Έννοια μου... καραμελένια μου!!!

Τα γέλια τους αντηχούν σε όλο το σπίτι.

Πειράζουν ακατάπαυστα η μία την άλλη, και τα μάτια τους λάμπουν.

Μάνα και κόρη... δύο γενιές γυναικών, που κατάφεραν να διαβούν την γέφυρα  που συνήθως χωρίζει μία τέτοια σχέση, και να συναντηθούν κάπου στο μέσον της.

Μοιράζονται τα μυστικά τους, διακωμωδούν  και σαρκάζουν η μία την άλλη, και το χιούμορ συντροφεύει τις κουβέντες τους.

Η πριγκιπέσα της, που όταν την πρωτοπήρε στην αγκαλιά της, (μόλις 17 χρονών κοριτσόπουλο) την είχε περάσει για κούκλα.

Που καθόταν μόλις τελείωνε τα καθήκοντα από τις σπουδές της, να την ντύνει  και να την στολίζει σαν κούκλα, και μετά να την βγάζει  φωτογραφίες για να γελάσει.

"Το παιδί της αγάπης..." που ήρθε να επισφραγίσει με την παρουσία της τον μεγάλο έρωτα των εφηβικών της χρόνων.

Η "καραμελένια" της, που έγινε γυναίκα πια. Και της μοιάζει... Θεέ  μου, τόσο πολύ.

Ακόμη και στον χαρακτήρα, στις προτιμήσεις, στον τύπο των αντρών που διαλέγει για συντρόφους. Πολλές φορές βλέπει την  ζωή της να  επαναλαμβάνεται.

Με άλλη όμως πρωταγωνίστρια. Την κόρη της... τον ήλιο της ζωής της.

- Έτσι όπως είσαι τώρα με την βαφή στα μαλλιά, θα σε βγάλω φωτογραφία και θα την βάλω στο φατσαμπούκ. Να την δουν όλοι οι "want to be" να δούμε  θα σε  "want to be" ή "don`t want to be?"

- Για κοιτάξτε μια "Θεά της Αρτέμιδος,"  σε κοντή βερσιόν.

Μάλλον τους είχε τελειώσει το μάρμαρο όταν έφτιαχναν το καλούπι σου γι` αυτό βγήκες τσουρούτικη.

- Έλα κοντή θύελλα πάμε να σε λούσω να δούμε τι έφτιαξα, η καλλιτέχνης.

Την επόμενη φορά που θα θέλεις βαφή θα μου σκάσεις 30 ευρουλάκια, γιατί δεν μπορεί μια διάσημη κομμώτρια σαν και μένα ν`ασχολείται με τρίχες και δη κατσαρές, τσάμπα.

- Λύσε μου μια απορία, κοντό έγκλημα. Αν ήσουν 5 πόντους πιο ψηλή, κι είχες και λίγο μεγαλύτερο στήθος θα ξαναζούσαμε τον τρωικό πόλεμο;

Και τα πειράγματα πάνε κι έρχονται, τα γέλια αντηχούν,  οι καρδιές σκιρτούν, κι ένα αέναο σ`αγαπώ πλανιέται στην ατμόσφαιρα.

Η κόρη της, που την βάφτισε πια  αρχηγό της, η έγνοια της... η καραμελένια της. Που όταν την κλείνει στην  αγκαλιά της,  η ψυχή της αναπαύεται, και νιώθει όλη την ευλογία του Σύμπαντος.

Που από τότε που ήταν μικρό κοριτσάκι, μέχρι και σήμερα που είναι γυναίκα, θα είναι πάντα για εκείνη η έγνοια  κι η καραμελένια της ζωής της.

Κι έπειτα έπεσε γλυκά το σούρουπο... Κι έπειτα, σ΄ έβλεπα να παίρνεις το Απολυτήριό σου χαμογελαστή.  Και στο σκοτάδι, βούρκωσα. Γιατί θυμήθηκα τη μάνα που κράταγε σφιχτά ένα τόσο δα κοριτσάκι  στην Α΄ Δημοτικού.

Χτες σου έδενα τα παπουτσάκια. Σήμερα δένω κόμπο  όλα σου τα μυστικά στην καρδιά μου... 
Η στιγμή που περνάει και χάνεται... 
Η στιγμή που ποτέ δεν χάνεται! 
Μάτια μου!

Αν ήμουν δέντρο...

 

Αν ήμουν δέντρο, θα ήθελα να είχα γίνει ένα δέντρο παράξενο, ένα δέντρο-παραμυθάς.

Για να σκαρφαλώνουν τα παιδιά στα κλαριά μου και ν’ ακούνε τις ιστορίες που θα τους ψιθύριζα με το φύσημα του ανέμου – ιστορίες που θα μάθαινα από τις ρίζες μου.

Η να κάθονται στην πράσινη αγκαλιά μου και να διαβάζουν τα παραμύθια που θα ήταν γραμμένα στα φύλλα μου – παραμύθια που θ’ άκουγα από τον ήλιο, τη βροχή και το χιόνι.

Κι έπειτα να ονειρεύονται και να κοιτάζουν από ψηλά το αύριο, το σήμερα, το χτες...

Αν ήμουν φυλλοβόλο παραμυθόδεντρο, θα έβγαζα κάθε άνοιξη καινούρια φύλλα με ιστορίες, να τις διαβάζουν και να χαίρονται τα παιδιά στις διακοπές τους το καλοκαίρι.

Αν ήμουν αειθαλές, τα παραμύθια μου θα κρατούσαν συντροφιά στους μικρούς μου φίλους όλες τις εποχές.

Αν ήμουν καρποφόρο παραμυθόδεντρο, θα φώναζα παιδιά κάθε φυλής και κάθε χώρας να μαζέψουν τους καρπούς μου, να τους γευτούν και να φυτέψουν τα κουκούτσια τους παντού στον κόσμο, για ν’ αποκτήσουν όλοι οι τόποι δάση απέραντα από δέντρα-παραμυθάδες.

Να μπορεί ν’ ανέβει στα κλαριά τους κάθε παιδί της γης και ν’ ακούσει τις ιστορίες που θα του ψιθύριζαν με τη βοήθεια του ανέμου – ιστορίες από τις ρίζες τους.

Η να διαβάζει τα παραμύθια τα γραμμένα στα φύλλα τους – παραμύθια του ήλιου, της βροχής και του χιονιού.

Κι ύστερα να ονειρεύεται και να κοιτάζει από ψηλά το αύριο, το σήμερα, το χτες...

Πηγή: Loty Petrovits: "Αν ήμουν δέντρο..."

The fairytale tree

Άνθρωποι μονάχοι...

Είναι φοβερό...
Έχω τον άνθρωπό μου που είναι πάντα έτοιμος για κουβέντα,
μια φιλενάδα που μου έχει σταθεί όσο κανείς,
πολλούς "φίλους" στις επαφές μου, στο FB, στο skype,

...όμως ήρθε μια στιγμή που πνιγόμουν για κουβέντα να μιλήσω, να εκμυστηρευτώ, να με κρίνει, να μοιραστώ, να χαλαρώσω, να ηρεμήσω...
αλλά, άγνωστο γιατί δεν υπήρχε κανείς να στραφώ...

ήταν η ώρα που έδινε παράσταση ο Μορφέας...
όλοι είχα πάρει εισιτήριο και είχαν γεμίσει το θέατρό του,
τον απολάμβαναν και τον χειροκροτούσαν...
και εγώ;

Λοιπόν αυτό δεν το καταλαβαίνω...
πως γίνεται όταν έρθει αυτή η στιγμή να μην υπάρχει κανείς να με ακούσει να με συμπονέσει...
Να πρέπει να μιλήσω στον εαυτό μου...
τι να του πω; Τα ξέρει, τα νοιώθει, τα έχει ζήσει όλα.
Τι μπορεί να μου πει;
Πως να με κρίνει;
Πως να με παρηγορήσει;
Τι να με συμβουλέψει;

και όμως, σήμερα, έπρεπε να τα μιλήσω μόνο στον εαυτό μου...

Είχε πολλά να μου πει, μου τα μάζευε...
Με έκρινε με σοβαρότητα και αυστηρά...
Είχε γλυκά λόγια παρηγοριάς και επαίνου...
Είχε συμβουλές που δεν φανταζόμουν...

βρήκα γαλήνη, ηρέμησα και χάρηκα, ναι χάρηκα...
Κατάλαβα ότι δεν είμαι, τελικά ποτέ μόνη, είναι αδύνατον!

"Το θολό τοπίο..."

Μνήμες μια γυναίκας...

.

Ζούσαν καλά και αρμονικά, ήσυχα και γαλήνια.

Το μόνο που τους χώριζε ήταν η απόσταση που όταν μηδένιζε χάνονταν, στην αγκαλιά ο ένας του άλλου...

Ζούσαν τις δικές τους στιγμές, που τους αναζωογονούσαν, τους ηρεμούσαν, τους γαλήνευαν και τους έδιναν δύναμη για τις στιγμές 'της απόστασης' και του κενού.

Ένα κενό που προσπαθούσαν να  καλύψουν φτωχές κουβέντες από το τηλέφωνο.

Ο καιρός περνούσε, η ζωή κυλούσε και όλο αυτό είχε γίνει ένας αέναος κύκλος...
Σταδιακά ο χρόνος στένεψε, τα κενά μίκρυναν, οι κουβέντες χρεοκόπησαν  και η απόσταση κούρασε.

Πήραν την μεγάλη απόφαση...
Αγόρασαν την 'φωλιά' τους και αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους.
Ένα άπιαστο όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα, το τηλέφωνο θα σταματούσε να είναι πρωταγωνιστής, oι αγκαλιές θα είχαν την τιμητική τους και το μπαλκόνι  θα αποκτούσε έναν ακόμη θαμώνα. Η 'φωλιά' ετοιμάστηκε με φροντίδα και αγάπη. Δεν χρειαζόταν πολλά...μόνο τα απαραίτητα για να φιλοξενήσει μια μεγάλη αγάπη. Και μόνο η ιδέα τους έκανε να νοιώθουν σαν να ήταν η πρώτη φορά που συναντήθηκαν, σαν να γύριζαν σελίδα, σαν να τους περίμενε το άγνωστο, σαν να ετοιμάζονταν για ταξίδι που θα έκανα αυτή την φορά μαζί.

Εκείνη εγκαταστάθηκε και βάλθηκε να συγυρίζει και να  τακτοποιεί γεμάτη χαρά και σχέδια.
Εκείνος έπρεπε να κάνει ένα τελευταίο ταξίδι που δεν σκεφτόταν, δεν τον απασχολούσε. Τώρα είχε λιμάνι να επιστρέψει.

Εκείνο το Σαββατόβραδο δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι.
Της έφταιγε το στρώμα, τα ρούχα, τα σεντόνια...
Της έφταιγε το σπίτι, ο αέρας, η ζέστη...
Το ξημέρωμα την βρήκε στο μπαλκόνι.
'ΟΧΙ όπως άλλες φορές να αγναντεύει το πέλαγος και να τον σκέφτεται...
Την βρήκε με τα μάτια καρφωμένα στο ρολόι και στο τηλέφωνο...
Το ένα αργοχτυπούσε και το άλλο δεν χτυπούσε, είχε βουβαθεί...
Δεν ήξερε τι να σκεφτεί, δεν ήθελε να σκεφτεί... απλά τα κοιτούσε...
Έφτασε Κυριακή μεσημέρι και το τηλέφωνο, επιτέλους, χτύπησε...
η γη χάθηκε, η καρδιά σταμάτησε, το ρολόι δεν χτυπούσε πια, ο κόσμος σκοτείνιασε,
το τοπίο θόλωσε....

και ο @χώρος αυτός γεννήθηκε...

Να μην ξεχάσω...

Ζούμε καλοκαιρινές ημέρες που σε καλούν να ξεφύγεις από τις καθημερινές σου συνήθειες. Κι όταν έρχεται κι η αγάπη να φωλιάσει στην καρδιά, τότε η ζωή γλυκαίνει κι αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω σου με διαφορετικό βλέμμα. Η καρδιά γαληνεύει, ονειρεύεσαι, κι επιτέλους κάνεις ειρήνη με τον εαυτό σου. Κάνεις  την νοητή  λίστα των προτεραιοτήτων  σου, και πας ένα βήμα πιο μπροστά.

-Να μην ξεχάσω να ξυπνάω το πρωί και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως σήμερα αυτό που θα ζήσω είναι η πραγματική μου ζωή κι όχι μία πρόβα τζενεράλε.
Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθώ από το κρεβάτι είναι η σκηνοθεσία της ημέρας που αρχίζει. Η φωνή των αγαπημένων μου προσώπων όταν  μου λένε καλημέρα, και  σκηνοθετούν μαζί μου την ημέρα μας.

Να μην ξεχάσω...
- να παραγγείλω την αυριανή μου ημέρα, με τον άνθρωπό μου, μέρα αγάπης, χαλάρωσης κι εκτόνωσης.

- να είμαι συνειδητή, να μην αφαιρούμαι.
- να κοιτάζω τους ανθρώπους...
Στα μάτια...
Στα σώματα.
Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας.
Να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι.

Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ για να γνωρίσεις πολλούς. Για να καταλάβεις την ανθρώπινη ψυχή.
Αλλά πρώτα πρέπει να με δω προσεκτικά.
Να κατανοήσω πρώτα εμένα.

-Να μην αφήνω  την τύχη να μου ρίχνει τα σκουπίδια της.
-Να ζήσω ημέρες χειροποίητες. Και νύχτες.
-Να θυμηθώ  μέσα από την αγάπη  να μη φοβάμαι το φόβο. Έζησα αρκετά χρόνια μέχρι τώρα και το είδα. Ο φόβος θα με βρει όπου και νάμαι.
Ο φόβος μου χτύπησε πολλές φορές την πόρτα... αλλά όταν  η αγάπη  άνοιξε, δεν ήταν κανείς απέξω.

-Να θυμάμαι να μην απελπίζομαι.
Να μην με παίρνει από κάτω, ακόμη κι όταν όλα γύρω μου, μου φωνάζουν για  το αντίθετο.

Ζούμε ένα τέλος εποχής. Εντάξει αλλά κάπου θα βγάλει αυτό, δεν μπορεί.
Τόσοι πολλοί απελπισμένοι είμαστε.
Θα γεννήσουμε  μια ενέργεια που θα γεννήσει με τη σειρά της κάτι άλλο...
Πιο βιώσιμο...
Πιο ανθρωποκεντρικό...

-Να μην ξεχάσω να επιζήσω μέχρι να έρθουν αυτές οι άλλες ημέρες. Όπως μπορώ. Με τους φίλους μου.  Τους πραγματικούς. Με τον άνθρωπό μου. Χτίζοντας το δικό μας  οικοδόμημα, με θεμέλια αγάπης, ανοιχτής επικοινωνίας,  κι ανθρωπιάς.

Μια μέρα χωρίς νέα...

"Φιλισκούνι, πως θα ήταν μια μέρα χωρίς νέα;" με ρώτησε η φιλενάδα μου καθώς μιλούσαμε στο τηλέφωνο, απολαμβάνοντας το πρωινό μας καφέ μπροστά στις οθόνες μας.

Από εκείνη την ώρα τριβελίζει στο μυαλό μου αυτή η ιδέα...
Μια μέρα χωρίς νέα, όχι σαν αυτές που απεργούν οι δημοσιογράφοι, αλλά μια μέρα που θα υπάρχει κενό από νέα για...

• ρεκόρ,
• μέτρα,
• απάτες,
• φόνους,
• βραβεία,
• ασχήμια,
• απεργίες,
• δυστυχία,
• δηλώσεις,
• απαγωγές,
• γεγονότα,
• σκάνδαλα,
• νέα μέτρα,
• περικοπές, 
• πτωχεύσεις,
• κατακτήσεις,
• καταστροφές,
• ανακαλύψεις,
• επιτεύγματα,
• πληροφορίες,
• συγχωνεύσεις,
• κουτσομπολιά,
• πείνα και πόλεμο,
• πολυδάπανους γάμους,
• σκανδαλώδη διαζύγια,
• άπληστους πολιτικούς,
• εκατομμύρια διαφθοράς,
• ...

νέα για τα οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Απλά μας γεμίζουν με πληθώρα πληροφοριών που το μόνο που μπορεί να καταφέρουν είναι να μας δώσουν ένα αίσθημα σοφίας ότι

• μπορούμε να έχουμε γνώμη,
• χάνουμε τους στόχους μας,
• μπορούμε να συζητάμε,
• αποσυντονιζόμαστε,
• προβληματιζόμαστε,
• απογοητευόμαστε,
• τσακωνόμαστε,
• οργιζόμαστε,
• ανησυχούμε,
• φοβόμαστε,
• λυπόμαστε,
• θρηνούμε,
• ....

και όλα αυτά χωρίς να παίζουν κανένα ουσιαστικό ρόλο...

• στα ουσιαστικά μας προβλήματα,
• στην καθημερινότητά μας,
• στην ξεκούραση μας,
• στην ανάταση μας,
• στην γαλήνη μας,
• στα πραγματικά,
• στις σχέσεις μας,
• στην υγεία μας,
• και τελικά στην αύξηση της πραγματικής σοφίας μας...

μιας σοφίας που δεν είναι ουσιαστική, απλά δίνει την δυνατότητα για συμμετοχή σε συζητήσεις για πολλά και ποικίλα θέματα και αυτό είναι, ομολογουμένως ένα πολύ όμορφο συναίσθημα.
Παρόλα αυτά οι γνώσεις για το τι συμβαίνει στον πλανήτη ή ποια είναι τα δημοφιλή θέματα συζήτησης, δεν ταυτίζονται με την σοφία.
 Η πραγματική σοφία μπορεί να αποκτηθεί από παλιά βιβλία, από ένα ταξίδι, στην διάρκεια  αρρώστιας , σε συζητήσεις με φίλους - με άλλα λόγια με την ίδια την ζωή.

Υπάρχει πολύ μεγάλος κίνδυνος να πέσουμε στην συνήθη παρανόηση της καταναλωτικής κοινωνίας η οποία μπερδεύει την γνώση με την διάκριση...

Πάντα είναι ωφέλιμο να αφιερώνουμε χρόνο σε ουσιαστική περισυλλογή, βάζοντας, κατά καιρούς
"κερί" στα αυτιά μας σαν τους αργοναύτες, μια και δεν υπάρχει κατάρτι να δεθούμε σαν τον Οδυσσέα...

Αύγουστος

Μπήκε ο Αύγουστος...
έφερε μαζί του...

• ήλιο,
• φύση,
• μνήμες,
• χρώματα,
• αρώματα,
• ανεμελιά,
• αγνάντεμα,
• ξεγνοιασιά,
• περιπάτους,
• ρομαντισμό,
• προσμονή για το φεγγάρι του...

Μπήκε ο Αύγουστος κι έφερε μαζί του
την διάθεση γι απόδραση από τον @χώρο...

• να του μιλάω,
• να τον χαζεύω, 
• να ονειρεύομαι,
• να ακούω μουσική,
• να τον ερωτεύομαι,
• ν' αγναντεύω το φεγγάρι,
• να κάνω σχέδια για το αύριο,
• να κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα,
• να βρεθώ κοντά στην θάλασσα,
• να ταξιδεύω μέσα στα μάτια του,
• να παριστάνω τη γοργόνα του γλυκού νερού,
• να παίζω μαζί του στην θάλασσα σαν μικρό παιδί,
• να...

Και ξαφνικά....
να ξεχνάω ό,τι με βαραίνει,
να βάζω φτερά στους ώμους,
να γίνομαι παιδί.

 Αν βρεθείτε κατά Αρτέμιδα μεριά, 

και δείτε μια "ώριμη" γυναίκα να παίζει με κουβαδάκια στην άμμο,

μην αναρωτηθείτε ποια είναι...

Φωνάξτε με και θα γυρίσω.

Το πολύ-πολύ να φτιάξουμε μαζί πύργους στην θάλασσα,

έστω κι αν τους πάρει κάποια στιγμή το κύμα!

Στις φιλενάδες...

Λόγω "υπερχείλισης" συναισθημάτων...

Ειδικά αφιερωμένο:

σε όλες τις ψυχές που είναι 'φιλενάδες'...
και σε αυτές που απολαμβάνουν τις 'φιλενάδες' τους...



χωρίς άλλα λόγια...

φιλιά, καλοκαιρινά...

Μαζί μας έλα...

Η απάντηση του θολού στην απεργία των βυτιοφόρων.

Είδα ένα όνειρο παράξενο,
χορεύαμε στον ουρανό
όλη η παρέα η παλιά
σε πάρτι μαγικό.

Τέρμα μωρό μου τα προβλήματα
μόλυνση, σκάνδαλα, συνθήματα
σβήνουνε όλα σαν φτηνά
πυροτεχνήματα.

Θα βρούμε καύσιμα πιο καθαρά
και παραμύθια πιο αληθινά
και θ' ανεβούμε απ' αυτό το ψέμα
πιο ψηλά.
Γιατί η ζωή έχει τόσες ομορφιές.
Ας ατενίζουμε το μέλλον με το κεφάλι ψηλά...

Ξύπνησα πλάι σου πρωί πρωί
κι ο εφιάλτης είναι πάντα εκεί
δέσε τη ζώνη κι ετοιμάσου
για απογείωση.

Μαζί μου έλα
πάνω απ΄τα σύννεφα
Νύχτα και μέρα
πάνω απ΄τα σύννεφα
πάνω απ΄τα σύννεφα
μαζί μου έλα.

Φιλενάδα, πρέπει να το ξανακάνουμε...

Ακόμη αισθάνομαι την ζεστασιά, την χαρά, τη χαλάρωση, την ξεκούραση από την χθεσινή βραδιά!

Δεν το είχαμε ξανακάνει...
μόνες οι δυο μας, χωρίς περιορισμό χρόνου και χωρίς συντρόφους!

Δεν το είχαμε σκεφτεί...
κάτι που αν δεν το έχεις βιώσει, δεν μπορείς να το σκεφτείς!

Δεν μας έλειπε...
μιλάμε αρκετά κάθε μέρα!

Δεν το είχαμε προγραμματίσει...
θα ερχόταν από το σπίτι να πάρει κάτι και απλά καθίσαμε να "τσιμπήσουμε" παρέα!

Δεν υπήρχε κάτι που να μας απασχολούσε...
τα είχαμε όλα αναλύσει, ήδη!

και όμως ήταν ένα βράδυ...

• θετικό
• εύθυμο
• κεφάτο
• σοβαρό
• αβίαστο
• ανέμελο
• χρήσιμο
• ωφέλιμο
• ελεύθερο
• αξιόλογο 
• σπουδαίο 
• σημαντικό 
• αυθόρμητο
• χαρούμενο
• ουσιαστικό
• εκτονωτικό 
• ξέγνοιαστο
• χαλαρωτικό
• ξεκούραστο 
• απολαυστικό
• βαρυσήμαντο
• αποκαλυπτικό
• χιουμοριστικό
• εποικοδομητικό
• ...

και όλα αυτά με καλό ροζέ κρασί, και λιτό μεζέ...

Τελικά η φιλενάδα είναι ευλογία στην ζωή μου...
Σκέψεις,
προβληματισμοί,
αισθήματα χαράς. λύπης, απογοήτευσης, απόγνωσης, αβεβαιότητας, ανασφάλειας, επιτυχίας...
ιδέες...είναι μέσα μας...χρειάζεται να τα μοιραστούμε, να τα ακούσουμε, να τα κρίνουμε, να τα...

Φιλενάδα, πρέπει να το ξανακάνουμε...
Τheodosia: Θέλω να κλείσω το όμορφο κείμενό σου μ`έναν επίλογο δικό μου, σαν να είμαστε πάλι μαζί στο ίδιο τραπέζι, και να μοιραζόμαστε όλα αυτά που απολαύσαμε  εχθές.Το μοίρασμα!
Η δική μας φιλία δοκιμάστηκε γι αυτό είναι ουσιαστική. Άντεξε και ξέρουμε κι οι δυο ότι μπορούμε να την κρατήσουμε παρακαταθήκη, στην υπόλοιπη ζωή μας. Είσαι η οικογένειά μου, ο άνθρωπος που έχω επιλέξει, να με στηρίζει, να μοιράζομαι και ν`αγαπώ.!