απάντησή σου πιθανώς να σοκάρει! Για ποιο λόγο; Γιατί

«Ενώ εσύ μου φώναζες…»

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Αξιοσέβαστος ξένος στην οικογένεια

Λίγα χρόνια αφότου γεννήθηκα, ο πατέρας μου συνάντησε έναν άγνωστο που ήταν καινούργιος στην πόλη μας. Από την αρχή, ο μπαμπάς ήταν γοητευμένος με αυτόν τον συναρπαστικό ξένο και σύντομα τον κάλεσε να ζει με την οικογένειά μας. Ο ξένος γρήγορα έγινε αποδεκτός και έμενε μαζί μας από τότε.

Η κόρη μου είναι 7 χρονών και σήμερα βρήκα αυτό στο δωμάτιό της…

Τελικά πόσο νωρίς μπαίνει η κοινωνία μέσα στο σπίτι μας και γκρεμίζει ότι, με πολύ κόπο προσπαθούμε να πετύχουμε στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας;

Η μαρτυρία μιας μαμάς που είδε την κοινωνία

Κοντά σ' αυτούς που χρωστάτε την ύπαρξη μας!

Philip Toledano’s photo series, ‘Days with my Father’

Ένας πατέρας έγραψε στον γιό του:
«Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"... εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ...

Ο χρόνος και η αξία του...

Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος, για να βρει τον πέντε ετών γιο του να

Τα χρόνια περνάνε!

"Πέρασαν 49 χρόνια", τους άκουσα να λένε και τα πρόσωπά τους έλαμπαν...

Φαίνεται μεγάλο διάστημα και όταν το συνειδητοποίησα ρώτησα πως νοιώθουν.
"Δεν το νοιώθεις", μου απάντησε η μάνα μου,

Δευτέρα… Πιο «Καθαρά» δεν γίνεται

Επειδή όλα γύρω μας βρωμάνε και ζέχνουν, η Καθαρά Δευτέρα δεν μπορεί πλέον να σταθεί στο ύψος της.
Πρέπει να κάνουμε εμείς ότι περνάει απ’ το χέρι μας.
Να την καθαρίσουμε.
Να την στουμπώσουμε στο πλυντήριο, να βάλουμε το πρόγραμμα για

Σαν σήμερα...

Αφιερωμένο στον ξανθό μου άγγελο.

Προσπαθώ να γράψω το κείμενο αφιερωμένο στα γενέθλιά σου, και δεν μου βγαίνουν οι λέξεις.
Στα μάτια μου μπροστά έρχονται εικόνες, που στην ψυχή μιας μάνας μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες.

Η στιγμή που σε πρωτοκράτησα στην αγκαλιά

Το περιτύλιγμα

Γιορτινό κλίμα; Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα; Στους περισσότερους όλα αυτά δε λένε τίποτα άλλο, παρά περισσότερο άγχος. Η οικονομική κρίση, έχει αλλάξει τη ζωή μας κι αυτό είναι κάτι

Το δικό μου μηλαράκι

Την βλέπω να γελάει και το γέλιο της θυμίζει το δικό μου. Όσοι την βλέπουν λένε ότι είναι ίδια εγώ. Μάνα και κόρη δύο κόσμοι δύο γενιές. Μόνο που οι δικές μας οι γενιές απέχουν μόλις 16 χρόνια η μία από την άλλη. Μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί.
Το κορίτσι που σπούδαζε, ΑΛΛΑ έγινε μάνα πριν ενηλικιωθεί και στόλιζε την κόρη της με διάφορα φρου- φρου και μετά την έβγαζε φωτογραφίες και καθόταν και γέλαγε. Ανωριμότητα σε όλο της το μεγαλείο. Το μωρό της, ήταν η Barbie της.

Μανα ειναι μουρμούρα και κατι ψιλά

- Ελα, µάνα!
- Ελα, παιδί µου, πού χάθηκες;
- Πού χάθηκα, βρε μάνα, αφου ξέρεις τι τραβάω με το σπίτι. Άλλωστε χτες βράδυ µιλήσαµε…
- Από χτες βράδυ µέχρι σήµερα ξέρεις πόσα µπορούν να συµβούν; Ενα λεπτό θέλει να γίνει το κακό!

Μητέρα, φίλη μου παλιά

Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου και ειδικά στην κόρη μου που ακολουθεί τα δικά μου χνάρια στην ζωή.

ΜΗΤΕΡΑ, ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΠΑΛΙΑ

Ένα χτενάκι στα μαλλιά

Μια πινελιά πάνω στο γκρίζο

Μητέρα, φίλη μου παλιά

Ψάξε στ΄όνειρό μας.

Δεν ξέρω πως ν΄αρχίσω την σημερινή μου ανάρτηση. Με τι λόγια να περιγράψω αυτό που έζησα. Ήταν ένα ταξίδι ονειρικό. Αποφασισμένο την τελευταία στιγμή. Κι η πείρα με έχει διδάξει ότι αποφασίζεται στο παρά πέντε τις περισσότερες φορές, είναι κι επιτυχημένο.
Μέρες τώρα ένιωθα το νευρικό μου σύστημα να εξασθενεί και μία τάση φυγής να με διακατέχει. Το τηλέφωνο από τον γιό μου αποδείχτηκε σωτήριο.

Ευχαριστώ

Σήμερα τους παρατηρούσα.

Κινήσεις, φράσεις, εκφράσεις, βλέμματα, χειρονομίες, παύσεις που έχω δει άπειρες φορές, αλλά

Τι γλυκό να σ`αγαπούν!

Καιρό τώρα ήθελα να γράψω πέντε γραμμές για σένα.

Για σένα που με τον ερχομό σου ομόρφυνες την ζωή μου, την ζωή του γιου μου και γενικά την ζωή όλων μας.

Για σένα, που μου χάρισες δυο πανέμορφα