Το θολό τοπίο με την ξεκάθαρη ματιά.: ανεργία

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανεργία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

2 Ιουλίου 2012

Οι εισαγώμενοι...

Άρχισε την ημέρα του νωρίς, βάζοντας το ξυπνητήρι του (MADE IN JAPAN) για τις 6 το πρωί,
Έφτιαξε τον καφέ του σε ένα "μπρίκι" (MADE IN TURKEY)
Ξυρίστηκε με την

Περισσότερα >>

27 Φεβρουαρίου 2012

Δευτέρα… Πιο «Καθαρά» δεν γίνεται

Επειδή όλα γύρω μας βρωμάνε και ζέχνουν, η Καθαρά Δευτέρα δεν μπορεί πλέον να σταθεί στο ύψος της.
Πρέπει να κάνουμε εμείς ότι περνάει απ’ το χέρι μας.
Να την καθαρίσουμε.
Να την στουμπώσουμε στο πλυντήριο, να βάλουμε το πρόγραμμα για

Περισσότερα >>

6 Αυγούστου 2011

Οι σκιές...

Κοιτάξτε, προσεκτικά, τις καμήλες πρώτα και μετά τα λέμε....

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε ακριβώς από

Περισσότερα >>

7 Ιουλίου 2011

Λίγη ξεκούραση;

Υπάρχει λόγος που δεν έγραψα τόσες μέρες...
Είπα να μη σας ψυχοπλακώσω...
Δεν αντέχω, όμως...

άλλωστε ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτός ο

Περισσότερα >>

29 Ιανουαρίου 2011

Η γυναίκα σήμερα...

Η λαϊκή ρήση πως πίσω από έναν πετυχημένο άνδρα, κρύβεται σχεδόν πάντα μια δυναμική γυναίκα, ισχύει και για τις επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες και στατιστικά στοιχεία, οι επιχειρήσεις που έχουν γυναίκες στο

Περισσότερα >>

16 Φεβρουαρίου 2010

Απολύομαι ρε Γιώργη απολύομαι.

Μάνα γιατί με γέννησες και μ`έκανες ιδιωτικό υπάλληλο...
Μάνα αύριο απολύομαι για πρώτη φορά στην ζωή μου....
Μάνα αύριο θ`ανήκω στο άνεργο δυναμικό της χώρας...
Κι εγώ από την πίκρα μου διασκεδάζω με γιουτιούμπια....
Μάνα γιατί με έκανες τόσο αλλοπρόσαλλη ?

Μάνα τα νεύρα μου είναι στην τσίτα...
Μου έχουν βαρέσει γροθιές στο στομάχι από το πρωί,
με το χαρτομάνι που χρειάζεται για να τελειώσω το κλείσιμο...

Ιδιωτική εταιρεία είμαστε κύριοι δεν είμαστε Δημόσιο...
Τι την θέλετε τόση χαρτούρα?
Φοβάστε μήπως σας τελειώσει το χαρτί υγείας και κάνετε καβάτζα
για τις δύσκολες μέρες?

Κι εγώ η δόλια τι φταίω και πληρώνω τόσες αμαρτίες...

Δεν με φτάνει που θ`αναγκαστώ να περάσω και την πόρτα του ΟΑΕΔ
με το απίστευτο χαρτομάνι του, θα πρέπει να παραδώσω και μια κούτα χαρτούρα
για ν`αφήσετε την Εταιρεία μου να φύγει από την Ελλαδα?

Δεν φτάνει που έφαγε ένα Καραμανλή στην μάπα... της επιβάλετε και τον Γιωργάκη,
με το 100μερες και της έπεσε λίγο βαρύ στο στομάχι...τι να κάνει η δύστυχη δεν το άντεξε πια άλλο.
Τα μπογαλάκια της και δρόμο για Ρουμανία μεριά.

Τριάντα εργαζόμενοι στον δρόμο...με το όνειρο του 100μερες του παπατζη-γιωργάκη.
Να δούμε τώρα Γιωργάκη με 30 ακόμη άνεργους στην λίστα του ΟΑΕΔ τι θα κάνεις.
Κι είμαστε και γυναίκες όλες, σε λυπάμαι κακομοίρη, γιατί δεν βλέπω να την βγάζεις καθαρή.
Κι όπως λέει και το γνωμικό: ΠΥΡ,ΓΥΝΗ και ΘΆΛΑΣΣΑ.

Από την θάλασσα μπορεί να την γλυτώσεις αλλά από την γυναίκα που θα σε στείλει στο πύρ το εξώτερο δεν νομίζω να την γλυτώσεις.

Γι αυτό κι εγώ θα διασκεδάσω τον πόνο μου μ`ένα γιουτιούμπι, με τον τίτλο απολύομαι.
Εντάξει μην βαράτε μπορεί ν`αναφέρεται σε φαντάρο αλλά βάλτε λίγη φαντασία και παρερμηνεύστε το λίγο.
Όλα άλλωστε σ`αυτήν την χώρα ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας...σαν το 100μερες του Γιωργάκη.

Απολύομαι ρε Γιώργη... απολύομαι.

1 Δεκεμβρίου 2009

Έλα ν`αγαπηθούμε darling...

Κάποτε είχα ακούσει το: "Έλα ν`αγαπηθούμε darling"...και μου είχε μείνει.

Γιατί σας κάνω αυτή την εισαγωγή; Θα καταλάβετε σύντομα...

Μέρες τώρα έβλεπα την διευθύντρια στην δουλειά μου, πολύ ανήσυχη...

Η συγκεκριμένη τυχαίνει να είναι πολύ καλή μου φίλη και υπέροχη manager...

Λίγους ανθρώπους έχω γνωρίσει στον τομέα της εργοδοσίας, που το προσωπικό να τους θεωρεί φίλους, και να σχίζεται για χάρη τους...

Εκείνη το είχε καταφέρει...Είχε ενώσει 40 γυναίκες, (και ξέρετε τώρα τι σκυλιά του πολέμου είμαστε εμείς), σαν μία γροθιά....Οικογένεια....

Αλλά όπως λέει και ένα γνωμικό, "Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποια στιγμή", έτσι και με την δική μας εταιρεία...

Στο τέλος δεν άντεξε και μου εξομολογήθηκε την αιτία της στενοχώριας της....

Η εταιρεία μάζευε τα μπογαλάκια της από την Ελλάδα...

Οκτώ μαγαζιά, σαράντα εργαζόμενες στον δρόμο...

Δεν θα σας περιγράψω βέβαια τα μελοδραματικά που έχουν παιχτεί αυτές τις μέρες στην δουλειά μου....

Ούτε θα σας πω ότι πολλές από τις συναδέλφους είναι μόνες τους στην ζωή, και μεγαλώνουν παιδιά κι έχουν ένα σωρό υποχρεώσεις...

Αυτό που θέλω να πω με το σημερινό μου θέμα, είναι ότι προεκλογικά δεν τολμούσα να ανοίξω το ίντερνετ, κι οι σελίδες μου πλημμύριζαν με αισιόδοξα μηνύματα για την ευημερία που με περίμενε, εκεί έξω από την πόρτα μου όταν θα άλλαζε η κυβέρνηση, κι αντί του χοντρού, ερχόταν ο λιγνός να κυβερνήσει αυτό το σαπιοκάραβο (που του είχαν κατατρυπήσει τα πλαϊνά από τις κλεψιές,) και λέγεται Ελλάδα.

Κι αντί της ναύλον σακούλας που μου είχε περάσει στο κεφάλι η ΝΔ, και πνιγόμουν κάθε μέρα από ασφυξία, τώρα ο Γιωργάκης θα άνοιγε επιτέλους μία τρύπα να πάρω αέρα...

Ή όπως έλεγε ένας καλός μου φίλος δεν θα τρώμε τουλάχιστον ξύλο με την αγκράφα της ζώνης...αλλά με την ζώνη μόνο.

Πόσες φορές τα έπαιρνα στο κρανίο κι έβριζα δεν λέγεται...

Είχα γράψει κι άρθρο το "Σιγά μην σκίσετε κανένα καλτσόν"...Το είχε αναρτήσει και το http://radioparanoid519.blogspot.com/2009/08/blog-post_17.html.

Τέλος πάντων για να μην μακρηγορώ και γίνομαι κουραστική, σκέφτηκα το εξής

μετά από πολλές αναλύσεις και συνειδητοποιήσεις.

Ν` αγκαλιάσω την ανεργία μου να την αγαπήσω, και να περάσουμε λίγο καιρό μαζί...Να την γνωρίσω, να με γνωρίσει, να πάμε καμιά βόλτα, για κανένα ποτό, να μιλήσουμε και ποιος ξέρει, ίσως και ν`αγαπηθούμε στο τέλος...

Τώρα όσο αφορά για τους λογαριασμούς, ενοίκιο, φως, τηλέφωνο κ.λ.π

ε... αυτά τώρα είναι πολυτέλειες...

Εγώ θα ζήσω την αισιοδοξία του Γιωργάκη...

Μου το ψιθύρισε στ`αυτί άλλωστε..."Μην φοβάσαι εγώ είμαι εδώ...Λεφτά υπάρχουν...Ο Καραμανλής δεν ήξερε να τα βρει...Εγώ ξέρω...".

(πηγή εικόνας: www.filaki.gr)

13 Ιουλίου 2009

ΖΟΥΜΕ Σ`ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΜΑΓΙΚΟ?????

Εμπνευσμένο από το τραγούδι της Χάρις Αλεξίου, (Ελένη)

Ζούμε σ`ένα κόσμο μαγικό, με φόντο την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό,

Γεμάτα τα μπαλκόνια πολιτικά αηδόνια.

Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια, για ευτυχισμένα χρόνια.
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη, της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη,

Η ζωή σου να το ξέρεις είναι επικηρυγμένη,να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο,κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει.

Με γλυκόλογα σε παίρνει από το χέρι σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη, κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα, και σηκώνεις το ποτήρι, αρπάζει κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι.