Μητέρα, φίλη μου παλιά

Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου, μα πιό πολύ στην δική μαμά!!!

Συζήτηση με την Μάνα για "Νοικοκύρεμα"

Ένας φίλος μου έστειλε την στιχομυθία με την μάνα του... Απολαύστε την!

Βρε, θα γίνεις άνθρωπος μου λέει, Η Μάνα Μου!!! Θα νοικοκυρευτείς? Κάθεσαι και ασχολείσαι με το ΧΥΤΑ Γραμματικού!!! 

• Άσε Μάνα μιλάω με μια Αρσακειάδα τώρα!!!

«Ενώ εσύ μου φώναζες…»

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Μια κόρη...

Της Καλομάνας το παιδί

το πρώτο ναν' κορίτσι.

Και του πατέρα η χαρά

"Τα χέρια" - αφιέρωση σε όλες τις μητέρες...

"Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει.

Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν,

Σαν σήμερα...

Αφιερωμένο στον ξανθό μου άγγελο.

Προσπαθώ να γράψω το κείμενο αφιερωμένο στα γενέθλιά σου, και δεν μου βγαίνουν οι λέξεις.
Στα μάτια μου μπροστά έρχονται εικόνες, που στην ψυχή μιας μάνας μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες.

Η στιγμή που σε πρωτοκράτησα στην αγκαλιά

Το δικό μου μηλαράκι

Την βλέπω να γελάει και το γέλιο της θυμίζει το δικό μου. Όσοι την βλέπουν λένε ότι είναι ίδια εγώ. Μάνα και κόρη δύο κόσμοι δύο γενιές. Μόνο που οι δικές μας οι γενιές απέχουν μόλις 16 χρόνια η μία από την άλλη. Μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί.
Το κορίτσι που σπούδαζε, ΑΛΛΑ έγινε μάνα πριν ενηλικιωθεί και στόλιζε την κόρη της με διάφορα φρου- φρου και μετά την έβγαζε φωτογραφίες και καθόταν και γέλαγε. Ανωριμότητα σε όλο της το μεγαλείο. Το μωρό της, ήταν η Barbie της.

Μανα ειναι μουρμούρα και κατι ψιλά

- Ελα, µάνα!
- Ελα, παιδί µου, πού χάθηκες;
- Πού χάθηκα, βρε μάνα, αφου ξέρεις τι τραβάω με το σπίτι. Άλλωστε χτες βράδυ µιλήσαµε…
- Από χτες βράδυ µέχρι σήµερα ξέρεις πόσα µπορούν να συµβούν; Ενα λεπτό θέλει να γίνει το κακό!

Μητέρα, φίλη μου παλιά

Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου και ειδικά στην κόρη μου που ακολουθεί τα δικά μου χνάρια στην ζωή.

ΜΗΤΕΡΑ, ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΠΑΛΙΑ

Ένα χτενάκι στα μαλλιά

Μια πινελιά πάνω στο γκρίζο

Μητέρα, φίλη μου παλιά

Ψάξε στ΄όνειρό μας.

Δεν ξέρω πως ν΄αρχίσω την σημερινή μου ανάρτηση. Με τι λόγια να περιγράψω αυτό που έζησα. Ήταν ένα ταξίδι ονειρικό. Αποφασισμένο την τελευταία στιγμή. Κι η πείρα με έχει διδάξει ότι αποφασίζεται στο παρά πέντε τις περισσότερες φορές, είναι κι επιτυχημένο.
Μέρες τώρα ένιωθα το νευρικό μου σύστημα να εξασθενεί και μία τάση φυγής να με διακατέχει. Το τηλέφωνο από τον γιό μου αποδείχτηκε σωτήριο.

«Τi ipiate;? Ton kolo sas?»

Καμιά φορά απορώ τόσο με μένα και με τις κοτσάνες που αμολάω σε χρόνο ρεκόρ, που πιστεύω ότι η ΝΑΣΑ ωχριά μπροστά μου.

Πριν αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, ο πύραυλος της κοτσάνας έχει φύγει από το στόμα μου κι αρχίζει την τροχιά του γύρω από τον κάθε αποδέκτη.

Βγήκε χθες ο κανακάρης μου να γιορτάσει τα γενέθλιά του, κι όλη μέρα σήμερα ήταν τάβλα και ξέρναγε.

 -Πόσο ήπιες παιδί μου;

- Άκρα του τάφου σιγή... το οποίο σημαίνει... « απαξιώ να σ`απαντήσω.»

- Τον κ...ο του πετάχτηκε η νύφη μου, η οποία είναι η πληρωμένη κατάσκοπος Νέλι της πεθεράς. Δηλαδή: «εγώ ξεσκατίζω τα μωρά, εσύ μου τον δίνεις κανονικά και με τον νόμο».

- Μάνα ξέρεις κανένα γιατροσόφι να μου περάσει;

Όταν η μαμά συνειδητοποιεί πανικόβλητη ότι ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΘΥΣΙ;

Αφιερωμένο στον ξανθό μου άγγελο.

Προσπαθώ να γράψω το κείμενο αφιερωμένο στα γενέθλιά σου, και δεν μου βγαίνουν οι λέξεις.
Στα μάτια μου μπροστά έρχονται εικόνες, που στην ψυχή μιας μάνας μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες.

Η στιγμή που σε πρωτοκράτησα στην αγκαλιά