Κάθομαι και κοιτάζω το ποτήρι. Οχι, δεν το βλέπω ούτε μισογεμάτο, ούτε μισοάδειο. Περιμένω τη μοιραία σταγόνα. Την κρίσιμη μάζα, την κρίσιμη στιγμή. Τη σταγόνα που θα το ξεχειλίσει.
καθομαι στο γραφειο με ανοιχτο τον υπολογιστη και μπαινει ενας τροφιμος για να μου ζητησει τα φαρμακα του που ειχε ξεχασει πως τα ηπιε. περναει η εικονα του νεκρου παιδιου στην παραλια και ακολουθει ο παρακατω διαλογος.
-τι ειναι αυτο?
-ενα παιδι
-γιατι δεν το σηκωνουν? θα πνιγει
-εχει πνιγει
-η μαμα του που ειναι?
-δεν ξερω
-να την βαλουν φυλακη. δεν προσεξε το παιδι
"Έχουμε πόλεμο στη χώρα Αλέξη με την άγνοια, την αδιαφορία και την τεμπελιά! Να γυρίσεις μεγαλωμένος και να πιάσεις από αύριο δουλειά! ".- Από την Αφροδίτη Παπακωνσταντίνου.