Οι φόβοι και η μάχη με τον χρόνο

«Αχ, λίγο καιρό, να προλάβω, να τελειώσω το Εργο! Υστερα, καλώς να ορίσει ο Χάρος», έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης, που ζητούσε χρόνο από τον Θεό για να δημιουργήσει

«Γιατί γράφετε σαν να 'ταν να πεθάνετε; φώναξα, αληθινά απελπισμένη». γράφει η Ελένη Γκίκα.
Κι εκείνος της απάντησε: «Οχι, δε θα πεθάνω, συντρόφισσα, και μη στενοχωριέστε. Θα ζήσω

Όχι άλλοι ταπεινοί και καταφρονεμένοι...

Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών...αντάρτης, ληστής, πειρατής. 
N’ ανοίξω τα μάτια αυτών που δέχονται

λυγερή - "Ευχαριστώ Θεέ μου που τα κατάφερα και σήμερα..."

"Δεν στρέφουμε αλλού το πρόσωπό μας κάνοντας πως δεν βλέπουμε τις ατυχίες, τις δυσκολίες, τα βάσανα που μας συμβαίνουν. Προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε αλλά:
Κάθε βράδυ προσπαθούμε πριν κοιμηθούμε να συγκεντρωθούμε να θυμηθούμε και να

Μην τρέχεις...

Αυτές τις μέρες, με τα γεγονότα που βιώνουμε είχα την ανάγκη να κάτσω και να σκεφτώ...
Θα μειραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας και θα ήθελα να τις συμπληρώσετε...

Η ζωή μας είναι γεμάτη με δύσκολες περιόδους.
Αλλά καθενός το μαρτύριο διαφέρει.
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι περνάς.
Κανείς δεν μπορεί να αξιολογήσει πόσο υποφέρεις.
Δεν μπορείς να μοιρατσείς, απόλυτα τα αισθήματα που σου

Αγάπη είναι...

Αγάπη...

Μια μικρή λέξη που περιγράφει τόσο μεγάλα αισθήματα. Δεν υπάρχει απλή εξήγηση γι’ αυτή γιατί την απαρτίζουν τόσα πολλά πράγματα.
Δεν μπορεί να μετρηθεί, γιατί είναι ένα

ΡΗΣΕΙΣ ΣΟΦΩΝ

Λίγες σκέψεις καθώς το 2011 φτάνει στο τέλος του και μια νέα χρονιά αρχίσει...

(Μόνο που το πρώτο: "Δε μπορείς να ανακαλύψεις νέους ωκεανούς αν δεν έχεις το κουράγιο να χάσεις την ακτή από τα μάτια σου", το είπε ο Πλάτωνας!

Ευχές...

Μέσα από την καρδιά μας...
ας ταΐζουμε το αύριο περισσότερο από το χθες...

Ζω...

Οι αγαπημένοι μας, σύντροφος, παιδιά, γονείς, επιστήθιος φίλος ...
Πόσο συχνά τους βλέπουμε; Δεν εννοώ να τους

Η βαλίτσα...στο Γάμο...

"Ο Θεός το ρεζερβουάρ της γυναίκας που λέγεται υπομονή το γεμίζει μέχρι επάνω..."
Με αυτή τη φράση μεγάλωσα "πρέπει να μάθεις

Οι καραμέλες...

Όταν συνειδητοποιήσουμε πόσες καραμέλες μας έμειναν...
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής

Αφιερωμένο στον " Δημοκρατικό" φασισμό

Επειδή η "λα  καταστασιόν"  στην χώρα μας έχει αρχίσει να γίνεται  "τρε απελπιστίκ", κι αυτό αντανακλάται στις μικρές κοινωνίες ακόμη πιο έντονα  με ένα τρόπο απόλυτα φασιστικό, το ποίημα του Αζίζ  "Σώπα μην μιλάς", νομίζω ότι είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Το έχω δημοσιεύσει δύο φορές. Αυτή είναι η τρίτη κι η φαρμακερή, που λένε.
Αυτή τη φορά είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε

Όταν έρχεται η στιγμή, μερικά γεγονότα στη ζωή αξίζουν την ταλαιπωρία, στην οποία υποβάλουμε εμείς στον εαυτό μας, ανησυχώντας για αυτά πριν καν συμβούν.

Το ποτάμι της ζωής ρέει, ακολουθώντας μια

H Eλλάδα με μαγεύει...

"Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει"... - Καζατζάκης

Η Ελλάδα είναι πανέμορφη...
"Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με

Η μάχη της ζωής...

Τα μικρά παραμύθια λένε πολλά .
Για όσα η ψυχή του ανθρώπου εύχεται, ποθεί και φοβάται.
Δείτε τη μικρή ιστορία των δύο λύκων....

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ
Ένα βράδυ

Kάποιες διδαχές του Βούδα...

του Paulo Coelho

ΟΙ ΑΣΚΟΠΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ένας άντρας πλησίασε τον Βούδα: "Θα ήθελα πολύ να ακολουθήσω τα βήματά σου", είπε. "Προτού το κάνω αυτό όμως έχω μια σειρά φιλοσοφικών ερωτημάτων".

Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις...

Περασαν... ολες οι στιγμές.......

Νοιώθω μια μεγάλη ΚΟΥΡΑΣΗ γερνώντας από δύο λόγους

ο πρώτος από τον αγώνα μιας ζωής να αντιστέκομαι για να μην δω αυτά που δεν αντέχω και

ο δεύτερος από τον αγώνα να καταφέρω να δω αυτά που ήρθαν στη ζωή μου για να με μάθουν

Στη δεύτερη περίπτωση ο αγώνας άξιζε!

Φιλοσοφίες μιας ζωής...

Πριν από ένα χρόνο περίπου, συγκεκριμένα στις 12 Οκτωβρίου 2009 το θολό ξεκίναγε το πραγματικό του ταξίδι στον @χωρο με μια ανακαίνιση και με πολύ μεράκι.
Τότε για να το γιορτάσω είχα δημοσιεύσει αυτό το κείμενο, που αναδημοσιεύτηκε από πολλά blogs και το troktiko. Σκέφτηκα λοιπόν να σας το προσφέρω πάλι, εγκαινιάζοντας με αυτό τον τρόπο, την καινούρια του ανακαίνιση.
Απολαύστε το, μια και δεν παύει να είναι επίκαιρο κι ειδικά στις μέρες που διανύουμε.
Πολλά φιλιά και τεράστια ευχαριστώ από μένα και το ideastudio, φιλισκούνι μου, που μας τιμάτε με την παρουσία σας.

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από μια κυρία 90 ετών σήμερα, τη Regina Brett, πρώην δημοσιογράφο στο Κλίβελαντ του Οχάιο.
«Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου,

Μια ιστορία του Paulo Coelho...

Μια ιστορία του Paulo Coelho Με μουσική

Κραυγές και Ψίθυροι...

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.

-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος."

είπε ένας άλλος μαθητής Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: "Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..

"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;

Γιατί όταν θυμώνουν δυο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ...

και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,για να καλύψει την απόσταση..

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν.


Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

Έτσι συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.


Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

"Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που θα σας απομακρύνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού"

Mahatma Gandhi

Τάφοι υπάρχουν...

Δεν θα πώ πολλά για το κείμενο που αναδημοσιεύω στο θολό.Θα το προλογίσω με τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα όπως προλογίζει ο ίδιος τον εαυτό του στο δικό του μπλοκ το Σκέψεις για μένα.   . Απλώς θα συμπληρώσω ότι είμαι περήφανη που είναι φίλος μου. Ελπίζω να απολαύσετε τον χείμαρρο που λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

"Ζω ακούω και βλέπω γύρω μου πολλά.

Όλη μου την ζωή μιλούσα και αυτό συχνά δεν άρεσε...

"Στοιχείο διαταράσσον την ομαλή λειτουργία του σχολείου", χαρακτηρισμός που με συνόδευε σε όλα τα μαθητικά μου χρόνια...

@εδώ κυκλοφορώ πολύ καιρό...δεν μιλώ...μόνο παρατηρώ...

Μάλλον ήρθε η ώρα να μιλήσω..."

Έχουμε χάσει εντελώς τον σκοπό ζωής. Σκοπός ζωής έγινε η ύλη.
Είμαστε Έλληνες, μιλάμε Ελληνικά, έχουμε αυτά τα αναρίθμητα μνημεία πολιτισμού, συμπεριλαμβανομένης και της Ακρόπολις των Αθηνών....
Αλλά εμείς συνεχίζουμε να ζούμε με καθρεφτάκια και χάντρες...
Ε, δεν θα έρθει το τέλος μας κάποτε;
Φυσικά η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
Απλώς γίναμε πάρα πολλοί οι αναλώσιμοι...
Τάφοι υπάρχουν...δόξα τω Θεό!
Kαι αν δεν βολευόμαστε σε τάφους υπάρχει και η απέραντη θάλασσα.
Δεν βρίσκω άλλη λύση...
Εάν δεν αλλάξουμε νοοτροπία....
Aν η "πισίνα" και το "Καγιέν" δεν γίνουν δευτερεύον ζητούμενο, δεν θα μπορέσουμε να φύγουμε μέσα από αυτόν τον βούρκο της μιζέριας, της ανέχειας και της εμπορευματοποίησης ενός "κωλόχαρτου" που έχει μαζέψει το κάθε επαρχιωτάκι (όχι λόγω καταγωγής αλλά λόγω νοοτροπίας) με το "τι φιάνιεις;" και το "τι κάνιεις" και την μανία να αποκτήσει το επόμενο, επώνυμο κουρέλι για να βάλει στο ατσούμπαλο, ακαλλιέργητο σώμα του με σκοπό να δείξει ότι είναι κάτι που δεν είναι.

πηγή