Ο χρόνος και η αξία του...για ένα παιδί

Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος, για να βρει τον πέντε ετών γιο του νατον περιμένει στην πόρτα...

Συζήτηση με έναν τρελό...

καθομαι στο γραφειο με ανοιχτο τον υπολογιστη και μπαινει ενας τροφιμος για να μου ζητησει τα φαρμακα του που ειχε ξεχασει πως τα ηπιε. περναει η εικονα του νεκρου παιδιου στην παραλια και ακολουθει ο παρακατω διαλογος.

-τι ειναι αυτο?
-ενα παιδι
-γιατι δεν το σηκωνουν? θα πνιγει
-εχει πνιγει

-η μαμα του που ειναι?
-δεν ξερω
-να την βαλουν φυλακη. δεν προσεξε το παιδι

Όταν τα παιδιά μας λένε «Τι είναι αγάπη»!

Όταν είσαι τεσσάρων και πέντε και έξι χρόνων και σε ρωτήσουν «τι είναι αγάπη», η απάντησή σου πιθανώς να σοκάρει! Για ποιο λόγο; Γιατί

«Ενώ εσύ μου φώναζες…»

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Είναι ο εγγονός μου....

Μια περήφανη γιαγιά εξομολογείται...
Γλυκιά ημέρα η χθεσινή. Ο πολυαγαπημένος μου, ο άντρας της ζωής μου είπε την δεύτερη λεξούλα του, κι ήταν για - γιά.
Μέσα μου γελάω με μένα. Με κοιτάω πώς κοιτάω. Βουνοκορφή κατέκτησα! Μετά είναι τα χεράκια του. Το τελευταίο διάστημα τα χρησιμοποιούμε πολύ και οι δυο.
Μ΄ αγκαλιάζει σφιχτά ,γραπώνεται επάνω μου, λες και φοβάται ότι καποιος θα τον αποσπάσει από την αγκαλιά μου.
Και ‘γω του χαϊδεύω το μουτράκι, τα πυρόξανθα μαλλιά και χώνω την μύτη μου στο λαιμουδάκι του ρουφώντας την ίδια την ζωή.
Όταν θέλει κάτι, κατεβάζει ουρανό, κι αν δεν του κάνεις το χατήρι,τα μάτια του πάντα, συγκρατούν κι ένα δάκρυ. Σ΄ αυτά καθρεπτίζομαι αλλιώς. Άτιμος καθρέπτης.
Γελάω να βλέπω τα χέρια του να παλεύουν με την τεχνολογία. Με το κομπιούτερ, με το καινούργιο του fisher prises. Να πατάει την οθόνη με δύναμη λες και έχει κουμπιά, ενώ δεν έχει. Και μετά όταν καταφέρνει τον στόχο του να με κοιτάει ως ορειβάτης που κατέκτησε το Έβερεστ! Και ‘γω τις ίδιες αντιδράσεις έχω. Κοιταζόμαστε λοιπόν σαν δυο ορειβάτες!
Παρακολουθώ τον τρόπο που περπατάει.Βγάζει λίγο τη γλώσσα του, δεξιά των χειλιών σαν αρνάκι της Λαμπρής και τη δαγκώνει ενώ συγχρόνως πατάει το πόδι του με δύναμη έτοιμος για το επόμενο βήμα. Το χτυπάει κάτω με πείσμα «θα σου δείξω εγώ!».
Λατρεύω μερικές στιγμές. Πολύτιμες. Τι να πρωτογράψω;

Διάλεξα αυτή τη φωτογραφία μας. Εσύ 15 μηνων κι εγώ άστο να πάει, άστο πονάει.
Μας κοιτάζω...ξέρεις σε τι μας αρέσω; Ότι καταφέραμε να έχουμε μελλούμενα.. Καλά τα πάμε...

Το δικό μου μηλαράκι

Την βλέπω να γελάει και το γέλιο της θυμίζει το δικό μου. Όσοι την βλέπουν λένε ότι είναι ίδια εγώ. Μάνα και κόρη δύο κόσμοι δύο γενιές. Μόνο που οι δικές μας οι γενιές απέχουν μόλις 16 χρόνια η μία από την άλλη. Μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί.
Το κορίτσι που σπούδαζε, ΑΛΛΑ έγινε μάνα πριν ενηλικιωθεί και στόλιζε την κόρη της με διάφορα φρου- φρου και μετά την έβγαζε φωτογραφίες και καθόταν και γέλαγε. Ανωριμότητα σε όλο της το μεγαλείο. Το μωρό της, ήταν η Barbie της.