"Μην ενοχλείτε"

Τον έβλεπε να απομακρύνεται ανάμεσα στο πλήθος, κι ένα συναίσθημα λύπης έσφιξε την καρδιά της. Έβαλε μπροστά το αυτοκίνητό της κι απομακρύνθηκε βιαστικά χωρίς να γυρίσει το κεφάλι της πίσω. Ναι! Ένιωθε ότι είχε ηττηθεί... "Γρήγορα, να φτάσω στο σπίτι μου, να νιώσω ασφαλής... " Η σκέψη  αυτή την έκανε να πατάει με μανία το γκάζι. Ο εγωισμός της είχε ισοπεδωθεί. Αυτός ο εγωισμός που επί δύο μήνες πολεμούσε αυτή την σχέση με όποιο όπλο του ήταν πρόχειρο.
Ανασφάλειες, πληγές από το παρελθόν, σκληρά λόγια που έβγαιναν σαν σφαίρες από το στόμα της, με μόνο στόχο την καρδιά του. Χιλιάδες δικαιολογίες, πολλά γιατί κι ερωτήσεις όπως:

"Τι ψάχνεις να βρεις μαζί μου;"

"Δεν το βλέπεις πόσο διαφορετικοί είμαστε;"

"Ξέρεις  ο πρώην, οι πρώην, τα πρώην... " πληγές κι απωθημένα που δεν την άφηναν να  δώσει χώρο στο παρόν.

"Πνίγομαι δεν το βλέπεις; Δεν έχω συνηθίσει σε τόση δοτικότητα". Κι εκείνος , στωικά να υπομένει, ν`αντέχει και να ονειρεύεται. Να δηλώνει ότι είναι δίπλα της, ακόμη κι όταν εκείνη τον προκαλούσε να φύγει.

Φτάνοντας στο σπίτι της, άνοιξε το κομπιούτερ  κι άρχισε να γράφει. Ήθελε να μοιραστεί το παραμύθι που έζησε. Όμως η φωνή της λογικής την σταμάτησε για λίγο.
"Μην το κάνεις, κράτα το για σένα. Στην χαρά σε κρίνουν, ενώ στην λύπη σου συμπαραστέκονται.  Είναι πιο εύπεπτη η λύπη. Τα υπόλοιπα που ανήκουν στην σφαίρα της ευτυχίας, πρέπει να μένουν μυστικά. Δεν τα μοιραζόμαστε."

Έδιωξε τις αρνητικές σκέψεις και συνέχισε. Άλλωστε πάντα της άρεσε να εκτίθεται, να λέει τις αλήθειες της και να παίρνει το ρίσκο της. Την μάγευε όλη αυτή η διαδικασία. Έζησε ένα όνειρο. Δικό της ήταν. Και δική της απόφαση να το μοιραστεί.
Το κανόνιζαν μέρες πριν να δώσουν λίγο χώρο στην σχέση τους. Να ζήσουν κάποιες μέρες μαζί, χωρίς τίποτα να παρεμβάλλεται ανάμεσά τους.

Έκλεισαν τα κομπιούτερ τους, προγραμμάτισαν τις αναρτήσεις στα μπλοκ τους, "τα προϊόντα της μοναξιάς τους" όπως τα χαρακτηρίζει  εκείνος, κάνοντας εκείνη να τσιτώνει τα πόδια της σαν κακομαθημένο παιδί, κάθε φορά που της το έλεγε: "Όχι για μένα πάνω απ`όλα είναι το μπλοκ μου" του απαντούσε πικραίνοντας τον. "Θα συνεχίσω να κάνω αναρτήσεις κι  όταν θα είμαστε μαζί."

Και ξαφνικά άκουσε τον εαυτό της τις μέρες που ήταν μαζί του να λέει, " Δεν θέλω ν`ανοίξω καθόλου το κομπιούτερ. Δεν θέλω να χαλάσω την μαγεία μας." Έπιασε τον εαυτό της να κλείνει το κινητό της, να απομονώνεται στον δικό τους κόσμο, και να κρεμάει έξω από την πόρτα της, την ταμπέλα "Μην ενοχλείτε...".Έπιασε επιτέλους τον εαυτό της να κάνει χώρο στο παρόν, εκτοπίζοντας όλους τους φόβους  και τις ανασφάλειες της.

Αφέθηκε, έζησε, και ρούφηξε με όλο το είναι της τον έρωτα. Αυτό το συναίσθημα που σε ολοκληρώνει, όταν ξυπνώντας το πρωί, βλέπεις δυο μάτια καρφωμένα στο πρόσωπό σου, να σε κοιτάζουν με λατρεία. Ένα χέρι που δεν αφήνει στιγμή το δικό σου, και μια αγκαλιά που λουφάζεις σαν παιδί, ξεχνώντας την ηλικία και την ωριμότητά σου. Άλλωστε για ποια ωριμότητα μιλάμε. Γι` αυτή που σε γερνάει, ή γι` αυτή που σ`εκπαιδεύει  να δέχεσαι και ν`αποδέχεσαι απλόχερα τα δώρα της ζωής;

Ναι τώρα ήξερε τι ακριβώς ήταν σοφία καρδιάς. Κι αποφάσισε να ακολουθήσει επιτέλους, τον δρόμο που της έδειχνε εκείνος. Τον δρόμο της αγάπης, χωρίς εγωισμό, παροπλισμούς, φαντάσματα του παρελθόντος  και φοβίες. Μέσα από την ασφάλεια  που δίνει η αγκαλιά και η συντροφικότητα.
Φτιάχνοντας  τον δικό τους καινούριο χάρτη.!

40 μέρες...

Μόλις σήμερα...

μπόρεσα να ξαναμπώ στο @χώρο...

συμπληρώθηκαν 40 μέρες,

• χωρίς πληκτρολόγιο και ποντίκι,
• χωρίς @χρώμα,
• χωρίς @επικοινωνία,
• χωρίς @εικόνες,
• χωρίς γράψιμο,
• χωρίς σκέψεις για απαντήσεις, για άρθρα, για συνθέσεις εικόνων,
• χωρίς απογοήτευση για απουσία έμπνευσης,
• χωρίς "φρέσκα νέα",
• χωρίς πλημμύρα πληροφοριών,
• χωρίς νούμερα που πρέπει να αυξάνουν ή να μειώνονται,
• χωρίς το ρολόι να τρέχει,
• χωρίς αγωνία για απαντήσεις που δεν έρχονται,
• χωρίς αγκυλώσεις ώμου και χεριού,
• χωρίς νεύρα για διακοπή της σύνδεσης,
• χωρίς δουλειά,
• χωρίς....

αλλά

• με αναμονή για επανασύνδεση που με εκνεύρισε,
• με περισσότερο διάβασμα και περισυλλογή που μου έλειπε,
• με περιπάτους και κουβεντούλα που είχα καιρό να κάνω,
• με επικοινωνία με αυτούς που πραγματικά ήθελα και με ήθελαν,
• με παρατήρηση της φύσης που με ηρέμησε,
• με βόλτα στην θάλασσα με φεγγαράδα που με γλύκανε,
• με βαρκάδες και μεζέδες και ούζα που με απογείωσαν,
• με μαγειρέματα που είχα ξεχάσει,
• πραγματική παρέα με αγαπημένους που νοσταλγούσα,
• με ταξινομήσεις που εκκρεμούσαν,
• με επισκέψεις που αμελούσα,
• με αγκαλιές και φιλιά που είχα ανάγκη,
• με σωματική κούραση που μου χάρισε καλόν ύπνο τα βράδια,
• με πραγματική απραξία που με έκανε να ψάξω μέσα μου,
• με γράψιμο σε φίλους που δεν έχουν "@",
• με απίστευτη κατανόηση από τους πελάτες/φίλους που ενθάρρυνε,
• με...

είχα αποφασίσει...

• να ακολουθώ πρόγραμμα αφιέρωσης ορισμένων ωρών για "@",
• να ασχολούμαι μια φορά την ημέρα με τα email μου,
• να αφιερώνω τουλάχιστον την μισή μέρα με δραστηριότητες εκτός "@",
• να κάνω κατάλογο τι πρέπει να κάνω στο "@" και όχι να μπαίνω αόριστα,

θα μπορέσω να τα τηρήσω;... 

είναι σκέτη απόλαυση να μπαίνεις σ' αυτόν τον @χώρο...

πολύ φοβάμαι πως "ΟΧΙ"...

ουφ, τα είπα και ξαλάφρωσα...

«Σοφία καρδιάς»

 To βρήκα σε μια βόλτα μου στον @χώρο. Είναι από μία συνέντευξη του Τσάρλυ Τσάπλιν.

Όταν το διάβασα βρήκα ότι εκφράζει  την σημερινή μου στάση ζωής. Μετά από χρόνια πορείας στο μονοπάτι της ζωής, έρχεται ένα μικρό αίσθημα πληρότητας, ωριμότητας, μία μικρή στάση στην διαδρομή μου, κι ένας απολογισμός. Και η ζωή συνεχίζεται... μέσα από την αυτοπραγμάτωση όταν την βρούμε κάποτε. Άμποτε!

 Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μού έλεγαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, κατάλαβα ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτό με έκανε να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό». Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, κατάλαβα ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους. Αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιάς μου, η λογική μού βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο. Σήμερα αυτό το λέω ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Σοφά ρητά ανδρών για τον γάμο.

Όταν κάποιος σου κλέßει τη γυναίκα, δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση από το να τον αφήσεις να την κρατήσει!

Μετά το γάµο, άνδρας και γυναίκα γίνονται δύο πλευρές ενός νοµίσµατος, δεν µπορούν να συναντηθούν, αν και ßρίσκονται πάντα µαζί.

Παντρέψου οπωσδήποτε. Αν πάρεις καλή γυναίκα θα είσαι ευτυχισµένος, αλλιώς θα γίνεις φιλόσοφος!

Οι γυναίκες µας εµπνέουν µεγάλα πράγµατα και µας έµποδίζουν να τα αποκτήσουµε!

Το µεγάλο ερώτηµα,...που δεν µπόρεσα να απαντήσω....είναι, "Τι θέλει µια γυναίκα;"

Είπα µερικές λέξεις στη γυναίκα µου και µου απάντησε µε µερικές παραγράφους.

"Κάποιοι ρωτούν για το µυστικό του µακροχρόνιου γάµου µου. Διαθέτουµε χρόνο να πηγαίνουµε δυο φορές την εßδοµάδα σ' ένα εστιατόριο. Λίγο φως των κεριών, δείπνο, χαµηλή µουσική και χορό. Εκείνη πηγαίνει τις Τρίτες, εγώ τις Παρασκευές.

"Δεν ανησυχώ για την τροµοκρατία. Ηµουν παντρεµένος δυο χρόνια.

"Υπάρχει ταχύτερος τρόπος να µεταφέρεις χρήµατα από το´e-banking. Ονοµάζεται γάµος."

Ήµουν άτυχος και µε τις δυο γυναίκες µου. Η πρώτη µ' εγκατέλειψε, η δεύτερη όχι.

Δυο µυστικά για να κρατήσεις τον γάµο σου:
1. Όταν έχεις άδικο, παραδέξου το,
2. Όταν έχεις δίκιο σώπαινε.

Ο αποτελεσµατικότερος τρόπος να θυµάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου είναι να τα ξεχάσεις µια φορά.

Ξέρετε τι έκανα πριν παντρευτώ;
Ό,τι µου άρεσε.

Η γυναίκα µου κι εγώ ήµασταν ευτυχισµένοι για 20 χρόνια. Μετά συναντηθήκαµε.

Η καλή γυναίκα συγχωρεί τον άντρα της όταν αυτή έχει άδικο.

Ο γάµος είναι ο µοναδικός πόλεµος που κάποιος κοιµάται µε τον εχθρό του!

Κάποιος έßαλε αγγελία και ζητούσε γυναίκα. Την επόµενη µέρα έλαßε 100 γράµµατα. Όλα έγραφαν το ίδιο πράγµα: "Μπορείς να πάρεις την δικιά µου."

Γιάννης (υπερήφανα): "Η γυναίκα µου είναι ένας άγγελος."
Γιώργος (λυπηµενα): "Τυχερέ, η δικιά µου ζει ακόµα."

Mία καλλιτεχνική ανάρτηση.

Καλλιτεχνική ανάρτηση καλά μου παιδάκια, σημαίνει (κατά το πασταφλώρικο λεξικό), ανάρτηση άρπα-κόλα.

Άρπα-κόλα σημαίνει ή αντιγράφω κι επικολλώ, ή γράφω ότι π@π@ρι@ μου κατέβει στο κεφάλι. Με λίγα λόγια αναρτήσεις του κώλου.
Κι επειδή νιώθω μια κούραση τώρα τελευταία, και τις φλάντζες του ξανθού εγκεφάλου μου να διαμαρτύρονται εντόνως, λέω να κάνω μια μικρή διακοπή για "διαφημίσεις."
Οι αναρτήσεις θα συνεχίζονται κανονικά, αλλά δεν θα είναι κείμενα δικά μου.
Θα είναι "κωλοκαλλιτεχνικές" όπως εξήγησα παραπάνω.
Για δύο-τρεις μέρες το πολύ, να κάνω λίγο σέρβις στις φλάντζες μου, να φορτίσω και την μπαταρία μου, και να πάω κι εγώ δύο-τρεις μέρες διακοπές στο ξενοδοχείο του φίλου μου του... Ξαπλώπουλου.!!!
Είναι ένα υπέροχο ξενοδοχείο που όλη μέρα ξαπλώνεις στην ξαπλώστρα,
βουτάς στην θάλασσα, και γενικώς...  αερίζεις  "το στρώμα", ήθελα να πω.
Θα επιστρέψω δριμύτερη από την  Τρίτη, ανανεωμένη από το πολύ αέρισμα, με "φρέσκα" μυαλά που θ`αγοράσω από τον κρεοπώλη μου, και θα σας ζαλίσω και πάλι τα "ούμπαλα" όπως κάνω ένα χρόνο τώρα.

Σας ευχαριστώ πολύ για την κατανόηση και ελπίζω να περάσω καλά, εκτός και αν... με κλείσουν στο Δαφνί, μόλις κυκλοφορήσω την τρέλα μου έξω από τους τοίχους του σπιτιού μου!
Βέβαια με μένα, τίποτα δεν είναι σίγουρο σ' αυτή τη ζωή!

Ερωτική επιστολή.!!!

Dear Voula,
Why do you kratas moutra me?
Afou you know I love you karga.
Mexri yesterday we had gamo tis moments don’t mou tin spas tora.
What allakse now?
You don’t goustareis me anymore?
You have found a gomeno mori????
I believe that there is kanenas like me.Who is the tsoglan you goustareis and what exei more than me? Remember!!! Mitsous de masaei.
Ma giati re Soula do you pikreneis me at this difficult moment of my life?
Afou you know i have to mazepso elies. To FELEK MINE!!!!!!!
I don’t want to kouraso you, but don’t give to my nerves giati I’ll give you shoot.
Mexri kai lessons agglikon you always wanted ekana,
to see how much I am kapsouris with you.
Kisses
Kitsos

Πηγή:MINI-MARKET

Η Τέχνη της Συμβίωσης

 
To βρήκα στο Scribd και με συνάρπασε. Μία δημιουργία από τον φίλο blogger Sourtaferta.
Με εκφράζει απόλυτα... γι` αυτό το μοιράζομαι μαζί σας. Λέει αυτά που πολλοί από εμάς τα παραβλέπουμε,γι αυτό και πολλές φορές, οδηγούμαστε στον χωρισμό.


 

Μάθανε ότι πηδιόμαστε πλακώσανε κι οι ντομάτες.!!!

Εντάξει λοιπόν, το πήραμε το μήνυμα.
Μάθανε ότι πηδιόμαστε... πλακώσανε κι οι ντομάτες. Σιγά μην χάνανε ευκαιρία.
Σκυμμένη στο νεροχύτη, προσπαθώ μετά βασάνων, μια και φημίζομαι για την νοικοκυροσύνη  και δή για την οικονομία μου, ( αν το ξαναπώ άλλη μια φορά θα το πιστέψω κι εγώ στο τέλος), να τις κάνω πελτέ, μια κι έχουν αρχίσει να παίρνουν εκείνο το περίεργο χρώμα της ωριμότητας.
Είπαμε, ότι τώρα με την διακυβέρνηση του Γιωργάκη δεν πετάμε τίποτα.
Κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι. Είπα παξιμάδι και θυμήθηκα τις παλιές καλές εποχές, που δεν πετάγαμε τίποτα και το μπαγιάτικο ψωμί, το κάναμε όντως παξιμάδι.
Το βουτάγαμε το πρωί στο γάλα ή τον καφέ, και βουτάγαμε και την πίκρα μας μαζί, για την καταραμένη φτώχεια μας. (Άτιμη κενωνία θα πάω μετανάστρια στην Γερμανία).

 Και ξαφνικά, πιάνω στα χέρια μου μία ντομάτα με στύση.
Μια και δυο, παρατάω το "κοινωφελές" έργο μου στην μέση, κι αρχίζω να βγάζω φωτογραφία την ντομάτα. Δεν φταίω εγώ, η ξανθιά απόχρωση του εγκεφάλου μου τα φταίει. Για κοιτάχτε βρε παιδιά που καταντήσαμε. Μέχρι χθες είχαμε τους γύφτους, τώρα πλάκωσε κι η πραμάτεια τους.

Γίναμε εν ολίγοις  μπουρδέλο, σαν ένα τεράστιο κρεβάτι, που μας χωράει όλους.
Μέχρι και τα κηπευτικά μας πήρανε χαμπάρι και ορμήσανε. Και καλά η ντομάτα... μικρό το κακό. Συνηθισμένα τα βουνά στα "χιόνια" κοινώς πήδημα.
Για φαντάσου ν`αρχίσει και το καρπούζι να έχει "σηκωμάρες".
Να φωνάξει και τα υπόλοιπα και ν`αρχίσουμε να τρέχουμε πανικόβλητοι.
Κι όχι τίποτε άλλο ακρίβυνε κι η βαζελίνη κι έπαψε να την χορηγεί το ΙΚΑ.
Την μεταχειριστήκαμε τόσο πολύ με τους 300 της βουλής, το ΔΝΤ, το ασφαλιστικό, και την ανεργία, που κρίθηκε πια σαν απρόσιτο είδος.

Μόνο που έχω μια απορία... Καλέ κύριε (αλήθεια σε ποιόν απευθύνομαι;) εμένα πότε θα έρθει η σειρά μου/μας να πηδήξω/ουμε.; Να περιμένω να γυρίσει ο τροχός για να πηδήξει κι ο φτωχός;

"Σώπα, μη μιλάς!" (Αζίζ Νεσίν)

Το είχα δημοσιεύσει τον περασμένο μήνα. Μια δολοφονία με θύμα τον Σωκράτη  Γκιόλια,  με έκανε να το ξαναδημοσιεύσω.

Δεν φταίω εγώ...η ρίζα μου τα φταίει.

H εβδομάδα των αρχαιολογικών ανασκαφών έφτασε αισίως στο τέλος της.
Τρόπαια ο πίνακας του Μπόστ: "Καλυμέρα σας κε αυτώ θα περάση" και μία φωτογραφία, μ`ένα κοριτσάκι με πλατινέ μαλλιά. Τώρα πώς κατέληξα κοκκινομάλα, και προσφάτως με χάλκινες ανταύγειες, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Είναι από εκείνες με περιεχόμενο επιστημονικής φαντασίας. Κοιτάζω το παρδαλέ μαλλί μου στον καθρέφτη, κι αναρωτιέμαι: Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η ωραιοτέρα στης φαντασίας μου τη σφαίρα; «Δεν κοιτάς τη ρίζα στο μαλλί», με φτύνει ο καθρέφτης. Αυτή δεν είναι ρίζα. Είναι η Αττική οδός. Πρέπει να πληρώσεις διόδια για να τη διασχίσεις.

Παρατηρώ την παιδική φωτογραφία μου  με το πλατινέ μαλλί, και τώρα επιτέλους μπορώ να εξηγήσω το "αλτσχάιμερ" που με βασανίζει παιδιόθεν, λόγω της ξανθιάς απόχρωσης του εγκεφάλου μου. Μονίμως στον δικό μου κόσμο βυθισμένη.
"Παιδί μου μην σκέφτεσαι πολύ, θα παγώσει ο εγκεφαλός σου", έλεγε ο πατερούλης μου. Τι ήθελε και το μελέταγε; Τελικά πάγωσε τόσο πολύ το μυαλό μου, που πρέπει να του κάνω απόψυξη τρεις μέρες για να πάρει στροφή. Που όταν κάτι δεν το συμφέρει δεν στροφάρει. Μουλαρώνει σαν το γαϊδούρι στον ανήφορο. Κι όταν θέλει ξαφνικά, και ως εκ  θαύματος  θυμάται ότι μπορεί να γεννήθηκα ξανθιά, αλά πήρα και κάτι μελαχρινό από την μάνα μου.

Μαμά, περνάνε τα χρόνια. Δεν το ήξερα. Δεν το κατάλαβα. Δεν ενημερώθηκα αρμοδίως. Κοιμήθηκα παιδί και ξύπνησα γυναίκα. Περνάνε τα χρόνια εν μία νυκτί. Μάνα, γιατί με γέννησες;
Γιατί με γέννησες ξανθιά με ψυχολογία μελαχρινής;
Πίσω από το χαζοχαρούμενo ύφος, μαύρο κοράκι με νύχια γαμψά γαντζώνεται μέσα στην ψυχή μου. Το μυστικό της μελαχρινής. Η ξανθιά στην κοσμάρα της.

Περνάνε τα χρόνια, μαμά. Όταν ήμουνα παιδί, μου 'λεγες: «Αύριο που θα σπουδάσεις»... «Αύριο που θα κάνεις δική σου οικογένεια»...
Μ' έπιανε πανικός με το «αύριο»: Δηλαδή; Σήμερα Δευτέρα. Αύριο Τρίτη, εγώ πρέπει να σπουδάσω, ΚΑΙ να κάνω οικογένεια!
Με καθησύχαζες: «Τρόπος του λέγειν». Κι όμως! Δεν ήταν τρόπος του λέγειν.

Στην κυριολεξία έτσι κύλησε η ζωή, μαμά. Μέσα σε μια μέρα περάσανε τόσα χρόνια. Βαθιά ανάσα, και κατάδυση στην ζωή. Όνειρα, επενδύσεις, διαψεύσεις, φιλίες. Ο πρώην, οι πρώην, τα πρώην. Που αλώσανε την ζωή μου, και πάντα συμβιβαζόμουν με όποια αρετή τους ήταν πρόχειρη. Τόσο έντονος ο φόβος της μοναξιάς τότε. Τι παράξενο αλήθεια. Στα άγουρα νιάτα να φοβάμαι. Και τώρα στα χρόνια της ωριμότητας, να έχει γίνει η καλύτερη φίλη μου. Άβυσσος η γυναικεία ψυχή.

Δευτέρα παιδί. Τρίτη γυναίκα. Τετάρτη μάνα. Πέμπτη γιαγιά. Η γυναίκα τα 'παιξε. Κουράστηκε.
Βουλώνει το στόμα του μικρού κοριτσιού που παλεύει, χτυπιέται, κλωτσάει τα ποδαράκια του, προσπαθεί να φωνάξει, να ακουστεί.
Θέλω να παίξω στο πάρκο! Πάρε με από το χέρι, μαμά!