Θερμές ευχές...

Μπορεί να είμαστε ελαφρώς πνιγμένες αυτές τις μέρες αλλά είστε συνεχώς στο μυαλό και στην

γράφω, γράφω, γράφω

Χρειάζεται καθημερινά να γράφω.
Μου αρέσει και το απολαμβάνω αλλά τελευταία

με μπερδεύει,

"Το θολό τοπίο..."

Μνήμες μια γυναίκας...

.

Ζούσαν καλά και αρμονικά, ήσυχα και γαλήνια.

Το μόνο που τους χώριζε ήταν η απόσταση που όταν μηδένιζε χάνονταν, στην αγκαλιά ο ένας του άλλου...

Ζούσαν τις δικές τους στιγμές, που τους αναζωογονούσαν, τους ηρεμούσαν, τους γαλήνευαν και τους έδιναν δύναμη για τις στιγμές 'της απόστασης' και του κενού.

Ένα κενό που προσπαθούσαν να  καλύψουν φτωχές κουβέντες από το τηλέφωνο.

Ο καιρός περνούσε, η ζωή κυλούσε και όλο αυτό είχε γίνει ένας αέναος κύκλος...
Σταδιακά ο χρόνος στένεψε, τα κενά μίκρυναν, οι κουβέντες χρεοκόπησαν  και η απόσταση κούρασε.

Πήραν την μεγάλη απόφαση...
Αγόρασαν την 'φωλιά' τους και αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους.
Ένα άπιαστο όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα, το τηλέφωνο θα σταματούσε να είναι πρωταγωνιστής, oι αγκαλιές θα είχαν την τιμητική τους και το μπαλκόνι  θα αποκτούσε έναν ακόμη θαμώνα. Η 'φωλιά' ετοιμάστηκε με φροντίδα και αγάπη. Δεν χρειαζόταν πολλά...μόνο τα απαραίτητα για να φιλοξενήσει μια μεγάλη αγάπη. Και μόνο η ιδέα τους έκανε να νοιώθουν σαν να ήταν η πρώτη φορά που συναντήθηκαν, σαν να γύριζαν σελίδα, σαν να τους περίμενε το άγνωστο, σαν να ετοιμάζονταν για ταξίδι που θα έκανα αυτή την φορά μαζί.

Εκείνη εγκαταστάθηκε και βάλθηκε να συγυρίζει και να  τακτοποιεί γεμάτη χαρά και σχέδια.
Εκείνος έπρεπε να κάνει ένα τελευταίο ταξίδι που δεν σκεφτόταν, δεν τον απασχολούσε. Τώρα είχε λιμάνι να επιστρέψει.

Εκείνο το Σαββατόβραδο δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι.
Της έφταιγε το στρώμα, τα ρούχα, τα σεντόνια...
Της έφταιγε το σπίτι, ο αέρας, η ζέστη...
Το ξημέρωμα την βρήκε στο μπαλκόνι.
'ΟΧΙ όπως άλλες φορές να αγναντεύει το πέλαγος και να τον σκέφτεται...
Την βρήκε με τα μάτια καρφωμένα στο ρολόι και στο τηλέφωνο...
Το ένα αργοχτυπούσε και το άλλο δεν χτυπούσε, είχε βουβαθεί...
Δεν ήξερε τι να σκεφτεί, δεν ήθελε να σκεφτεί... απλά τα κοιτούσε...
Έφτασε Κυριακή μεσημέρι και το τηλέφωνο, επιτέλους, χτύπησε...
η γη χάθηκε, η καρδιά σταμάτησε, το ρολόι δεν χτυπούσε πια, ο κόσμος σκοτείνιασε,
το τοπίο θόλωσε....

και ο @χώρος αυτός γεννήθηκε...

Μεγαλώσαμε ένα χρόνο; Α πα πα δεν παίζω...

Ήταν ακριβώς πριν ένα χρόνο, σαν σήμερα.
Και δύο τρελές είχαν την επιφοίτηση να δημιουργήσουν ένα blog.
Η μία στα πρόθυρα κατάρρευσης, λόγω κάποιου ξαφνικού θανάτου.
Η άλλη δασκάλα του ίντερνετ και φίλη της παρδάλως.
Έβλεπε την φίλη της ότι καταρρέει και της έφτιαξε μία σελίδα, να καταθέτει την μούρλια της για να λυτρώνεται.
Το βγάλανε "θολό τοπίο".
Αιτία το τότε θολωμένο μυαλό της παρδάλως.

Η 'ξεκάθαρη ματιά" ήρθε πολύ μετά, όταν το τοπίο στο μυαλό της παρδάλως άρχισε να ξεκαθαρίζει, και να γαντζώνεται από την σελίδα της που ήταν πια η κατάθεση  της ψυχής της.
Έγραφε ότι ήθελε να φύγει από μέσα της  που την έπνιγε.
Τα περισσότερα αυτοβιογραφικά.
Μόλις τα έγραφε ξαλάφρωνε το είναι της.
Η δικιά της κατάθεση σκέψης και ψυχής.
Ποτέ δεν την ένοιαζε αν εκτίθεται.
Το θεωρούσε μάλιστα μεγαλείο που είχε το θάρρος να το κάνει.
Άλλωστε πάντα της άρεσε να λέει τα πράγματα με τ`όνομά τους και να ρισκάρει.
Το κράτησε σ`αυτό το επίπεδο του προσωπικού ημερολογίου, αρνούμενη πεισματικά να αναδημοσιεύει ειδήσεις.
Πολλές φορές ένιωθε και νιώθει σαν να έχει γεννήσει ένα παιδί.
Αυτή η σελίδα  είναι  εκείνη.
Στην πορεία ήρθε κι ο Δάσκαλος του @χωρου που λέγεται ΑΑΤΟΝ
Πήρε την παρδάλω από το χέρι και της δίδαξε όλα όσα ήξερε εκείνος στον τρόπο γραφής.
Γροθιά στο στομάχι, η εκπαίδευση δίπλα του.
Μια βαθιά φιλία τους έδεσε, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Στα μάτια της παρδάλως ο ΑΑΤΟΝ έγινε κάτι περισσότερο από Δάσκαλος.
Φίλος, αδελφός και σύμβουλος σε όλα...
Κι όταν έρχονταν κάποιες θύελλες, μούλωγνε πίσω από την σκιά του.
Πάντα την υπερασπίζεται και την προστατεύει από τα λάθη και τα πάθη της, αφού πρώτα της ρίξει τα 12 ευαγγέλια και την Αποκάλυψη.
Κι όταν είδε ότι η μαθήτρια τα πήγαινε καλά, την τίμησε καλώντας την και σαν συγγραφέα στο blog του.
Το Α! μπε μπα Blog! το Μπινελικοδρόμιο. έγινε το δεύτερο σπίτι της.
Νίκο σ`ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου  για όλα. Που θα πάει θα ενηλικιωθώ κάποτε. Ως τότε έχεις αναλάβει το βαρύ φορτίο της παρδάλως.:)

Τα τελευταία λόγια τ`αφήνω για ΕΚΕΙΝΗ που είναι ο καπετάνιος του θολού.
Η δημιουργός, η καλλιτέχνης που αγόγγυστα δημιουργεί πραγματικά έργα τέχνης, που πολλές φορές μ`αφήνουν άφωνη.
Το φιλισκουνάκι μου που είναι ο συνοδοιπόρος μου στην ζωή, στο @χωρο και σε ότι μπορεί να σημαίνει ένας άνθρωπος για έναν άλλον άνθρωπο.
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ.
Εκείνη που μου κρατάει το χέρι και μου δίνει κουράγιο, όταν μαυρίζουν όλα γύρω μου.
Που με κάνει να ηρεμώ, να γελάω σαν μικρό παιδί, και να μην χάνω την πίστη μου σ`εμένα.
Η ψυχοθεραπεύτρια   που ξέρει όλα τα τιπς και τα τρύκς της ψυχής μου.
ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΧΩΡΙΣ ΕΚΕΙΝΗ.
Η αφανής ήρωας του θολού, και της ζωής μιας παρδάλως.

Θέλω να κλείσω εδώ το μικρό αφιέρωμα για τον πρώτο  χρόνο  του θολού, μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που ταξιδέψατε κι εξακολουθήτε να ταξιδεύετε μαζί μας.
Που είστε δίπλα μας και μας στηρίζεται με την παρουσία σας, έναν ολόκληρο χρόνο.
Που αφιερώνεται τον πολύτιμο χρόνο σας, αφήνοντας ένα σχόλιο δίνοντάς μας μεγάλη χαρά.
Γιατί όπως λέει κι ο φίλος μου ο  ΑΑΤΟΝ  το σχόλιο για έναν blogger είναι σαν το χειροκρότημα σ' έναν καλλιτέχνη.
Άλλες φορές πάλι, η παρουσία σας, είναι αόρατη αφήνοντας το άρωμα από το πέρασμά σας, αλλά που κάνει αισθητή την στήριξή σας στην κατάθεση της ψυχής μας.
Νοιώθω  ότι είπα πολλά.
Φταίει η συγκίνηση γιατί μόνο θετικές εμπειρίες έχω αποκομίσει απ' όλους ΕΣΑΣ.
Νομίζω ότι ο επίλογος πρέπει να γραφτεί από τον καπετάνιο του θολού, την Ευτυχία μου.

Ευτυχία:

Επίλογος; Όχι δεν υπάρχει επίλογος!!
Θα είμαστε μαζί, εδώ...
να γράφουμε, να συνθέτουμε, να εκφράζουμε, να μοιραζόμαστε, να κρίνουμε...
όλα όσα μας φέρουν χαρά ή λύπη, αισιοδοξία ή μαυρίλα, θαυμασμό ή απέχθεια...
Μας κάνει καλό, μας δίνει κουράγιο, μας δένει περισσότερο, μας αφυπνίζει για όσα γίνονται γύρω μας.
Αλλά πάνω από όλα μας αναπτερώνει με την δική σας συμμετοχή, που είστε ακούραστοι συνταξιδιώτες μας, εμψυχωτές, υποστηριχτές, δάσκαλοι αλλά πάνω από όλα "άνθρωποι" δίπλα μας!
Η διατήρηση, η συντήρηση και η λειτουργία αυτού του χ@ώρου  έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας...
Νοιώθω τόσα πολλά που θα ήθελα να γράψω αλλά οι λέξεις είναι ΤΟΣΟ φτωχές για να τα εκφράσουν.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο φιλισκούνι μου για όσα έχει κάνει για μένα....
Ευγνωμοσύνη για όλους εσάς που μας αντέχετε!

Μη φύγετε, ερχόμαστε!!!!!!

"Feelings..."

Τελικά, η σύγχρονη εποχή είναι γεμάτη ποικιλία αισθημάτων...
Μέσα σε μια μέρα πέρασαν αρκετά από μπροστά μου:

• Μοναξιά, να έχεις τόσα να πεις, να πνίγεσαι να τα μοιραστείς... αλλά ο σύντροφος λείπει στην δουλειά και η φιλενάδα είναι βουτηγμένη σε ένα πέλαγος ασιδέρωτων ρούχων, που έπρεπε (αυτό το "πρέπει" ποτέ δεν το κατάλαβα...) να περάσουν από τα χέρια της...
• Ικανοποίηση, είσαι μόνη στο σπίτι, μόνη στο σπίτι!!! και μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, καταλήγοντας που αλλού; στο Internet... Έχεις όσο χρόνο θέλεις να διαβάσεις αλληλογραφία, να απαντήσεις και να προωθήσεις μηνύματα, να κάνεις επισκέψεις, να μπεις στο FB... και γενικά να  μετατραπείς σε ένα μοντέρνα, κοινωνικό άτομο...
• Απόλαυση της δημιουργίας, να φτιάξεις μια εικόνα σύνθεση για τις ανάγκες κάποιου άρθρου, να γράψεις άρθρο στο "Θολό"...
• Αγωνία όταν χρειάζεται να σουλουπώσεις ή να κάνεις παρεμβάσεις σε blog φίλων και δεν είναι on line και δεν ξέρεις αν θα τους αρέσει το αποτέλεσμα....φτιάχνεις, φτιάχνεις στο άγνωστο - γνωστό!
• Τύψεις γιατί βλέπεις ότι μια πολύ όμορφη μέρα πέρασε και εσύ έμεινες μέσα κλεισμένη, παρέα με ένα πληκτρολόγιο, κάνοντας "πολύ χρήσιμα πράγματα" (όπως σε βολεύει να τα βαφτίζεις)
• Πόνο στον ώμο, κάνοντας όλα αυτά δεν έχεις σηκωθεί ούτε για κατούρημα με αποτέλεσμα να έχεις πιαστεί, χωρίς να το καταλάβεις και να απορείς "τι έκανα και πιάστηκα; Σκούπα... δεν έβαλα , σιδέρωμα...ούτε που τα κοίταξα τα ρούχα, οπότε ούτε συναισθηματικά δεν κουράστηκα, πεντικιούρ δεν έκανα... (όλα αυτά ήταν τα δικά μου "έπρεπε", σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχα καταστρώσει την προηγουμένη) πως πιάστηκα; "Έλα μου ντε Μαρίτσαμ", όπως λέει και ο άνδρας μου...
• Κενό, γύρω στο βραδάκι κόβεται και το Internet και πέφτεις με φόρα στον "τοίχο" των σβηστών led. Αν αυτά τα 4 led έχουν γίνει το μόνιμο αντικείμενο που παρακολουθώ συχνά  παρακαλώντας να σταθεροποιηθούν όταν τα βλέπω να αναβοσβήνουν....
• Μούδιασμα, γιατί όλα αυτά δεν μπορείς να τα μοιραστείς με κάποιον και να μην σε περάσει για τρελό...
• Απογοήτευση, όταν οι ανωτέρω - και λίγο καθαρεύουσα - είναι πια διαθέσιμοι έχουν τόσα να σου πουν που όταν, τελικά, έρθει η σειρά σου τα δικά σου έχουν, ως δια μαγείας "εξατμιστεί" και μένεις μόνο με ένα ανοικτό στόμα που στο τέλος το ακούς να λέει: "Είχα τόσα να σου πω, αλλά τα ξέχασα" και αν είσαι άτυχη και ο συνομιλητής έχει όρεξη (κάτι που ο άνδρας μου έχει σε πλεόνασμα) παίρνεις και την απάντηση: "ε, δεν θα ήταν  σπουδαία..."
• και τέλος απορία,  "μου έχει σαλέψει;", "έχει μείνει λίιιιγο λογική;", "μετά από όλα αυτά μπορεί κανείς να με πάρει στα σοβαρά;"

...από ότι καταλαβαίνετε το τελευταίο συναίσθημα θα απαντηθεί από εσάς!!!

Καλή χρονιά σε όλους τους φίλους.

Χρόνια Πολλά και Καλές Γιορτές σε όλους αδέρφια... με υγεία πάνω από όλα!!!

Επάγγελμα πωλήτρια....

Είπα να μην την κάνω την ανάρτηση και εκθέσω  το φύλλο μου αλλά δεν κρατιέμαι. Άμα βάλω κάτι στο μυαλό  μου τέλειωσε.Άλλωστε το έχω το ελάττωμα από μικρή, όταν σκεφτώ κάτι.

Αγύριστο κεφάλι, βουλγάρικο που έλεγε κι η μανούλα μου...

Καμιά φορά ο πατέρας μου που τον έφερνα σβούρα με τα καμώματά μου, ρώταγε την μάνα μου..."Τασούλα σίγουρα αυτό είναι δικό μου παιδί ή το έκανες με κανέναν Βούλγαρο";

Όλο απορίες ήταν τέλος πάντων ο Μπούλης μου.(Αυτό ήταν το χαϊδευτικό του πατέρα μου, όταν ήθελα να κάνω αφαίμαξη στην τσέπη του.

Κι επειδή η αφαίμαξη ήταν καθημερινή του έμεινε το υποκοριστικό).

Σήμερα λοιπόν θα γράψω για τις γυναίκες...σαν πελάτισσες.

Και πραγματικά λυπάμαι που θ`απογυμνώσω την δήθεν "ωραιότητα" του φύλου μας...

Είμαστε οι πιο κομπλεξικές κι αντίρρηση δεν δέχομαι καμία. Δημοκρατικές διαδικασίες δηλαδή...

Η μοίρα λοιπόν μ`έφερε να δουλεύω σε μία εταιρεία με γυναικεία ρούχα σαν υπεύθυνη...

Το τι έχουν δει τα μάτια μου και τι έχουν ακούσει τ`αυτιά μου δεν λέγεται.

Κι επειδή η εταιρεία μου διαλέγει πάντα οι εκπρόσωποί της να αντιστοιχούν στο πρότυπο των ρούχων της, δηλ.λεπτές  κ.λ.π καταλαβαίνεται τι τραβάμε από τις εκπροσώπους του ίδιου φύλου, σ`αυτή την δουλειά.

Έρχεται λοιπόν το θωρηκτό  που ζυγίζει 150 κιλά να πάρει ρούχα.

Μπαίνει με ύφος εκατό καρδιναλίων, σε κοιτάζει αφ`υψηλού, έτοιμη να σε σκοτώσει που διατηρείς την γραμμή σου κι αρχίζει από εκεί και πέρα ο εμφύλιος πόλεμος...

Σε ρωτάει με υποτιμητικό ύφος: "Αυτό το φουστάνι υπάρχει σε μεγαλύτερο νούμερο";

Πολύ ευγενικά απαντάς; "Ξέρετε η εταιρεία φτιάχνει  ρούχα μέχρι κάποιο νούμερο"

Τα μάτια πετάνε αστραπές...Σε αγνοεί παντελώς σαν να μην υπάρχεις...Αρχίζει ν`ανακατεύει τα πάντα να τα κάνει μπουρδέλο, κατά λάθος να τα πετάει κάτω για να σε κάνει να σκύψεις, κι αν δεν σκύψεις τα ποδοπατάει,και δείχνοντάς σου διάφορα κομμάτια σε ξαναρωτάει πάλι αν υπάρχει στο δικό της νούμερο.

Κι εσύ κρατάς την υπομονή σου, σφίγγεις τα δόντια κι απαντάς αρνητικά.

"Ξέρετε σας εξήγησα και πριν, ότι δεν βγάζουμε μεγάλα νούμερα".

Σε αγνοεί και κατευθύνεται στο δοκιμαστήριο, και ξαφνικά ακούς κάτι κραυγές απελπισίας, γιατί το φουστάνι δεν της μπαίνει η το παντελόνι δεν της ανεβαίνει.

Κι εμφανίζεται αναμαλλιασμένη  και πιο θυμωμένη από πριν, κι αφού έχει κατασχίσει τα ρούχα στη προσπάθειά της να χωρέσει μέσα σ`αυτά, σε ρωτάει ειρωνικά: "Τι σωματότυπο έχει σαν δείγμα τέλος πάντων η εταιρεία σου";

Παρατηρήσατε τον ενικό; Εσύ όμως κυρία...πάντα στον πληθυντικό.

Τότε έρχεται η εκδίκηση,(γένους θηλυκού κι αυτή) και με χαμόγελο της απαντάς: "Τον δικό μου". Αφού έχω τα μαλλιά μου ακόμη στην θέση τους    να μην το πω ούτε του παπά.

Γελάνε τα κορίτσια μου. Μόλις δούνε τα δύσκολα, παίρνουν το ναζιάρικο και συνωμοτικό  ύφος πλησιάζοντας στο γραφείο.

"Σιάκι μπορείς ν`αναλάβεις σε παρακαλώ";

Μετάφραση:Πάρε τον κ...λο σου από την καρέκλα, και βγές έξω  μας τρελαίνουν.

Να μιλήσω για τις κακομοίρες τις τουαλέτες με τα swarofski που τα μισά έχουν πέσει στο πάτωμα, ηρωικά μαχόμενα στο χούφτωμα της κάθε περαστικής από το corner;

Αν είχαν φωνή θα φώναζαν: "Τέλος το χούφτωμα μας κατσιάσατε "...που λένε και στο χωριό μου...

Η πιο συναρπαστική ημέρα όμως της εβδομάδας είναι το Σάββατο.
Φτάνεις στην δουλειά και βλέπεις μία λαοθάλασσα να σε περιμένει απ`έξω, κάτι  σαν προεκλογική συγκέντρωση.
Αισθάνεσαι το λιγότερο Παπανδρέου.
Μπαίνουν στο κτίριο που στεγάζονται τα μαγαζιά, ολόκληρα σόγια.
Μπαμπάς, μαμά, πιτσιρίκια που ουρλιάζουν, (διαμαρτυρόμενα για την κακή επιλογή των γονιών τους να τα φέρουν βόλτα μέσα σε τσιμέντο), παππούς, γιαγιά, κι από δίπλα και κανένας ξάδελφος.
Ε πώς να μην πουν τις στιλιστικές απόψεις τους, στην κυρία που θα επιλέξει κάποια ρούχα;

Τώρα θα μιλήσω για τους εραστές του ονείρου. Τα θύματα που συνοδεύουν τις κυρίες στα ψώνια τους.

Περνάει λοιπόν η καλή τους στο δοκιμαστήριο.
Κι αφού έχει δοκιμάσει όλο το μαγαζί και το ένα της μυρίζει και το άλλο της βρωμάει, γιατί λέει την παχαίνουν, ή  της δείχνουν μεγάλο ποπό,(εδώ που τα λέμε τραπεζάκι ν`ακουμπήσεις το ουίσκι σου επάνω είναι), ενώ εκείνη έχει κορμί "συλφίδας", κι αφού έχει πάρει όλες τις πόζες των μπαλέτων Μπολσόι μπροστά στον καθρέφτη, (που μάλλον ελαττωματικός είναι  κατά την γνώμη της), κάποια στιγμή το θύμα που βαριέται αφόρητα την όλη διαδικασία, κι έχει ξεροσταλιάσει δύο ώρες όρθιος, αρχίζει να σε παρατηρεί.

Νιώθεις το βλέμμα του να σε περιεργάζεται, και να προσπαθεί να καταλάβει τι βρακάκι φοράς κάτω από το παντελόνι.

Κάνεις την χαζή, αλλά όταν αρχίζει να συμφωνεί σε όλα μαζί σου με μειλίχιο ύφος, λέγοντας στην καλή του...

"Η κυρία έχει δίκιο αυτό το φουστάνι είναι πολύ στενό δεν σου πάει" ή όπως θα της έλεγα εγώ αν μπορούσα:"Βγάλτο χριστιανή μου δεν βλέπεις ότι είσαι σαν αλεξίπτωτο έτοιμο να πετάξει"; αρχίζεις να μπαίνεις σ`επιφυλακή.

Διακριτικά απομακρύνεσαι και χώνεσαι πίσω από το γραφείο.

Όλο συνωμοτικό χαμόγελο έρχεται να πληρώσει την επιλογή της καλής του,σε ξαναγδύνει με τα μάτια και με επιδεικτικό ύφος σου δίνει την  πιστωτική κάρτα του.
Κι όσο εσύ κάνεις τις απαραίτητες διαδικασίες, έχει σκύψει ολόκληρος από πάνω σου. Είναι σαν σου λέει:"Φτωχή πωλήτρια, μπορώ αν θέλω να σ`αγοράσω"...

Τότε το ύφος παγώνει κι οι λέξεις βγαίνουν σαν πρόκες από το στόμα σου....

"Μου κάνετε την χάρη να πάτε λίγο πιο εκεί γιατί μου κλείνεται το οξυγόνο";

Ευτυχώς απομακρύνονται χωρίς δεύτερη κουβέντα, μουρμουράνε μια συγγνώμη, παίρνουν την "συλφίδα" τους και φεύγουν  ειρηνικά, πριν γίνει η έκρηξη.

Όταν μας ανακοίνωσαν λοιπόν ότι η εταιρεία μας τα μαζεύει και φεύγει από την Ελλάδα,ανακουφίστηκα.
Ο εφιάλτης της ανεργίας είναι πολύ λίγος μπροστά στην προοπτική της φυλακής. Γιατί κατά εκεί με βλέπω αν συνέχιζα κι άλλο σ`αυτήν την δουλειά.
Θ`ακούω πωλήτρια σε γυναικεία ρούχα και θα τρέχω σαν τον Λούη να μην με πιάσουνε στα δίχτυα τους...

ΥΣ: Εδώ θα ήθελα να σημειώσω για να μην είμαι άδικη, ότι έχω γνωρίσει και πραγματικές κυρίες, όλο

καλοσύνη, και με αφάνταστη παιδεία στο κεφάλαιο συμπεριφοράς...

Αυτές ήταν, αν και μετρημένες στα δάχτυλα, που με κράτησαν σ`αυτή την δουλειά.Θα τις θυμάμαι πάντα με αγάπη.
Και δεν θα πω από ποιο μέρος της Ελλάδας ήταν οι περισσότερες, γιατί θα με πήτε ρατσίστρια .

Ωραίο μέρος η βόρεια Ελλάδα δεν συμφωνείται;

Μοδα οι mentalist;

Χιόνια στο καμπαναριό,εκεί που δεν πιάνει η μελανη.Εκει μαζεύτηκαν τα <ΘΑ>και τα σκόρπισαν οι Aνεμοι!Αλλάξαμε το χρώμα όχι όμως και το κόμμα!Αλήθεια ίχνος πια ντροπής δεν περιμέναμε από κανέναν,όμως τολμήσαμε ξανά να βάλουμε αρχηγό εκεί που την πλειοψηφία είχε ο κανένας. Αχ μωρέ Έλληνα θα αρχίσω να τα βάζω πια μαζί σου σήκω επιτέλους από τον καναπέ,άσε πια τον ναργιλέ,μήπως ήρθε πια η ώρα να σταματήσεις την μαστούρα που σου στρίβουνε να πιεις και να μάθεις ηγέτες να αναζητείς;Έδωσες ξανά μια μάχη και άλλαξες πολιτικό από χοντρό πήγες σε χαζό,και οι μέρες σιωπηλά περνούν χωρίς κατεύθυνση και ήχο προοπτικής,για πες μου τι περιμένεις άλλο πια να δεις;Ότι σου είπαν αρχικά το διαψεύδουν σιγά σιγά κατηγορηματικά Ήρθε η ώρα της φωνής για να υπάρξει μεγαλείο αλλαγής αυτό που σου ταιριάζει και όχι αυτό που σ'εχει γεράσει!

chronografos

Πάρτε ένα "Φοντάν"..

Σήμερα, γιορτάζει το blog μου τους πρώτους 100 αναγνώστες του, και είπα να σας κεράσω ένα γλυκάκι, έστω και οπτικά. Ωραία δεν είναι;

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ, να  βρίσκεστε μπροστά σε κάποιον που σας αποπνέει σεβασμό, κι ενώ θέλετε πολύ να του μιλήσετε, τα χείλη να σφραγίζουν και τα λόγια που θέλετε να πείτε να γλιστράνε πίσω από την γλώσσα. Αυτό έχω πάθει κι εγώ σήμερα.

Το μυαλό γυρνάει πίσω πριν από λίγους μήνες  5-6 για την ακρίβεια...

Ένα ξαφνικό γεγονός στην προσωπική μου ζωή μ`έκανε να φτιάξω  με την βοήθεια μιας φίλης μου αυτή την σελίδα. Ήταν η ψυχοθεραπεία μου και το μέσον να ξεπεράσω εκείνον τον ξαφνικό θάνατο, για να μην τρελαθώ...

Στην αρχή δεν μ`ενδιέφερε και πολύ. Περισσότερο φρόντιζε η φίλη μου για την σελίδα παρά εγώ. Ήθελα τον χρόνο μου. Περνώντας ο καιρός συνέλαβα τον εαυτό μου σιγά-σιγά να ενδιαφέρεται όλο και πιο πολύ. Παρακολούθησα και μαθήματα πληροφορικής, όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά για να πάψω να κολάω το ποντίκι στην οθόνη για να δω πώς δουλεύει. Δεν μου αρκούσε όμως αυτό μόνο. Πίεζα την φίλη μου που ήταν γραφίστρια να μου δώσει κάποιες τεχνικές γνώσεις της. Απορροφούσα  γρήγορα σαν το σφουγγάρι. Εγώ κι η σελίδα μου γίναμε ένα.

Το μέρος  που η ψυχή μου αισθανόταν ελεύθερη χωρίς περιορισμούς και πρέπει.

Περνώντας ο καιρός άρχισε να μ`ενδιαφέρει κι η επισκεψιμότητα. Ήθελα πολύ να έχω μια παρέα σ`αυτό το ταξίδι...στο μοίρασμα, στο σχόλιο, στα κλίκ.

Κι όσο έβλεπα όλους εσάς  να είστε εδώ, ήθελα να συνεχίσω, κι η παρέα μου να μεγαλώνει.

Το μοίρασμα, η κατάθεση της σκέψης, του πόνου της χαράς.

Και τότε έψαξα και βρήκα τον Δάσκαλο που θα έπαιρνε το τιμόνι της βαρκούλας μου και θα την οδηγούσε πιο μακριά.

Πρόθυμα ο ΑΑΤΟΝ δέχτηκε να βοηθήσει.

Η σελίδα αυτή είναι και δική του λοιπόν. Την προσέχει, την διορθώνει, την περιποιήται, κι όταν πρέπει μαλώνει και τον υποπλοίαρχο (εμένα) να μην κάνει βλακείες. Δεν θέλω να γράψω περισσότερα.

Λίγα λόγια από καρδιάς μαζί μ`ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την παρουσία όλων σας, στην μικρή και ταπεινή βαρκούλα μου, που χωράει πολλούς.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΗΣ ΜΑΤΙ.....

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι....Ντρεπόταν γι αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε.

Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη.Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους....Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με ένα μάτι.Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πώς δεν άντεχαν το θέαμα και πώς τους προκαλούσε μία ανυπόφορη ανατριχίλα...

Μα από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα  της μητέρας του...

Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια.Ένοιωσε πολύ στεναχωρημένος."Πώς μπόρεσε να μου το κάνει αυτό"; αναρωτιόταν....

Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεξε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του τού φώναξε:"Εεεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!"

Ήθελε να πεθάνει. Ήθελε να εξαφανιστεί.

Όταν γύρισε σπίτι της είπε:"αν είναι όλοι να γελάνε εξαιτίας σου τότε  καλύτερα να πεθάνεις!".

Εκείνη δεν του απάντησε....

"Δεν μ`ένοιαζε τι είπα ή  τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος", έλεγε αργότερα σ`ένα φίλο του. "Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. ΄Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές...και τα κατάφερα, μα ήρθε κι έπιασε αυτή την δουλειά στην λέσχη για να με βοηθάει...Δεν μπορούσε να πάει αλλού;...".

Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος  με την ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και την δουλειά του!

Μια μέρα -μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος της ζήτησε- η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί. Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της.

Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε.

Θύμωσε πολύ μαζί της επειδή δεν τον είχε προειδοποιήσει.

Τότε της φώναξε: "Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγές έξω!Φύγε!".

Η μητέρα του απάντησε γαλήνια :"Αα, πόσο λυπάμαι κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση" κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πώς είναι γιαγιά τους...

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή, για την σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο

που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε....

Είπε ψέμματα στην γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε.

Όταν τελείωσε η συγκέντρωση, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια...Οι γείτονες του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα.

Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι αυτόν:

"Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια.

Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και τρόμαξα τα παιδιά σου.

Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη.

Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω.

Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός.

Βλέπεις...όταν ήσουν μικρός, είχες ένα πολύ σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι.

Έτσι σου έδωσα το δικό μου...

Ήμουν πολύ περήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με την δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι....Έχεις πάντα όλη μου την αγάπη....

Η μητέρα σου"

ΜΗΤΕΡΕΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ...!!!

Όταν έχεις τέτοιους φίλους....

Όταν έχεις τέτοιους φίλους τι τούς θέλεις τους εχθρούς....

Σοφή λαϊκή παροιμία που ειλικρινά δεν πίστευα ότι θα έφτανα στο σημείο να την θυμηθώ....

Πάντα καμάρωνα για τούς φίλους μου και τους θεωρούσα την μοναδική μου περιουσία...

Σεβόμουν τις επιλογές τους και ποτέ δεν επενέβαινα στην ζωή τους...Το ίδιο ήθελα κι εγώ από εκείνους.

Για μένα από την στιγμή που ήταν καλά δεν μ`αφορούσε με ποιόν ή με ποια ήθελαν να είναι...

Αρκεί να  ήταν ευτυχισμένοι...Αλλά ακόμη κι όταν  έβλεπα την λύπη στο βλέμμα τους ή άκουγα τον λυγμό στην φωνή τους...προσπαθούσα να δώσω κουράγιο, και να γιατρέψω, όσο μπορούσα  τις πληγές...

Σεβασμός, εκτίμηση κι αλληλοκατανόηση....Τα τρία συστατικά της καλής συνύπαρξης των ανθρώπων....

Δυστυχώς όμως αυτό δεν το εισέπραξα από τούς ίδιους...Δεν ξέρω αν φταίω εγώ...ίσως....

Αν άφησα ανοιχτή την πόρτα της καρδιάς μου περισσότερο απ΄`ότι έπρεπε...Αν τους επέτρεψα να επέμβουν περισσότερο απ`ότι έπρεπε. στην ζωή μου...Αυτό πάντως που κατάλαβα είναι ότι κάποιοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να τους δώσεις το δικαίωμα...το παίρνουν μόνοι τους...Κι αρχίζουν ν`απολαμβάνουν τον ρόλο του δικαστή...Άσχετα αν η ίδια τους η ζωή δεν έχει να επιδείξει τίποτα, παρά μόνο ερείπια...

Δεν θα το αναλύσω...Άλλωστε τ`αποτέλεσμα έχει σημασία....Και τ`αποτέλεσμα είναι μόνο  πίκρα...

Και η γεύση πολύ πικρή ειδικά όταν προέρχεται από ανθρώπους που αγάπησες πίστεψες και τους ονόμασες συνοδοιπόρους στην ζωή σου....

Κάποτε είχα διαβάσει σ`ένα  πολύ φιλικό μου μπλόκ για την μιζέρια της φυλής μας....Μου είχε κακοφανεί ...Το θεώρησα υπερβολικό...Και σήμερα δεν έχει περάσει λεπτό που να μην το σκέφτομαι...Τελικά πόσο δίκιο  είχε ο φίλος μου τότε....

Απλά αναρωτιέμαι γιατί πάντα εμείς οι άνθρωποι να προσπαθούμε ν`ανακάμψουμε την πορεία ενός ανθρώπου σε κάτι που του δίνει χαρά κι ευχαρίστηση; Γιατί τόση αρνητική συμπεριφορά σε οτιδήποτε δίνει ικανοποίηση στους  άλλους;

Θα μπορούσα να γράψω ένα κατεβατό γιατί...Δεν έχει σημασία όμως....Σημασία έχει η πικρή γεύση στο στόμα...Κι αυτή η γεύση κατεβαίνει και προς το μέρος της καρδιάς...Και τότε πονάει...Γλύφεις τις πληγές σου και προσπαθείς να τις γιατρέψεις...Κι ο μόνος τρόπος είναι η φυγή μακριά απ`αυτούς που σε αρρωσταίνουν, όσο κι αν στοιχίζει...Φυγή αλλά και συγχώρεση, γιατί δεν θέλεις πια να θυμάσαι...Άλλωστε όλα στην ζωή  έχουν αντίτιμο...

Σταμάτα να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου απέναντι σε οποιονδήποτε και σε οτιδήποτε πάνω στην γή...Δεν εξηγείς δεν απολογείσαι...Εσύ ξέρεις ποιά είναι η αλήθεια κι αυτό είναι αρκετό...(Wayne Dyer).

ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ...

Είναι η ιστορία 2 φίλων που περπατούν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:

ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε. Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα :

ΣΗΜΕΡΑ  Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.

Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε :

Όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί;
Ο άλλος φίλος απάντησε : «όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν. Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».

ΜΑΘΕ ΝΑ  ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ.

ΠΑΡΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ!!!!!
Πηγή:http://hamomilaki.blogspot.com/

Το ξεκίνημα...