Το τέλειο τραπεζομάντιλο...

Πέρασε το χέρι της ευλαβικά πάνω από την επιφάνεια του τραπεζιού, χαϊδεύοντας κάθε του σημάδι και βαθούλωμα.
Ήταν πολλές οι μέρες που σκεφτόταν να το κάνει. Ήταν τόσο απλό αλλά

Μάννα που ζώ;

Οδηγώντας σήμερα, και βλέποντας τις πινακίδες του δρόμου, πέρασαν κάτι περίεργες σκέψεις απο το νού μου. Οι εννιά στις δέκα ήταν απαγορευτικές. Για κάτσε ρε.. κάτι παίζει εδώ!
Έφτασα σπίτι και το καλοσκέφτηκα, αναλύοντας περισσότερο το θέμα, γιατί οδηγώντας ανάμεσα σε Κινέζους και Πακιστανούς, αποφεύγεις τις αναλύσεις, δε λέει.

Απαγορεύεται δεξιά, απαγορεύεται αριστερά, απαγορεύεται το παρκάρισμα, απαγορεύεται η αναστροφή, απαγορεύεται η ανάποδη τούμπα..
Απαγορεύεται το κάπνισμα εδώ, εκεί, μέσα, έξω, πάνω κάτω..Καπνίστε χασσίσι ή μαριχουάνα, δεν είναι ταμπάκος, άρα δεν έχουν δικαίωμα να σε γράψουν οι "ταμπακο-ελεγκτές". Σε ελέγχει όμως η αστυνομία.. είπαμε, κι αυτά απαγορεύονται.
Απαγορεύεται να κλάνεις, να μιλάς, να γράφεις, να γελάς, να τρως, να διασκεδάζεις, να πηδάς, να χαίρεσαι.. να σκέφτεσαι, να αγαπάς.. Α_Π_Α_Γ_Ο_Ρ_Ε_Υ_Ε_Τ_Α_Ι
Να μισείς; Επιτρέπεται! Μη σου πω "επιβάλλεται".

Βγαίνω απο το σπίτι μου, και με το που θα ανοίξω την πόρτα αισθάνομαι ενοχές. Ακόμη και η πόρτα έχει κανόνες πώς την ανοίγεις και πώς την κλείνεις.
Με ποιό πόδι ξεπόρτισες; το δεξί η τ' αριστερό;
Πάς σπίτι. Έβγαλες τα παπούτσια σου πρίν μπείς μέσα;
Απαγορεύεται να τραβάς το καζανάκι μετά τις 12, κάντα πάνω σου, σκασίλα μας, μόνο μην ξυπνήσεις τον κυρ Τάσσο από κάτω, γιατί ..θα χεστούμε. Απαγορεύεται να ξενυχτάς διασκεδάζοντας, σε θεωρούν αλήτη. Άμα δουλεύεις όμως νύχτα ή σηκώνεσαι από τις 3 τα χαράματα για τη δουλειά, είσαι εργατικό παιδί, παράδειγμα προς μίμηση. Τότε δεν τους ενοχλεί η νύχτα.

Απο όλες αυτές τις σκέψεις, -και δεν έκανα δα και τόσες πολλές- ζαλίστηκα. Πρήστηκε το μυαλό μου, έγινε τέσσερις φορές μεγαλύτερο σε όγκο, και έφτασε να 'ναι ίσο με ένα μπιζέλι. Τεράστιο φορτίο τόσες σκέψεις για ένα μυαλό σαν το δικό μου, πίστεψέ με.
Αυτό που μπόρεσα και κατάλαβα, ήταν πως, ζούμε σε ένα σύστημα τόσο καλά οργανωμένο, που μόνος του σκοπός είναι, πως να με έχει πατημένο κάτω, με τη μούρη στο χώμα.

Μου δημιουργεί ένα σωρό ενοχές, ώστε να μην τολμώ να αισθανθώ λεύτερος ποτέ. Να ζω με το φόβο, και με το αίσθημα πως είμαι ένοχος συνεχώς.
Σαν εκείνον που κλέβει -τάχα μου- το δημόσιο κάθε χρόνο με την φορολογική του δήλωση, ζώντας συνεχώς με το φόβο για έλεγχο της εφορίας. Τώρα θα με πιάσουν, ύστερα θα με τσακώσουν.. αύριο θα με ζουπίξουν.. λές και με τα 100, 500 και 1000 ευρώ που έκλεψε θα γίνει πλούσιος, ή θα φτώχαινε αν τα πλήρωνε.
Και το σύστημα, ξέρει πολύ καλά ότι το τάδε Α.Φ.Μ.(γιατί δεν υπάρχουμε για το σύστημα παρά ως νούμερα) έκλεψε τα 100, τα 500 ή τα 1000 ευρώ, μα δεν μιλάει πάντα. Άσ' τονε -σου λέει- να βράζει στο ζουμί του, μέχρι να ξεθαρρέψει περισσότερο μια μέρα, και να πληρώσει όλα τα σπασμένα μια και καλή.

Τα ΜΑΤ επιτρέπεται να σε δείρουν, να σου σπάσουν τα παΐδια, αλά εσύ δεν κάνει να τους πετάς πέτρες ξύλα κι ότι βρεις. Δεν κάνει. Απαγορεύεται!

Συμβαίνουν πράγματα και θάματα γύρω μου.
Η χώρα μου καταποντίζεται, η ιστορία της αλλοιώνεται, το ίδιο και ο πληθυσμός της με προσμίξεις άλλων φυλών, τα σύνορά μας κινδυνεύουν, ο κόσμος ζορίζεται να ζήσει και να μεγαλώσει τα παιδιά του..
ΜΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΑ ΒΛΕΠΩ.
Δεν μπορώ να τα δώ όλα αυτά, γιατί δεν μ' αφήνουν οι ενοχές μου απο τις τόσες απαγορεύσεις.
Ότι επιτρεπόταν κάποτε, σήμερα απαγορεύεται. Επιτρέπονται μόνον όσα απαγορεύονται.
Ακόμα και οι απεργίες απαγορεύονται. Οι συντάξεις, οι μισθοί, οι άδειες, οι διακοπές, οι εγκυμοσύνες.. ρε; πάω καλά;
ΜΑΝΝΑ, ΠΟΥ ΖΩ;

Πηγή:ΑΑΤΟΝ-Μάννα, που ζώ;

Ξενοξένια Ξένη

Ένα ακόμη κείμενο από τον φίλο μου Σκέψεις για μένα που μου αρέσει να τον προσφωνώ όπως περιγράφει ο ίδιος τον εαυτό του, σαν "Στοιχείο διαταράσσον την ομαλή λειτουργία του σχολείου", χαρακτηρισμός που με συνόδευε σε όλα τα μαθητικά μου χρόνια...

Η μεγάλη μας καούρα ήταν τώρα να κοπεί το τσιγάρο από όλους τους χώρους.
Εγώ, εδώ και πέντε χρόνια δεν καπνίζω πλέον αλλά ήμουν φανατικός καπνιστής.
Δεν είμαι ούτε υπέρ, ούτε κατά. Αλλά νομίζω ότι και οι καπνιστές πρέπει σε κάποιον χώρο να καπνίζουν κανονικά και νόμιμα.
Εφόσον, λοιπόν απαγόρεψαν το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους θα έπρεπε να αναιρέσουν τον ειδικό φόρο κατανάλωσης. Πρέπει τα τσιγάρα να είναι αφορολόγητα. Εφόσον τα χρησιμοποιείς μόνο στον ιδιωτικό σου χώρο, γιατί να πληρώνεις και φόρο. Τώρα, τάχατες, η δημόσια υγεία και πράσινα άλογα που κατεβαίνουν ροζ λόφους. Δηλαδή θα τρελαθούμε εντελώς;
Δεν μπορώ να το καταλάβω!
Ποιους προσπαθούμε να αντιγράψουμε; Χώρες που έχουν λύσει όλα τα άλλα, βασικά και ουσιώδη διαρθρωτικά τους προβλήματα και έχουν πετύχει να εφαρμόσουν όλους τους νόμους και τις διατάξεις του και τους έμεινε μόνο η εφαρμογή της απαγόρευσης του καπνίσματος;
Είμαστε πραγματικά απίθανοι…
Ξενοξένια Ξένη, η Αμερικάνα…Βρε καλώς την!!!

πηγή

Όταν όλα αρχίζουν μια φορά...

 

Όταν όλα αρχίζουν μια φορά και τελειώνουν στον έναν καιρό.

Από τον ποιητή και φίλο μου Γιάννη Παππά.

Μια φορά κι ένα καιρό

Μου είχες πει το σ αγαπώ

Θα 'θελα πάλι να βρεθώ

Στο παραμύθι της ψυχής σου

Να ταξιδέψω να χαθώ

Μια φορά κι ένα καιρό

Θα 'θελα πάλι να βρεθώ

Στο κόκκινο φιλί σου

Κραυγές και Ψίθυροι...

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.

-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος."

είπε ένας άλλος μαθητής Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: "Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..

"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;

Γιατί όταν θυμώνουν δυο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ...

και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,για να καλύψει την απόσταση..

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν.


Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

Έτσι συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.


Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

"Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που θα σας απομακρύνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού"

Mahatma Gandhi

Να γυρίσω ή να μην γυρίσω;

 
Επιτέλους βρήκα τον δρόμο του γυρισμού. Η επιστροφή της ασώτου έγινε με όλες τις τιμές, και τα μοσχάρια τα σιτευτά όπως στην παραβολή.
Αν και μεταξύ μας, πιο πολύ εγώ θυμίζω μοσχάρι μετά από τόσες διακοπές, ουζάκια και μπύρες. Τόσο πολύ που προς στιγμήν, φοβήθηκα μήπως με μπερδέψει το θολό, και σφάξει εμένα αντί του μόσχου, για να με εκδικηθεί που το είχα μισοεγκαταλείψει.
Μόλις με αντίκρισε λοιπόν το θολό μου ανέκραξε: "Άπονη μάνα που τριγύριζες και μ`εγκατέλειψες;"

- Πήγα σε άλλες πολιτείες αναρχικές κι έζησα εμπειρίες λυτρωτικές... με πανσέληνο που λαμπύριζε στην θάλασσα, και μουσική που με ταξίδεψε σε πολιτείες ερωτικές.

- Έκανα απεργίες προσωπικές, κι έζησα εμπειρίες αληθινές... Είδα τα αστέρια να πέφτουν από τον ουρανό, κι η θάλασσα από εκεί που ήταν ήσυχη σαν λίμνη, να ανταριάζεται και με τον παφλασμό της, να συνοδεύει το φαινόμενο των πεφταστεριών... προκαλώντας με να κάνω ευχές σαν μικρό κορίτσι.

- Έκανα πορείες ατομικές, που με λύτρωσαν και με βοήθησαν να δω την ζωή μου με άλλα μάτια.

- Αφουγκράστηκα το κύμα, μίλησα με τον άνεμο, ταξίδεψα με τους γλάρους πάνω από τα κύματα. Πέρασα νύχτες σε ξωκλήσια, κι είδα να απλώνεται η αττική γη στα πόδια μου, με τα μικρά φώτα της να λαμπυρίζουν στο σκοτάδι σαν μικροί φανοστάτες... Θυμίζοντάς μου ότι ήμουν στην μικρή πόλη μου που τόσο αγαπώ, αλλά που το καλοκαίρι θυμίζει ελληνικό νησί. 
Με μια ακτή 10 χιλιομέτρων να την αγκαλιάζει, και φανταστικά τοπία.
Απλά η επιθυμία μου να ζήσω κάτι διαφορετικό, με ταξίδεψε σε κόσμους φανταστικούς κι ονειρεμένους.


Να κάνω απεργίες προσωπικές, και να ζήσω εμπειρίες λυτρωτικές.

Μου έλειψε το θολό μου, μια και ένα μέρος της ψυχής μου βρίσκεται μέσα στις σελίδες του. Μα πιο πολύ μου λείψατε εσείς, που δίνεται πνοή με την παρουσία σας σ`αυτόν τον @χώρο. Σας ευχαριστώ που συνεχίζεται να ταξιδεύετε μαζί μας.
Καλά μας @ταξίδια λοιπόν, στην κατάθεση ψυχής κι ευαισθησίας.

summer 2010 - slide show

Μίλα μου...

Μη φοβάσαι την αγάπη κι ας είναι βοριάς ...κρύψου μες την καρδιά μου

από τον Gianni Pappa.

Τέλη κυκλοφορίας οχημάτων...Μπιρμπιλιές (συνέχεια)

 Από τον φίλο μου:Σκέψεις για μένα.

Βρε δημόσια, βολεμένα καθάρματα...

Σας έχει πιάσει η ανησυχία μήπως ο Μήτσος και Τάκης καταστραφούν οικονομικά ή σας διακατέχει οικολογική ευαισθησία;

Εσείς, βαδίζοντας στον 'ασφαλή αυτοκινητόδρομο' του σίγουρου μισθού που συνοδεύετε με επιδόματα και διάφορες αρπαχτές, μπορείτε να αντικαταστήσετε το παλιό σας αυτοκίνητο του 2010 με ένα αυτοκίνητο 'νέας τεχνολογίας' του 2011.

Ένα αυτοκίνητο 'αυγουλιέρα', κοστίζει γύρω στα 11.000 ευρώ. Δηλαδή, ενός σταθερά εργαζόμενου ανθρώπου, περίπου μισθοί 4-5 ετών μισθούς. Ξέρετε πολλούς, που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά είναι ασφαλής να κάνουν μια τέτοια ριψοκίνδυνη κίνηση;

Ο ανθρωπάκος που έχει ένα αυτοκίνητο δεκαετίας ή δεκαπενταετίας που το χρησιμοποιεί για συγκεκριμένες ανάγκες και το έχει συντηρήσει σε αρίστη κατάσταση, γιατί πρέπει να το 'ξεφορτωθεί';

Μήπως αυτή η κίνηση έχει στόχο την ανάπτυξη κάποιου τομέα της οικονομικής μας ζωής;

Εμείς, σαν χώρα, αυτοκίνητα δεν κατασκευάζουμε. Μόνο συνεργεία επισκευής έχουμε. Δεν βλέπω κάποια ανάγκη να ακολουθήσουμε την τακτική της ενίσχυσης της αυτοκινητοβιομηχανίας για να μην χαθούν θέσεις εργασίας. Ούτε το περιβάλλον προσφέρει κάτι...

Τα αυτοκίνητα πέραν της δεκαετίας πρέπει να έχουν ένα μικρό, ενδεικτικό τέλος 100-200 ευρώ ανεξαρτήτως κυβισμού, γιατί για να έχει κάποιος ένα τέτοιο αυτοκίνητο δεν του επιτρέπουν τα οικονομικά του να το αλλάξει, πόσο μάλλον να πληρώνει υπέρογκα τέλη.

Παράλληλα, εξαφανίστε όλα τα σαράβαλα από τους Ελληνικούς δρόμους. Υπάρχουν αυτοκίνητα 2005 μέχρι και 2008 σε κακά χάλια, με σπασμένους προφυλακτήρες, ανύπαρκτα φώτα, ελλειπή φρένα...

πραγματικά ερείπια της ασφάλτου που αποτελούν και δημόσιο κίνδυνο.

Αν πάλι, θέλετε οπωσδήποτε, να ανανεώσουμε τον στόλο μας με μικρά, οικολογικά αυτοκίνητα, πρέπει να υπάρχει ένα αυτοκίνητο που πληρεί τις προδιαγραφές EURO6 με τελικό κόστος για τον καταναλωτή τα 4.000 Ευρώ, το οποίο θα έχει τρόπο πληρωμή δόσεις που θα παρακρατούνται από τον μισθό -χωρίς μεσολάβηση τραπεζών. Τότε υπάρχει εναλλακτική - η ουτοπική- λύση.

Πάλι, αισθάνομαι ότι μιλάω σε βοσκούς με πτυχία...

Ένα φεγγάρι κατάδικό μου/μας!!!

Θα χαλαρώσω πάνω σ`ένα φεγγάρι κατάδικό μου, θα κάνω όνειρα για μένα και για κείνα

που πιστεύω, θα αφεθώ στο συναίσθημα να με παρασύρει.

Θα μείνω η κομπάρσος, θα γίνω πρωταγωνίστρια δεν έχει σημασία το αποψινό βράδυ.

Το δικό μου νόημα είναι να μπορώ ακόμη να ονειρεύομαι, και να ξυπνάω μετά από μια πανσέληνο, σε μια ευδαιμονία χωρίς να έχω την απόλυτη ανάγκη της.

Να έρχεται απλώς σαν μια ξαφνική βροχή, γιορτή που την γιορτάζεις ακόμα κι αν δεν πιστεύεις σ`αυτήν.

Αποφάσισα! Θέλω να ξυπνώ κάθε πρωί και να υποκλίνομαι. Ζωή εδώ είναι οι πιστοί σου!

Γονατιστή να κοιτάζω ψηλά τα  φεγγάρια σου  και να νιώθω δέος. Ζωή! Η ζωή είναι ο μόνος νικητής! Θα μείνω μια ολόκληρη ζωή ταπεινός προσκυνητής, να θαυμάζω την ζωή και τις νύχτες  της με πανσέληνο.

Τέλη κυκλοφορίας...Μπιρμπιλιές στο ίδιο πνεύμα...

Ένα καινούριο κείμενο από τον φίλο μου που ήταν πάντα κι εξακολουθεί να είναι

"Στοιχείο διαταράσσον την ομαλή λειτουργία του σχολείου", χαρακτηρισμός που με συνόδευε σε όλα τα μαθητικά μου χρόνια..."

Κι εγώ θα προσθέσω και της ίδιας της ζωής!

Και όλους αυτούς τους ανθρώπους τους πληρώνουμε για ειδήμονες, τους κάνουμε υπουργούς συμβούλους κ.α. Χαίρουν του σεβασμού του 'γνώστη'.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν αριθμομηχανή, θα χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους;

Διάβασα το καινούργιο εισπρακτικό μέτρο των Τελών Κυκλοφορίας...

Συμφωνώ ότι τα οικονομικά μας είναι χάλια και πρέπει να μαζευτούν λεφτά, με γενική κατεύθυνση, εισπράττουμε λίγα παραπάνω από όλους... Αυτό θα μπορούσε να το σκεφτεί και ένας βοσκός, δεν χρειάζεται να έχει πάει και Πανεπιστήμιο.

Το μέτρο της "αρπαγής" εξαντλείται στα 662 Ευρώ για τα μέχρι 2.500 κ.ε. Πέρα από αυτά -με τα ίδια τέλη- το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η εξαπάτησή μας. Τα πραγματικά πολυτελή και ακριβά οχήματα ξεκινάνε από 2.500 κ.ε. Γιατί να  μη μπει σε εφαρμογή και η λογική 'πάρα πολλά από τους αρκετούς'; Από 2.500 έως 3.000 κ.ε. 50 ευρώ για το κάθε επιπλέον κ.ε. Από 3.000 - 3.500 κ.ε., αφού πληρώσουν το προηγούμενο 50/κ.ε. τα επόμενα να χρεώνονται με 100/κ.ε..

Και πλέον, από τα 3.500 κ.ε., που μπαίνουμε στα πραγματικά,σκληρά, πολυτελή αυτοκίνητα, ας συνεισφέρουν και αυτοί στην δύσκολή οικονομική κατάσταση με 500/κ.ε. (αντίστοιχο του 100 του χαμηλο-εισοδηματία).

Ferrari, Porsche, Aston Martin, Rage Rover, Hummer, δεν ασχολούνται με κυβισμούς αυτοκινήτων, αλλά με επίγειων ελικοπτέρων. ας πληρώσουν και αυτοί το τίμημα της επίδειξης που τους αναλογεί.

Έτσι θα υπάρχει "πολίτικαλ έντ σοσιαλ κορέκτ" - κοινωνική και πολιτική 'δικαιοσύνη'.

Για τις μοτοσυκλέτες πρέπει να ισχύει κάτι παρόμοιο. Μέχρι 400, 500 κ.ε. μπορεί να είναι ένα όχημα εργασίας. Από εκεί και πάνω δεν είναι πολυτέλεια;

Όλα αυτά, βέβαια, να συνδυαστούν με καταβολή των τελών σε μηνιαία ή τριμηνιαία βάση.

Το εξοργιστικό δεν είναι μόνο ότι μας γδέρνουν, είναι ότι ο μπαμπάς και μαμά -βοσκός ή εργάτης- στερήθηκαν τα πάντα για να σπουδάσει το σπλάχνο τους και αυτό έγινε 'κουτοπόνηρο ζωντανό'

Όσα προανέφερα δεν είναι δικές μου εξυπνάδες. Είναι πράγματα που εφαρμόζονται, εδώ και χρόνια σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες.

Έπεται συνέχεια...
μια και με επιβεβαιώνουν μόνοι τους!!!

πηγή